Mes had het al een tijdje aan liggen horen en hield wijselijk z'n tanden op elkaar.
"Dan houden ze vanzelf op" zei z'n moeder altijd, maar Vork en Lepel waren op dreef.
"Je moeder is zo dik omdat ze het verschil tussen eten en snijden niet kan onthouden!"
Lepel weer, die had ie ook niet van zichzelf maar van het slabestek of MC Rucola en Dr. IJsberg zoals ze zichzelf graag noemden. Rappende bestekonderdelen, hoe verzin je zoiets.
Toegegeven, met de blingbling zat het goed, Mes was altijd al jaloers geweest op hun parelrand. Zelf kwam ie uit een kantinefamilie, geen enkel detail sierde zijn oppervlak.

Omdat Lepel en Vork toevallig van Scandinavische afkomst waren en strak gedesigned, voelden ze zich altijd al verheven en gedroegen zich daarnaar ondanks het feit dat ze later in de la waren gekomen dan Mes.
De ene Eter was bij de andere ingetrokken en had het arrogante edelstaal zomaar tussen hen ingegooid.

"Je vader snijdt alleen nog maar de bocht af!" proestte vork. Zoals altijd het hardste lachend om z'n eigen grappen.
Dit was de bloody lemmet!
De vader van Mes had maanden geleden een ongeluk gehad. De Eters hadden ruzie gekregen tijdens de afwas en een van hen had de la al drie keer krachtig dichtgesmeten voordat ie erachter kwam dat vader ertussen zat. Vader Mes was sindsdien zo krom dat ie alleen nog als schroevendraaier gebruikt werd en ging er dus met de week meer verfrommeld uitzien.

Mes sloeg de adviezen van moeder in de wind en richtte zich eerst met een snedige opmerking op Lepel, de zwakste van het treitercouvert. Houd je bek, afgelikt stuk pisbakkenijzer, ik hoop dat je zaterdag verzuipt in de kippensoep! Was het lekker vannacht? Lepeltje lepeltje liggen met je eigen broers?
Weer die irritante lach van Vork, de loyaliteit voor z'n neef was ver te zoeken.

En vork, als ik jou te pakken krijg kun je straks je tanden gaan zoeken!
Een dreigement dat Mes makkelijk kon maken, er moest toch wel iets heel bijzonders gebeuren mochten hun wegen elkaar nog eens kruizen.
Lepel en Vork hadden hun doel bereikt, Mes op de kast.... Figuurlijk natuurlijk want iedereen in de la wist dat voor bestek de wereld klein was.
Als je er al eens aan zou ontsnappen was het samen met de etensresten de vuilnisbak in. Zo was Mes al twee zussen verloren. Zijn familie was een incompleet en gehavend rommeltje geworden en zonder het ooit uit te spreken wist ieder lid dat het niet heel lang zou duren voordat ze allemaal vervangen zouden worden en in de één of andere kringloopwinkel zouden eindigen, tot groot genoegen van de Zweden.

"We komen nou eenmaal niet van Kyra ten Cate." Zei z'n moeder vaak. Weer zo'n tegeltjeswijsheid waar je niks mee kon. Het gerucht ging in de la dat de Eters nog een ander bestek hadden van echt zilver. Er gingen wilde verhalen de ronde over een notenhouten bestekkist met 3 verdiepingen en fluwelen bekleding waarin niemand tegen elkaar aan hoefde te liggen. De "Kyra ten Cate kist" werd het fenomeen genoemd en moeder zou het volgens vader vreselijk romantiseren.

"Het zal wel vérzilverd zijn en hoe zou jij je voelen als je alleen met kerst uit die muffe kist mocht komen." De afgunst droop van de zin af die vader steevast terugketste terwijl moeder begon te dagdromen over diners bij kaarslicht en mals vlees in plaats van taaie broodkorsten.

Zoals altijd kwam het moment sneller dan verwacht.
De Eter met de grootste handen griste Mes en de zijnen in een paar halen uit de la, een bekend ritueel al vond Mes dat ze vandaag toch wel met z'n velen waren. Eters op visite? Nee, want dan werden de Zweden altijd gebruikt. Er klopte iets niet besefte mes terwijl hij zag dat zelfs z'n vader uit de la werd gepakt.

