» katrien: Hallo,
wij willen graag met een groep oesters komen plukken in Wemeldinge. Is daar ook een lokale gids die een en ander kan toelichten, kunnen we dit vrij plukken en al dan niet consumeren ? Wat is het aangewezen adres om daarheen te gaan ?
Ik hoor graag van je,
Groet
Katrien
Wild plukken en rapen op Vlieland
De internationale documentaire El Bulli – Cooking in Progress geeft voor het eerst een intiem kijkje in de keuken van de meester. Als verpakking voor de DVD die nu uit is, creëerden de heren van Mister Kitchen een Culinaire Hommage (TRAILER!) aan Ferran door de ogen van tien topchefs. In dit exclusieve (kook)boek vertellen ze over hun persoonlijke link met El Bulli of Ferran. Dat doen ze in verhaal, foto, recept en film. Deze intieme filmpjes komen als extra’s op de DVD. De geportretteerde chefs zijn Jonnie Boer, Ron Blaauw, Angelique Schmeinck, Moshik Roth, Francois Geurds, Edwin Vinke, Niven Kunz (Nl), Dave de Belder, Kristof Coppens en Kobe Desramaults (Be). De DVD mét boek is nu verkrijgbaar in Nederland, België en via BOL.com
Mister Kitchen werkte mee aan en figureert in een bijzondere documentaire over de (on)duurzaamheid van ons dagelijks brood. In Smakelijk Eten! komen de ingrijpende gevolgen aan bod van het eten van kweekgarnalen uit Azië, Nederlands varken dat gevoed is met Braziliaans soja en geïmporteerde, Afrikaanse peulvruchten. De film laat, met prachtige beelden en op een niet-belerende manier, zien hoe complex de internationale voedselketens in elkaar steken. In maart vinden er speciale Pathé voorpremières plaats in combinatie met een speciaal, duurzaam diner in de betreffende stad. Schrijf je nu in voor een culinair verantwoorde avond in één van de volgende steden: Amsterdam, Breda, Den Haag, Eindhoven, Groningen, Haarlem, Maastricht en Rotterdam. Reserveren kan via www.iens.nl/foodfilm
Roberto's in het Amsterdamse Hilton is misschien wel het meest Italiaanse restaurant van ons land. Niet in de laatste plaats door zijn naamgever: hotelier Roberto Payer. Al vele jaren de Italiaanse directeur, gastheer en charmeur van dit roemruchte Hilton. Recent onderging zijn restaurant een uitgebreide makeover. Roberto miste de ingetogen chique Italiaanse stijl die iconen als Harry's Bar in Venetië zo kenmerken. Tijd voor vernieuwing dacht Roberto en stak, met Italiaanse bravoure en heerlijk anti-cyclisch, 1,8 miljoen euro in de verbouwing! En het resultaat mag er zijn....
Alsof je een klassieke Ferrari binnenstapt. Hout, messing en spiegels zijn volop aanwezig in het verleidelijke nieuwe design van het Engelse United Designers Ltd.. Prachtige lampen, een stoere bar en Italiaanse foto's van de Nederlander Sem Presser ("Italië door Nederlandse ogen") perfectioneren de sfeervolle ruimte.
Deze (h)eerlijke Italiaanse roots komen terug in de lunch die wij op de opening krijgen aangeboden. Chef Franz Conde laat er geen misverstand over bestaan: hier wordt Italiaans en dus puur gekookt. Toepasselijk beginnen we met een échte Carpaccio Cipriani uit Harry's. Dus handgesneden runderlende zonder onzin als pijnboompitten, sla, pesto en kaas maar met lobbige mayonaise. Daarna volgen nog een aantal klassieke gangen die helemaal in de roos zijn. Net als het gebalanceerde wijnarrangement van de Italiaanse sommelier.
Roberto's is een bezoek meer dan waard voor alle designliefhebbers, lekkerbekken en Italofielen. Buon Appetito!
