We staan aan de start van een nieuw ‘werk’ seizoen, wat je noeste arbeid dan ook mag zijn. Student, huisman of carrièrevrouw. Velen van u zijn na een hopelijk heerlijke vakantie al weer druk in de weer.
Terwijl in verschillende delen van de wereld onderwerpen als inflatie, marktwerking, hoge olieprijzen en instortende huizen markten de kranten vullen dacht ik het maar eens over onze tafelmanier te hebben. In alle drukte merk ik bij me zelf dat wanneer ik niet uit eten ben ik thuis moeite heb om echt even te genieten van wat ik in mijn mond stop. Op vakantie neem je gewoon meer tijd voor het eten. Soms kan eten een noodzakelijk kwaad zijn. Je komt laat thuis van werk, je moet nog wat werk doen maar ook nog Gorden Ramsey kijken.
Ja, dan schiet het genieten er thuis wel eens bij in.
Herkenbaar? Om mezelf en soortgenoten weer wat bewuster te maken deze week een aantal tafelmanieren, die voor meer rust en bezinning zorgen.

Continue Reading

Terwijl ik mijn bleke wintervel tevergeefs aan het slow roasten was op een regenachtig maar schitterend Cuba, was het in Nederland alweer perfect barbecueweer geworden. Daarom nog een aanvulling op het thema van vorige week. Want hoewel Mister Beverage zoals altijd weer superwijntjes bij het menu had gezocht, zullen veel masculinaire barbecuers toch naar een krat bier grijpen. En dat is verstandig.
Een Japanse onderzoeker kwam er een paar jaar geleden achter dat een stofje in bier (glycine betaïne voor de liefhebber) het lichaam beschermt tegen de DNA-schade van kankerverwekkende stoffen in doorbakken (lees: verbrand) vlees. Overigens hebben niet alle biersoorten deze kwaliteit: je moet lager (gewoon pils) of Guinness hebben.

Onlangs hoorde ik weer dat kinderen in de leeftijdscategorie drie tot acht jaar het best in staat zijn te leren wat gezond en lekker eten is. Thuis probeer ik daar veel aan te doen door de kinderen zo veel mogelijk te laten proeven. Pas dan mogen ze zeggen of ze iets lekker vinden of juist niet. ‘Vies bestaat niet, hooguit is iets niet lekker’ probeer ik tussen die kleine oortjes te krijgen.
Ook gaan de kinderen vaak mee naar de markt en worden ze betrokken bij de keuzes aan de groente- en fruitkraam en mogen ze de kaas proeven bij de kaasstal. Het blijft alleen lastig ze ook bij de voorgaande fases in de productieketen te betrekken als je in een grote stad woont.

Continue Reading

In het kader van roosteren wilden wij het eens hebben over de geroosterde boterham. Bbq-en durft toch alleen de familie Paulusma met dit onvoorspelbare weer.

Continue Reading

Van generatie op generatie heb ik het slagersbloed meegekregen. Dat betekent niet alleen vol overgave uitbenen en uitleven achter mijn hakblok, maar onder andere ook buiten opgaan in het vuurtje stoken en barbequen.
Toen we nog in Amsterdam woonden hebben we een keer een poging gedaan om in ons bescheiden achtertuintje te barbequen op een geïmproviseerd geval, bestaande uit een ‘U’ van een paar bakstenen met een roostertje erop. Nadat ik enigszins met de olijfoliefles was uitgeschoten over het te roosteren vlees, verstierde de buurman 2 etages hoger het culinaire eetfestijn. Een grote walm wuifde precies zíjn woonkamer binnen (en ook alleen bij hem). Hij bleek de boodschap van de indianenpluim niet goed te kunnen ontcijferen (zijnde: … “ buurman, ook een koteletje?”). Hij interpreteerde het anders en bulderde naar beneden “Wegwezen, kan je niet barbequen?!”. Overigens, mijn koteletjes smaakten er niet minder om.
Dat moet je natuurlijk niet tegen een slager zeggen. Want bij elke gelegenheid om te stoken sta ik vooraan. Familie-barbeque? Ik hou de monden gevuld. Kampvuur in de natuur? Lekker purren met een stok. Open haardje? Geef mij de blaasbalg maar. Vrijgezellenovernachting op camping Zeeburg? Ik hou het lam wel draaiend aan ’t spit. Dat laatste is trouwens nog goed afgelopen. We hadden iets teveel gedronken, ja. En ook wat weinig geslapen, ja. De volgende dag was ik wat wazig. Ik had een groot spit geleend op een aanhanger, die ik achter mijn auto had vastgeklonken. Dacht ik. Een beetje neuriënd staarde ik op een gegeven moment in mijn achteruitkijkspiegel. Hee, dacht ik, ik word achtervolgd door een spit. Hee, dat was mijn aanhanger! Gelukkig raakte hij geen auto’s, en hij nam een flauwe bocht naar de buitenkant om zich vonkend over het asfalt in de berm te boren.