"Kun jij hier iets mee?" vroeg de zware stem van de Eter aan iemand anders.
De andere Eter keek een paar seconden minachtend naar Mes en voelde aan z'n afgesleten muizentanden." Neuh..." was het allesbepalende oordeel, dit was het einde, Mes kon nog net het woord "kringloopwinkel" opvangen terwijl hij rinkelend met de rest van z'n familie in een plastic zak werd gegooid en stelde iedereen gerust. Een nieuw leven. Wie weet, eters met een tuin, Mes zag zichzelf al liggen, opgewarmd door de zon, klaar voor de zoveelste barbecue.

Hij glimlachte bij de gedachte dat ie toch meer op z'n moeder leek dan hij dacht.....

lees verder

Natuurlijk wisten een aantal mensen wat zaken goed te benoemen maar één van de voorwerpen was toch wel heel erg onbekend.

De Knoopsgatschaar was al snel duidelijk, opvallend dat vooral mannen deze wisten te raden.

Ook de blokborstel (Erik) was niet echt heel moeilijk lijkt me trouwens een vreselijk ding om te moeten hanteren.

Maar deze dan?

Mensen lieten er de meest vreselijke medische fantasieën op los maar niemand wist het ding exact te benoemen.

Terwijl het hier toch een doodgewone MASTICATEUR betreft.......

Huh?

De naam van dit apparaat is afgeleid van het werkwoord " to masticate"
Maar om het nou in de winkel te hangen met een bordje "voorkauwer" erbij is niet echt chique.
De masticateur is inderdaad bedoeld om taai vlees te vermalsen alvorens het te eten.

Ik denk dat toen ik hier begon onze enige masticateur al 40 jaar de moeder van alle winkeldochters was. Je kunt je voorstellen hoe ver mijn mond openviel toen er op een mooie dag een man van middelbare leeftijd aan me vroeg:" Heeft u voor mij een masticateur?"
De verbazing van de klant was nog groter toen ik met "ja" antwoordde.

Een maand later was ie er weer, voor een nieuwe. Het ding was voor z'n bejaarde moeder die de eerste in alle verwarring was kwijtgeraakt. Waarschijnlijk gejat door een andere tandenloze bewoner van Huize Avondzon.

Ik meldde de man dat ik 'm moest bestellen en 'm zou bellen als ie binnen was.
Bellen hoefde niet meer, de klant kwam na twee weken zijn excuses aanbieden en de bestelling annuleren. Moeder was heengegaan.

De masticateur was al onderweg en hangt nu weer fijn in onze kast, wachtend op de volgende generatie.

lees verder

Ik was er nooit zo wild van, zag keramische beren op de weg. Want wat als zo'n mes valt? Heb je dan een stoffer en blik nodig om 'm op te ruimen? En wat als ie toch bot wordt? Naslijpen zonder speciale apparatuur is haast onmogelijk. En dan die "foeileulijke" heften die eraan gesmolten worden. En oh ja, je messenmagneet voelt zich totaal niet aangetrokken.

Je raadt het, ik was geen fan.
Nu wel dan?
Mwoah, laten we zeggen dat ik wat ben bijgedraaid.

Een sympathieke "niederlands sjprekkende" Duitse vertegenwoordiger wist me om te lullen.
Zijn werkgever had hem zelf de proef op de som laten nemen en het verbaasde hem hoeveel moeite ervoor nodig was om zo'n mes om zeep te helpen.
Het kan dus wel tegen een stootje.

Maar wat zijn dan de voordelen van keramiek?
Natuurlijk de hardheid. Een keramisch lemmet wordt gemaakt van zirkonia in poedervorm. Bij hoge temperatuur (1500 graden Celsius) wordt het zirkonia onder zeer hoge druk samengeperst, dit proces heet sinteren. Het mooie gladde en dichte oppervlak komt de hygiëne en snij-eigenschappen ten goede.
Dit voel je ook want je mes glijdt bijna weerstandloos door een tomaat.
De slijtvastheid van het materiaal zorgt voor een ongelofelijke standtijd, je mes blijft zeker 8 tot 10 keer zo lang scherp.