Vers van de culipers... Lonny is terug! Na het culinair in de steek laten van de Grootste Familie van Nederland, zijn mislukte supermandjesavontuur en de verloren strijd om zijn merknaam, slaat Lonny Gerungan terug. En hoe. Over 10 dagen opent hij in samenwerking met de Japanse chef Jet Kinga het eerste Nano Restaurant van Europa. Nano? Ja dat zijn die onmeetbaar kleine deeltjes die ons in een andere dimensie zwaar beïnvloeden. Ze schieten namelijk continue door ons lichaam heen zonder dat we daar ene &%*^#) bewust van merken. Onmetelijk irritant eigenlijk. Echter, ontdekte gezondheidschef Jet in zijn lab, Nano deeltjes kunnen ons via 'functional food' beschermen tegen ziektes, Alzheimer en overgewicht. Dat verklaart meteen het enorme succes van Jet's Nano Café's in San Francisco en Sidney. Oprah valt er supertjesnel van af, Jacko blijft er onverklaarbaar van in leven en Obama bestelt er wekelijks zijn persoonlijke nanoshake...
Aan Amsterdam de iniminiscule eer om de eerste Europese vestiging welkom te heten! En wel in de toepasselijke gezondheidsarena het Olympisch Stadion op donderdag 9 april (klokslag 12.00). Elke gezondsheidsfoodie die deze historische middag wil bijwonen en zich aan een exclusieve nanolunch te goed wil doen, moet nu mailen naar info@lonnys.info of naar info@cheffen.nl (wij hebben 10 VIP-uitnodigingen te vergeven!). Geniet van de kleine dingen in het leven, word eindelijk écht gezond en neem die middag lekker vrij. Vergeet vooral je broodtrommel niet.
Na een bijzonder diner waar zeer inspirerend gekookt werd in Rust & Vrede (gekonfijte watermeloen op foie gras!) worden wij donderdagochtend wakker met een licht hoofd van het sublieme wijnarrangement. Vandaag dalen we even neer uit onze ivoren toren en weg van de luxe van Camps Bay voor een Cook-up in township Kayamandi.
Hier organiseert de stichting Dreamcatcher voor geïnteresseerden kooksessies met zogenaamde Kammamma's. Dorpsmoeders die hun huis openstellen voor een diner of een homestay (overnachting). Onze gids is Steven Carolus, een freedomfighter van het eerste uur die sinds de afschaffing van de apartheid in 1994 nog elke dag met een gevoel van vrijheid wakker wordt. Kammama Esma kookt in haar minikeuken een traditioneel diner van chakalaka, boerewors stew, stijwe pap, gegrilde kip, marog and baby marrrow. Kijk, zo smaakt dus de échte keuken van Zuid-Afrika. Het zijn stuk voor stuk gerechten waarin je historie van een land proeft. Esma schenkt er zelfgemaakte ginger beer bij en vertelt dat het haar en haar medebewoners erg goed doet wanneer er gasten komen. Niet alleen in financieel opzicht maar juist ook om elkaar warmte over te dragen. En dat lukt haar ieder geval erg goed want er zijn weinig plekken waar je je meer welkom voelt dan in het piepkleine huisje van Kamamma Esma. Daar kan geen luxe villa of toprestaurant tegenop. Met een vleugje vrijheid zoeven we richting bonte avond.
Goedenavond kikkerland, daar zijn we weer. Gisteren niet kunnen posten want wij kozen het ruime sop. Tussen de robben en dolfijnen door en met een onverbiddelijke gele ploert in de nek voer Mister Kitchen uit met Nick de Kock. Verantwoordelijk voor het opzetten van de Fresh Tuna Exporters Association die hard bezig is om de yellowfin en albacore tuna visserij MSC gekeurd te krijgen. Nick verklaart in één zin de reden waarom wereldwijd de vis opraakt. “It all comes down to greed, man is the only predator which hunts more than it needs”. Daarnaast weet Nick geweldig te vertellen over zijn avonturen op een zee zwart van tonijnen.