Continue Reading

Voor mij kan het niet vroeg genoeg beginnen. Het barbecue-seizoen. Vette kleffe voorgemarineerde Aldi-vleespakketten op de veel te hete supersized barbecue gooien, het vlees een paar keer interessant met je (had ik hem vorig jaar nou afgewassen?) vleestang omdraaien. En kijk aan, het aan beide zijden dichtgeschroeid (lees: zwartgeblakerd) vlees kan op het bord. Groenten? Mwoahh, de uitjes bij de oven-frites-speciaal zitten toch boordevol vitamines.
Wijn? Ja, wijn. Veel wijn. Wijn om de crematorium- en Remia fantasiesaussmaak weg te spoelen. Hoog op alcohol met een flinke houtlagering. Werkt als een tierelier. Liefst niet te duur, je proeft toch niets na het gemarineerde aperitief-uurtje van zojuist.
Dat het anders kan en natuurlijk ook anders is bewijst Blossom deze week met haar roosterrecepten. Subtiele smaken, aandacht en geduld. Daar moet leuke, subtiele wijn bij.

Continue Reading

Bestaat er iets mannelijkers dan roosteren? Een man doet dat natuurlijk in het veld boven een eigengesprokkeld vuurtje. Zoals een stoere gaucho gooit hij een rooster op hete kooltjes en braad z’n vlees. Maar boven de Weber mag natuurlijk ook. En komaan ook in je grilpan mag je best groente roosteren. Of gewoon in de inbouwoven. Of je duwt een paprika in de vlam van je gasfornuis. Ook dat mag je tegenwoordig rustig roosteren noemen. De tijd van mannelijk gerooster is gewoon voorbij. Maar het allerbelangrijkste aan roosteren is dat het een kooktechniek is waarbij je geen vocht gebruikt. Alle smaak wordt dus intens en niet verdund. En als je ook nog roostert boven hout, geeft roosteren ook die extra lekkere licht gerookte smaak. Denk aan vis of vlees van de houtskoolgril. Het marineren van vlees en vis voor je gaat roosteren geeft meer smaak. En dat geldt ook voor groente, die kun je op dezelfde manier marineren voor meer smaak.

Continue Reading

Als hoedster van een gezin met drie kinderen ben ik altijd wat huiverig voor het houden van een barbecue als ik gasten, vaak ook nog met kinderen, over de vloer krijg. Enerzijds omdat de kracht van een goede barbecue zit in het feit dat je overdag al je voorbereidende werkzaamheden (de prep) doet en dat kost vaak nogal wat tijd die ik niet heb. Anderzijds ben je gedurende de barbecue vaak heen en weer aan het rennen tussen tuin en keuken vanwege de aan- en afvoer van ingrediënten, servies, drank en wat er nog meer bij komt kijken. Dit, terwijl manlief natuurlijk het vuur en de bereiding voor rekening neemt, levert doorgaans de situatie op dat de aandacht voor de kinderen op een lager pitje komt. En dat is niet iets dat je wilt gedurende de ‘moeilijke’ uurtjes van de kinderen (meestal tussen 17:00 en 19:00 uur) al helemaal niet in het bijzijn van je gasten.

Continue Reading