Met die scherpte zelf is echter iets geks aan de hand.
Als je zo voelt en je doet de bekende nageltest zou je zeggen dat het mes zo uit de doos loeischerp is. Totdat je er mee gaat snijden....

Een, ik mag wel zeggen, bevriende kok en uitbater van Brasserie Klokspijs diende als proefpersoon. Floris kan het niet laten om bijna elke zaterdag even te komen kijken of we nog wat nieuws in de winkel hebben en leek mij een uitgesproken kritisch proefpersoon.
Ik leende hem de santoku versie van de keramische reeks die ik me had laten aansmeren, met de boodschap "gaat heen en probeer het een week". Floris was blij omdat ie al een tijd liep te dubben over de aanschaf van zo'n mes, een week op proef zou 'm wel over de streep trekken.

Nou mooi niet dus.

Ik moet de messen natuurlijk nog verkopen dus of het publiceren van het testrapport verstandig is valt te bezien.
Ik doe het toch.

Voor scherpte en ergonomie kreeg het mes een onvoldoende. De gammele pluspunten maakten dat nooit meer goed.
Als de gesneden bieslook binnen een paar minuten al donker wordt kun je wel stoppen en voor meters maken is het kromme heft echt niet geschikt.
Keihard, onverbloemd gewoon een P.O.S. (vrij vertaald "een stukje poep").

Voor de professionele keuken geen succes dus. Maar voor thuis?
Ik denk het wel, het is scherp genoeg om een rijpe tomaat uit te benen en dat blijft ook een hele tijd zo. En je moet weten dat het onverstandig is om een keramisch mes heel erg scherp te maken omdat je het daarmee ook te kwetsbaar maakt. Vaatwasserbestendig, en toch ook wel een klein beetje blits.

We hebben ze in vier maten voorzichtig op voorraad genomen en we zien wel waar het schip strandt. Nieuwsgierig? Kom maar eens snijden (tomaten zijn van het huis, bieslook zelf meenemen).

lees verder

Wat ze uitstralen doet me denken aan hydrauliek. Brute kracht gecombineerd met dodelijke precisie. Vingerafdrukken en levenslijnen wreed verstoord door littekens die in tegenstelling tot het vuil zelfs niet na een sabbatical zullen vervagen.
Concentratieverlies wordt in een slijperij onevenredig zwaar bestraft. Als je denkt dat je je wel eens lelijk hebt gesneden met een keukenmes moet je eens naar het historische wegennet op de handen van de meester kijken.

Als de handen van de meester niet kunnen wapperen wordt de meester zelf wat onrustig. Wapperen zullen ze dus. "Waar we 'm raken doet het zeer!" is het motto van de meester en zijn handen. Het betekent niets meer dan dat het werk dat voor ons klaar ligt gedaan moet worden, wie het oppakt is niet van belang.
Als je niet oplet pakken de handen van de meester alles op en blijft er niets voor je over dan de mededeling dat het af is. Bijblijven dus en voorzichtig af en toe een beetje remmen op de motor.
De meester deed het ruim 30 jaar alleen en kon zich geen lager tempo permitteren. Tegenwoordig is ons meer slijptijd gegund en dat is een luxe waar de handen van de meester aan moeten wennen.

De handen van de meester doen alsof het doodeenvoudig is om een mes of zelfs een schaar goed te slijpen maar niets is minder waar. Maanden heb ik mee moeten kijken en oude messen en scharen om zeep gebracht voor ik begreep wat die handen deden en ik me mocht wagen aan een mes van een klant.

Na 2 en een half jaar weet ik niet meer beter, heb ik ook een lidmaatschap bij de bond van de zwarte hand en is het alsof de meester nu vier handen heeft.
Zeer bevorderlijk voor de kwaliteit door de extra controle die we op elkaar los laten.

Verbale communicatie is overbodig, een knikje of een gebaartje volstaat voor het melden van een bijzonderheid. We kunnen elkaar toch niet horen want ieder luistert naar z'n eigen muziek.

Het mag gezegd worden, veel van wat de handen van de meester me hebben geleerd had ik zelf niet kunnen bedenken.