Voordat het echte werk begint moeten we eerst oefenen met de rods & poles. Rods zijn de ijzersterke korte hengels waarmee 100-kilo-zware-yellowfins uit de diepte naar boven gevochten worden, terwijl men met de bamboe poles de-op-alles-bijtende-scholen-albacore vanaf de oppervlakte binnenhengelt. In het kort de setting: Mister 1 & 2 hangen aan hun rod met zinkende emmers ipv tonijnen terwijl fotograaf David Ross hun en de schipper regisseert. De bijnaam bucketboys schalt dan ook al snel over het dek. Gelukkig vangen we later alsnog een prachtige yellowfin. Terug in de haven kan de braai, de wijn open en Maarten vertoont zijn kunsten met de meest verse vis ooit.
Vandaag (dinsdag) bezoeken wij een I&J, een MSC gecertificeerde heekvisserij die veel van deze smakelijke vis naar Europa exporteert. Het wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een goed gereguleerd bedrijf dat zich zichtbaar houdt aan de jaarlijkse quota. We horen schipper Ronnie uit die ons vertelt hoe slim tegenwoordig de fishfinders functioneren. Daarmee zien ze vanuit de stuurhut precies de soort en grootte van de vis voordat ze hun ‘netje’ uit de diepte ophalen. Wanneer Daan vraagt wat zijn meest bizarre vangst is geweest, slikt Ronnie. Dat moet dan toch zijn collega geweest zijn die eerder van een andere boot gesprongen was en hij toevallig vanaf 500 meter naar boven schepte. Tijd om lekker te gaan lunchen! Nog even poseren met een paar grote heken en dan met vishandjes achter het stuur om eens uitgebreid te gaan lunchen op wijngoed Constantia Uitsig. Hier bevindt zich het volgens velen beste restaurant van de regio, La Colombe.
Wij zijn by far de jongste tafel op het koloniale terras. Dat wordt des te duidelijker wanneer wij onze ratelende dienster Jeanette ontdooien en uitnodigen voor de bonte avond in Villa Summer Rose (wordt vervolgd). Het eten in La Colombe is goed, maar naar onze smaak hier en daar wat te zoet, ietwat te complex en Europees georiënteerd. Met zoveel mooie lokale producten kunnen wij truffel en foie gras missen als kiespijn. Gelukkig gaan we nog veel meer proeven. Zoals nu op ons eigen terras in een exploderende zonsondergang. Eet smakelijk!
Tegen de kerstdagen is geven het toverwoord. En dus delen we wat essentiële masculinaire kennis met Jort Kelder's 925. Ook zo'n lekker mannelijk collegablog met alles wat de werkende man bezig zou moeten houden tussen 9 en 5 (en daarna). Nou die medeman helpen we graag een handje met het succesvol managen van de belangrijkste culinaire kerstcrisis. Juist, het vlees. Lees hier exclusief onze 5 Geboden.
Ook na Sinterklaas blijft Cheffen strooien met boeken! Althans er valt een mooi boek te winnen. En wel Sazanka van Mister Teppanyaki himself Chef Nonaka van het gelijknamige restaurant in het Okura Hotel. Hij brengt hiermee zijn verfijnde teppanyakikeuken bij je thuis. Winkelwaarde €34,50 maar gesigneerd door de meester zelf eigenlijk priceless. Wie het origineelste onderschrift voor bovenstaande foto hieronder achterlaat, staat binnenkort zelf als culinaire samoerai te hakken. Oesh!
En de winnaars van Harold McGee's culinaire bijbel Over koken & eten zijn in willekeurige volgorde....
Bas:
3 tips waar ik zelf vaak gebruik van maak:
Een ui meekoken met spruitjes voorkomt de penetrante spruitjeslucht en geeft iets zoetere smaak aan de spruitjes.
Heb je slagroom over de kop geslagen (in plaats van stijve slagroom zie je korreltjes) meng een eetlepel ijskoud water door de doorgeslagen slagroom en hij wordt weer glad (als hij niet te ver is doorgeslagen).
Als je knoflook en ui te scherp vindt smaken (voor bij vis of bij koude bereidingen zoals in guacamole, koude soep/saus) blancheer dan 1 of meerdere malen 10 seconden in kokend water en koel direct af in ijswater. Na 3 keer, telkens met schoon kokend water, is vrijwel alle scherpte weg en kun je de knoflook bijvoorbeeld gekarameliseerd serveren bij zachte vis.
Erik:
Als je onverwachts zin hebt in bubbels en ze lagen nog niet koud, vul dan een koeler met ijs, water en een flinke scheut keukenzout, en de fles is binnen 10 minuten lekker op temperatuur. Het gaat zo een stuk sneller dan de fles in de vriezer leggen of andere grappen!
Patrick Copijn:
Simpel doch zeer efficiënt: houd dames uit uw keuken.
Recent citeerde reclamevakblad Adformatie ons aller Mister Knife die de Blokker messen van Herman den B. kritisch onder de loep nam en concludeerde dat geen serieuze kok de kwaliteit van deze messen kan verdedigen. Toegegeven, tegen een zak geld uit de Quote top 10 is het moeilijk nee verkopen, maar vertel dit dan gewoon terwijl je zelf betreffend Playmobilmes links laat liggen...
Daarom Herman, doe even reageren, sluiten wij de discussie en voorkomen we een eindeloze verbale steekpartij (lastig prikken hoor met een bot mes). Drie vragen voor Herrie:
1. Was het een moeilijke beslissing?
2. Gebruik je ze zelf?
3. Levert dat nou op?
Jaja, lieve culi-boeken-adepten, het is weer zover. We gaan weer een échte keukenklassieker cadeau doen (tevens het thema van ons weekmenu). Na de Larousse en De Zilveren Lepel gaat nu het standaardwerk Over koken & eten van Harold McGee eruit. En wel driemaal!!! Een prachtig encyclopedisch doch zeer leesbaar boek over de wetenschappelijke achtergrond van het koken. Interessante en bruikbare informatie over bijvoorbeeld wat er gebeurt tijdens het bakken van een biefstuk, waarom vis snel bederft en waarom Spaanse peper ons zowel pijnlijk als orgastisch prikkelt. Onmisbaar dus voor de kokende man en zijn broodnodige (bluf)kennis. En volgens velen (zoals ons Jamie) een van de belangrijkste culinaire boeken ooit geschreven...
Hoe win je deze stoere pil gratis en voor niks (winkelprijs €49,95) op je keukenplank? Door de leukste, persoonlijkste, origineelste, bizarste of slimste keukentip hieronder neer te tikken. Variërend van het schoonpoetsen van een heet bbq-rooster met een halve ui (geeft ook nog extra smaak!) tot en met het tegengaan van verkleuring van avocado door het samen bewaren met de pit...
Tipt u maar!
Cheffen lezers: jullie vragen, wij draaien. Het laatste weekend van november vindt de allereerste Cheffen Clinic plaats! Hieronder het persbericht. En hierrrr kan man zich inschrijven...
Persbericht
Eerste kookacademie voor mannen
Het masculinaire weblog Cheffen.nl lanceert een kookacademie exclusief voor mannen. De eerste van een serie culinaire instructieweekends wordt gehouden van 28 t/m 30 november 2008. Tijdens deze Cheffen Clinic zal mannelijke non-koks en ambitieuze beginners op een bijzondere locatie de basis van en de liefde voor het koken worden bijgebracht. Dit gebeurt door ervaren koks en culinair experts van het gelijknamige weblog. Van snijdtechniek en het trekken van een bouillon tot wijnkennis en het goed bakken van een biefstuk. Cheffen Clinic is voor alle mannen die de slag willen slaan van het bakken van een ei tot het bereiden van een kerstdiner. Cheffen.nl is een initiatief van het Amsterdamse culinair communicatiebureau Mister Kitchen. Voor meer informatie www.cheffen.nl/academie .