Schoonvader, collega, leermeester, bedankt voor je geduld en kennis, ook namens een hoop koks en kokkinnen want messenslijpers zijn er niet in overvloed en messenslijpersscholen evenmin.

Mister Knife

lees verder

Iedere winkelier kent ze wel. Artikelen die je vol enthousiastme hebt ingekocht maar waar niemand behoefte aan blijkt te hebben. Of erger nog, er is iemand al jaren naar op zoek zonder te weten dat jij ze in huis hebt. Ze blijven verdrietig liggen in het etalageraam of verdwijnen uiteindelijk naar het magazijn.

Ik heb er ook een paar....
Zoals het grote Kreeftenmes met handtekening van good old Cas of een foeilelijk titanium vleesmes waarvan ik zelf niet meer begrijp waarom ik het ooit inkocht.

Van de drie hieronder hebben er twee iets met koken of eten te maken en ik ben benieuwd wie ze als eerste alledrie juist kan benoemen (omschrijving van wat er mee kan mag ook).

De eerste die het lukt wint een gratis slijpbeurt t.w.v. 25,= en natuurlijk eeuwige roem.

Doe mee, ook al weet je er maar één, verzin dan zelf een passende naam voor de rest. Zo help je elkaar.

Succes.

Nummerrrrrrrr 1!

Nummerrrrrrr 2!

Nummerrrrrr 3!

Succes ermee!

lees verder

Ik heb het natuurlijk over het aanzetten als in het weer scherp maken van je beste vriend in de keuken.
Er bestaan veel misvattingen over en weinig instructievidéobanden met hoe het moet.

Het aanzetstaal zelf is er in een aantal varianten met elk hun specifieke eigenschappen.

Een klassiek aanzetstaal is een hard verchroomde stalen staaf met lengtegroeven, hiermee kun je eigenlijk alleen een scherp mes bijhouden.
Het komt voor dat de snijkant van een mes omvouwt door te veel druk of het per ongeluk raken van een bot of ander hard voorwerp. Een mes dat "om staat" fix je weer met een aanzetstaal.

Het diamanten- en keramische aanzetstaal zijn slijpers. Zij nemen meer materiaal af.
Het verschil tussen bovengenoemden is dat een keramisch aanzetstaal veel fijner en dus ook scherper slijpt, nadeel is dat zo'n keramische jongen erg kwetsbaar is.

Het idee dat een aanzetstaal niets helpt is geboren uit verkeerd gebruik of de verwachting dat je met een gewoon aanzetstaal je mes kunt slijpen. Bij een bot mes valt er niets meer recht te zetten en is aanzetten verspilde energie.
Valkuilen bij het aanzetten van een mes zijn:

-Verkeerde of wisselende hoek

De hoek van de vouw die aan je mes is geslepen is zo'n 30 tot 40 graden. Per kant hanteer je dus een hoek van 15 tot 20 graden tussen je mes en je aanzetstaal. Houdt deze hoek zo constant mogelijk. Als je het aanzetstaal verticaal met de punt op je snijplank zet heb je al één stabiele kant. Blijf naar je mes kijken als je het aanzet, dat helpt bij het vasthouden van de juist hoek.

-verkeerde aanzetrichting

Snij altijd een plak van je aanzetstaal af. Nooit in de tegengestelde richting werken, dit maakt je mes alleen maar stomper. Zorg er ook voor dat je de hele snijkant aanzet en niet ergens halverwege begint.

-inconsequente drukverdeling

Bij messen die veel zijn aangezet zie je vaak dat de oorspronkelijke vorm van het mes verdwenen is doordat de druk niet gelijk is verdeeld. De wrijving tussen het mes en het aanzetstaal neemt af van de hiel tot de punt, deels door de flexibiliteit van het mes en deels door krachtverlies naarmate je hand zich verder verwijderd van het raakpunt. Resultaat is een mes met een kuil, met zo'n "Duits mes" valt niet te snijden omdat de hiel van het mes de plank eerder raakt dan je snijkant. De kuil kun je zien als een grafiek van de druk die je hebt uitgeoefend tijdens het aanzetten uitgezet over de lengte van het mes.

Aanzetten is dus niet iets om gedachteloos te doen, al lijkt het bij de slager zo eenvoudig.
Verwacht er ook geen wonderen van, en zie het als een middel om je slijpbeurt uit te stellen.
Slijpen blijft noodzakelijk, breng je mes dus ook om de zoveel tijd naar een goede slijper om ervoor te zorgen dat je mes de juiste vorm houdt. Dezelfde slijper kan je een demonstratie geven van bovenstaande handelswijze.

Tot slot nog wat tips:

-Zet alleen aan als het nodig is, maak er geen gewoonte van.

-Als je van plan bent je mes regelmatig te gaan aanzetten schaf dan een mes aan zonder hiel (verdikking tussen lemmet en heft)

-Houdt je aanzetstaal goed vetvrij

-Aanzetten geeft rommel, het is maar weinig maar je wilt het echt niet in je gerecht. Leg dus iets op je snijplank en was je mes af na het aanzetten.

-Alleen messen met een gladde snede (geen golf of kartel) kunnen worden aangezet.

Vragen? geen vragen?
Bel of mail me gerust, of kom langs voor meer uitleg.

Have a knife day.

lees verder

Bisbell houdt rekening met de kleine keuken en de minimalist.
Een messenmagneet voor 1 mes. Briljant!

Een standaard messenmagneet is toch al gauw 30 of meer centimeter breed en geeft plaats aan 6 tot 8 messen. Mooie oplossing als je de ruimte hebt.
Of je nou wel of geen ruimte hebt, van de Bisbell Single kun je er zoveel ophangen als je wilt.

Ik vind 'm (of haar) mooi en ze is krachtig genoeg om je grootste koksmes vast te houden.
Verticaal of horizontaal op de muur bevestigd een praktisch sierraad voor je keuken.

lees verder

Het schip heeft z'n diensttijd doorgebracht in de fjorden van Noorwegen waar het uiteindelijk doelwit is geworden van een aantal grote britse aanvallen.

tenslotte is een slimme aanval met "tallboys" de Tirpitz in de Tromsøfjord fataal geworden. Het schip was voordien al zwaar beschadigd en rustte op grote zandbanken om zinken te voorkomen De Britten bliezen die zandbanken weg. Einde oefening Tirpitz.

Uiteindelijk heeft men er nog 8 jaar over gedaan om het schip tot schroot te verwerken.
Waardevol schroot want het schip was tot over de oren gepantserd met hooggelegeerd staal, laat dat maar aan die Duitsers over.

Het staal wordt nu nog steeds gebruikt in de meet- en ruimtevaarttechniek.
Messenfabrikant Böker wist Tirpitz-staal te bemachtigen en liet Meestersmid Afbeelding bekijken">Markus Balbach er lemmets van "breien".
Dit "breien" wil zeggen omsmeden tot een lemmet van 300 lagen damaststaal met als resultaat een onverwoestbaar mes voor gebruik of verzameling.

Het heft is van hoogwaardig aluminium met een inleg van walnotenhout.
Deze week "toevallig" besteld voor een dolgelukkige verzamelaar en hooguit een paar dagen te bewonderen bij ons op de hoek.

Voorganger van de Tirpitz was de Leo-damast, een mes gemaakt van de lopen van gesloopte Leopard tanks.

Ik ben benieuwd wat het volgende is.
Een mes gemaakt van Hollandse fietsframes?

lees verder

Het is mode, dat voornamen gedoe. Geweldig natuurlijk als iedereen als eerste aan jou denkt bij de naam Linda, Dinant, Sonja of weet ik veel wie allemaal, maar gebruik dat fenomeen dan wel verstandig.
Herman heeft z'n naam gehangen aan een nieuwe keukenlijn van "de" Blokker. Pepermolentje, pannetje, ovenwantje.....mesje.....allemaal leuk verpakt met foto van de charismatische topkok.

Ik mag zeggen dat ik verstand heb van messen en zal me dan ook beperken tot dat onderdeel van de "Herman" lijn.