Het masculinaire weblog Cheffen.nl is in twee jaren uitgegroeid tot het grootste foodblog van Nederland. De redactie van het weblog bestaat uit meer dan 15 culinair experts die schrijven over koken, eten, drinken en voeding. Deze verhalen worden dagelijks gelezen en becommentarieerd door een grote en groeiende groep bezoekers (3.000-5.000 unieke bezoekers per dag). Vanuit de bezoekers kwam al lange tijd het verzoek tot het organiseren van culinaire scholingsmogelijkheden.
Cheffen.nl is opgezet om de man zijn plaats in eigen keuken te laten heroveren. De hegemonie tijdens de afgelopen eeuwen van de vrouw in de thuiskeuken heeft geleid tot instant-maaltijden en ongeïnspireerde creaties. Het devies van Cheffen.nl is dan ook: Gentlemen, claim your kitchen!
Mister Kitchen is het culinair communicatiebureau rond Daan Faber & Maarten Hoekstra. Mister Kitchen schrijft kookboeken, een culinaire rubriek in delicious. en publiceert het veelbezochte, ‘masculinaire weblog’ Cheffen.nl (www.cheffen.nl ). Verder presenteren zij het programma Restaurant Makeover op Net5 en een kinderkookitem in VPRO’s Villa Life. Daarnaast is Mister Kitchen een culinair creatief- en communicatiebureau dat (marketing)concepten en evenementen bedenkt voor merken, overheden en bedrijven.
--------------------------------------------------------------------------------
Niet voor publicatie:
Meer informatie via http://www.cheffen.nl/academie of via Igor Sorko igor@misterkitchen.nl / 06-53410022
De tong, indien wij mannen hem goed inzetten, kunnen we er verrassende kunstjes mee uithalen. Wijnproeven is er één van. Van het voorste puntje, tot achterin bij de huig, ieder deel heeft een eigen smaaksegment. Voorin zoet, iets verder zuur, nog verder zout en achterop de tong worden de bittere smaken waargenomen. Gebruik de tong dus waar hij voor bedoeld is: proeven. Neem een flinke slok en laat de wijn met veel slurplawaai door de mond gaan. Kijk snel deel 5 om erachter te komen welke kunstjes je met de tong nog meer kan uithalen.
Voor de delicious. waar Mister Kitchen een tweemaandelijkse reportage voor maakt, waren we afgelopen week met jager Johan op pad in Nationaal Park de Hoge Veluwe. Op nachtjacht naar wild zwijn. Oh zo masculinair en er zijn er momenteel weer veel te veel. Daarover later meer. Hier ter inspiratie alvast een foto van een alternatieve jachtmethode. The noble art of roadkilling. Ingrediënten? Een wagen met enige massa (bijvoorbeeld een oude Volvo), een bijrijder die handig is met portieren, een scherp jachtmes (suggesties Mister Knife?) en een bloeddicht stuk landbouwplastic. Happy hunting!
De neus. De belangrijkste tool voor de wijnminnende proever. Zonder goed ontwikkeld reukorgaan ben je bijkans gehandicapt. Steek de gok diep in het glas, neem een volle teug en laat de schandalig lekkere aroma's je zinnen prikkelen. Valt het tegen en bekruipt je direct een gevoel van misselijkheid, geen twijfel, geef de fles een enkeltje glasbak. Maar is je aankoop succesvol geweest laat dan je fantasie de vrije loop en spui met al je poëtische vaardigheden de mooiste geurelementen vrijelijk over tafel.