Herman zegt: ‘Een mooie balans en een goede greep’ een daar liegt ie niks aan want het houdt best lekker vast, maar aan mijn voordeur zit ook een goeie greep en zolang die in de schanieren hangt is ie mooi in balans. Dat maakt het nog geen kwaliteitsmes Herman.

Ik vraag me af of Herman er ooit echt mee gewerkt heeft? De foto op de verpakking getuigt hier namelijk niet van. Herman snijdt hierop met een bloedserieuze blik een flinke bos kruiden aan snippers maar niet met z'n eigen mes. Hoewel, het zou zijn eigen mes kunnen zijn, het is in ieder geval geen HERMAN maar een Wusthof Ikon waarbij vergeleken het HERMAN mes net zo goed van Fisher Price had kunnen zijn.

"Ik hang wel me aige naam deran maar ik gaat er ech nie mee op de feuteu" hoor ik 'm zeggen.

Als je zo prat gaat op de kwaliteit van de waar kan ik me niet voorstellen dat de kwaliteit van je gereedschap je niets interesseert.
Het kan dus goed zijn dat Herman de messen nooit heeft beoordeeld of laten beoordelen en dat is niet handig.

Herman heeft toch ook wel iemand die z'n messen onderhoudt en Herman is toch goede vrienden met meneer Van den Heuvel van HillKnives? Die hadden 'm kunnen vertellen dat dit niet verstandig is, dat dit een mes is dat uit twee lelijk aan elkaar gelaste stukken pisbakkenijzer bestaat en gruwelijk slecht geslepen is. Ik heb er één gekocht voor de foto's maar breng 'm morgen weer lekker terug of misschien hou ik 'm wel om onze klanten het verschil te laten voelen met een mes waar ik m'n naam aan zou durven hangen.

Maargoed, "Jaap" op een mes zetten is natuurlijk de goden verzoeken.....PLEISTER!!!!!!

lees verder

Aan de hartelijkheid en gedrevenheid van het "personeel" van dit bijzondere restaurant kunnen veel professionals nog een puntje zuigen.
Door wie kun je beter bediend worden dan door iemand die het bestaan van een slecht humeur niet kent en gedreven wordt door alles behalve financiën?
Zodra je je eerste voet in de keuken hebt gezet voel je je welkom en word je overrompeld door de trotse en enthousiaste krachtpatsers van Eetcafé Van de Kook.

Enkele maanden geleden viel m'n oog op een advertentie waarin Katja, één van de vele vrijwilligers, een oproep deed voor nieuwe vrijwilligers en sponsors.

Ik ken mezelf en weet dat als je me 1 dag met deze geweldige mensen laat doorbrengen, het door mijn chronisch gebrek aan geduld een groot fiasco wordt.....
Toch wilde ik iets doen om ze te helpen en heb Katja benaderd met het idee een kritische blik op het keukengerei te werpen.

Dat was nodig.

Het wapenarsenaal van de stichting was om te huilen, en dat terwijl er elke vrijdag ontzettend veel wordt gesneden.
Alle ingrediënten voor het menu worden namelijk op de dag zelf vers ingekocht door de medewerkers onder begeleiding van de vrijwilligers.

Blij dat ik wat kon doen heb ik met Katja afgesproken op de eerste dag van het nieuwe seizoen te zorgen voor nieuw snijgereedschap.

Vrijdag 4 september, alsof ik er elke dag kom werd ik hartelijk ontvangen met een drankje en een stokbroodje met de sterkste kruidenboter die ik ooit heb gegeten. Ze wisten het allemaal nog, waarvoor ik kwam en als kinderen zo blij moesten we samen op de foto mét de nieuwe messen.

Het is waar wat ze zeggen, dat deze mensen je energie geven.
Met een grote grijs en een dinerbon voor twee personen in m'n zak, ging ik weer aan het werk.

Binnenkort ga ik bij ze eten, als ze plek hebben want het is er elke week volle bak.

Eetcafé van de Kook wordt niet gesubsidieerd en zoekt altijd sponsors en vrijwilligers....

lees verder

De beschalingen zijn ontworpen en vervaardigd door edelsmid Adrian Pallarols uit Argentinië die eerder al bling bling voor de paus en de Spaanse koning maakte.

De Leatherman Charge is één van de topmodellen op multitool gebied met zo'n beetje 20 functies allemaal verstopt in een onverwoestbaar en compact design.

Je zult een theatertechnicus niet zo snel met deze "Del Rey" zien klussen, want al had ie er 40.000 dollar voor over en zag ie kans er één van de 25 te bemachtigen, dan ging ie toch zeker in de vitrine en niet aan een riem op z'n heup.

Adrian heeft nog meer modellen gemaakt, die allemaal even prachtig zijn en sommigen zelfs redelijk betaalbaar. Klik eens door, misschien zit er wat voor je bij.

Maar wel via mij bestellen hoor, want zoals bij de sigarenman de verkoop van het jackpot winnende staatslot reden tot een feestje is, zo zou dit bij ons ook wat kurken doen knallen, dat lijkt me duidelijk.

Een Leatherman die je wel durft te gebruiken is er al vanaf 50,= en het Charge model vanaf 164,=

lees verder

Het merken van bezittingen is al zo oud als de sandalen van Mozes en mensen zijn vindingrijk.
Zilveren kettinkjes met een doormidden gebroken hartje, met de punt van je passer in je geodriehoek, een stuk leukoplast in je kraag, ik heb zelfs eens een jongen gezien die z’n naam op z’n spijkerbroek had gezet.....alsof EDWIN zo’n coole naam is......

Stijlvol is anders.

Terug naar de messen, waar ik meer verstand van heb.
Brandmerken, kraspennen en andere verminkingen zijn passé!
Naast het graveren dat we in onze winkel al sinds jaar en dag deden kunnen we nu ook etsen.
Een permanente zwartgrijze markering zoals de fabrikanten ook toepassen maar dan in je eigen stijl.
Leuk om een cadeau een persoonlijk tintje te geven of je eigendom te merken.
De mogelijkheden zijn bijna onbeperkt en het resultaat zeer professioneel.

Overigens, als het stroom geleidt kunnen we het markeren dus de service beperkt zich niet slechts tot messen.

lees verder

Aan het eind van elke dag, het liefst zo laat mogelijk, bepalen de meisjes wie de zwartevoetenwedstijd heeft gewonnen en zorg ik voor iets lekkers op tafel.
Of we nu naar een camping gaan of een appartementencomplex, m’n campingmessen gaan altijd mee op reis. De eerste vakantieaccommodatie met knappe keukenmessen in de la moet namelijk nog worden bedacht.

3 messen is zat. Een koksmes, een gekarteld “allesmesje” en een schilmesje besparen je een hoop ergernis. Hou het simpel want de kans bestaat natuurlijk dat je ze een keer vergeet, je er de volgende bewoner een plezier mee doet en de camping met de eer strijkt .

Het inpakken van de messen vergt wat aandacht, je hebt geen zin om aan de hele camping uit te leggen waarom je in elk T-shirt op dezelfde plek drie gaten hebt zitten.
Een rolmap schept verwachtingen en scheve ogen. “Kijk hij nou, met z’n messentassie!” zal de overbuurman denken. Ik gebruik al jaren de simpele edge-guard, een veilige mesbeschermer van hard kunststof die om je mes klemt, verkrijgbaar voor elk mes. Je schuift je mes er in en het is direct onschadelijk en beschermd tegen de andere spullen in de la. Ook handig om ze de rest van het jaar in op te bergen bij de BBQ spullen.

Met een prijs van tussen de 4 en 8 euro (afhankelijk van de maat) nog altijd goedkoper dan een nieuw T-shirt.

Have a knife vacation

lees verder

Van het verzamelen van de materialen tot de laatste slijpbeurt, ieder maakt bij Berti z’n eigen mes en bekroont dit met zijn/haar initialen in het lemmet.

Hoorn, buxushout en hoogwaardig acrylglas meer keus is er niet in de heften, maar wat een prachtige dingen maken deze Italianen zeg.
Van zakmes tot Keukensets, allemaal even prachtig qua afwerking en presentatie. Niet goedkoop natuurlijk, maar wel heel bijzonder. Klik op de links en laat de beelden voor zich spreken.

Have a knife day.

lees verder

Een vaatwasslachtoffer is snel te herkennen.
Dofheid, roestplekjes, lelijke bramen in de snijkant (de vouw), losse heften, allemaal getuigen van mishandeling.

Wat je niet ziet gebeuren is dat door de roterende waterstralen, alle losstaande spullen tegen elkaar kletteren. Hierdoor beschadigt de kwetsbare snijkant van je mes.
“Dan leg ik ‘m er wel apart van de rest in.” hoor ik je denken.

Eigenwijs!

Veel heften van keukenmessen bestaan uit losse kunststof delen die zijn vastgeklonken met aluminium klinknagels. Het zout in de vaatwasser vreet dit aluminium weg , hierdoor ontstaan kleine kuiltjes waar weer meer zout water in blijft staan en de rest kun je raden.

Van mij mag het hoor, hé, ik slijp en verkoop messen voor m’n boterham......
Maar zelf doe ik het niet.
Want hoe vies wordt je mes nou helemaal?

Vergeet mij, was en droog je mes meteen na gebruik met de hand af en je hebt er zoveel langer plezier van.

Have a knife day

lees verder

Want al lopen we al een tijd rechtop en is de moderne man zo gestyled als wat, de oermens in ons leeft! De zakmessenverkoop stijgt explosief!
Vreemdgenoeg denkt de oerman dat hij altijd een excuus nodig heeft om een mes te kopen. “Voor doosjes open te maken enzo...” “M’n zoon is 10 geworden en nu mag ie een mes uitzoeken”. Mannen, we weten het toch, je wilt een mes, punt uit.

Als je dan toch een excuus wilt hebben, is de outdoorchef een mooie zet. Het is namelijk een zakmes dat zich uitstekend leent voor kundig kookwerk.
Een picknick of barbecue in de natuur zonder allerlei voorgesneden rommel. Je haalt hele uien en paprika’s uit de tas en je vrienden kijken elkaar al grinnikend aan...... Dan open je in een vloeiende beweging je Outdoor Chef en begint de boel vakkundig te snipperen. Neem je fototoestel mee want die gezichten moet je vastleggen.

Een klein beetje overdreven, oké, en wil je ‘m niet voor de show? Neem ‘m dan voor het practische ervan. Er zijn twee varianten, een lekker breed koksmes en een wat smaller mesje waar je prima mee kunt schillen, fileren of zelfs trancheren. Slijtvast staal en een heft van palisanderhout. Kost dat? € 19,95

Berg ‘m in het najaar weer op bij je BBQ-spullen en je hebt er jarenlang plezier van.

lees verder

Mia Schmallenbach bedacht ze en won er een grote franse designprijs mee. Déglon, een gerespecteerde franse messenproducent, ging de productieuitdaging aan en doopte de set "Meeting".

Zeker geen mislukking in mijn ogen. Ik heb de messen nog niet vast gehad en moet me beheersen om niet over praktische bezwaren te beginnen (maar dit was toch een mannensite??) maar ik vind het op zich al een sierraad. Compleet ook, koksmes, universeelmes, officemes en fileer-/trancheermes. Betaalbaar? Hey, "this is design man!" Rond de 500 euro. Hmmm, als Mia een man was geweest had ze in de houder nog een mooie flesopener verwerkt.

Iemand nog een idee voor een functie van de houder?

lees verder

Een mes dat in onze werkplaats onder (zorgvuldige) handen wordt genomen, doorstaat minstens vier verschillende behandelingen met een resultaat waar Gillette en Wilkinson bij wijze van spreken een puntje aan kunnen scheren.
En toch kunnen 9 van de 10 klanten, die vol verwachting hun geliefde mes weer komen halen, het niet laten om even te voelen hoe scherp het dan echt wel is.

Net zo min als terpentine hebben deze mensen pleisters op zak!

“Test een mes nooit op jezelf” is een makkelijk te onthouden advies, maar vertrouw gerust op onze pleistervoorraad mocht je de neiging niet kunnen onderdrukken.

Veilig alternatief is de nageltest. Wijs met je duim omlaag en laat de snijkant van je mes rusten op de nagel van die duim.
Als het mes niet van je nagel glijdt, dan is het goed scherp.

lees verder