Masculinairiteit is met bovenstaande culi-knaapjes systematisch van de buis geweerd
Helaas, over enkele dagen is deze zomer ook kalendertechnisch definitief voorbij. Dus weer tijd voor bockbier, rode wijn en schnapps. Maar eerst even kijken wat wij dronken onder de sporadische zon deze zomer:
1. Bier natuurlijk! Domme vraag. - 38%
2. Prosecco (zooo 2007!) - 21%
3. Rosé, tot het maagzuur me van mijn stoel spoelt - 17%
4. Champagne, the show must go on! - 14%
5. Tinto de Verano (rode wijn met Spaanse 7Up, citroen en veel ijs) - 9%
Hoewel we nog nooit een onderzoek hebben gedaan naar de verhouding man/vrouw op Cheffen, stemt de nummer 1 ons enigszins gerust. Heren, bedankt voor uw inspirerende aanwezigheid. Dames, blijf vooral meegenieten van hoe de man zijn keuken bemant.
Nu over naar de nieuwe poll. De overkill aan Hollandse kooktelevisie kan niemand ontgaan zijn. Culinair stelt het helaas weinig voor want schreeuwende chefs, gefrustreerde amateurs, mislukte make-overs (mea culpa, herhaling!), datende, vretende singles en vooral androgyne televisiekokkies voeren de eentonige boventoon. Aan u allen de vraag: wat is momenteel uw culinaire favoriet op de vaderlandse buis? (oftewel waar ligt uw traagste wegzapmoment?)
Tijdens ons meest recente incrowd Cheffen uitje waren we te gast in het nieuwe pand van Mister Vanilla (Venture). De zaken in vanille en andere heerlijkheden gaan zo goed dat er een nieuwe opslag plus kantoor nodig was. En temidden van zoveel lekkers wijdden Misters en Missen graag de nieuwe Vanille Vesting culinair in. Nou was helaas de keuken nog niet helemaal klaar dus het werd een puik buffet...
Maar eerst even op bezoek bij de buren. De Nootzaak Gotjé. Je hebt noten en je hebt noten van Gotjé. En daartussen zit een smaakwereld van verschil. Dat blijkt tenminste wanneer baas Jos ons een ware notenproeverij voorschotelt. Macademia’s (king of nuts) uit Australië, rauwe cashews (verbazend veel smaak), Italiaanse én Turkse hazelnoten, pistache uit Iran, gedroogd fruit (kersen, mango, aardbei, appels, peren enzovoort), het houd niet op. Terwijl Jos vurig pleit voor meer culinaire kennis van noten zijn alle Cheffen kauwend stil. We went nuts!
Daarna laten we de bijdrages van Fish, Meat, Ginger & Spice en Vanilla smaken. De klapper is zonder meer het in natura gesponsorde Livar varken dat Mister Kitchen 1 slow roasted met tonijnmayonaise serveert. Livar wordt ook wel kloostervarken genoemd en wordt met veel liefde en ruimte door (vegetarische!) monniken grootgebracht. En eerlijk waar: dat proef je. Boterzacht en vol van smaak. Kijk, zo kan (en moet) varken smaken. De droge worst en barbecue worsten van de Livar proeven we de volgende dag. Ongelooflijk: de droge worst is van een mediterraan topkaliber en de van de barbecue komen zo mogelijk de meest verfijnde bbq-worsten ooit. Kijk voor zo’n product maken we graag een beetje reclame: hier online bij Lekker Culinair rechtstreeks te bestellen!
Natuurlijk komt er aan alle verfijning van zo’n culinair event snel een einde door overmatig drankgebruik, gastronomisch verantwoord geflirt en een kleine groep diehards die het tot 4 uur in den ochtend weet vol te houden. Waarom moet het toch altijd zo eindigen? Hoe dan ook, je had er bij geweest moeten zijn....
Kijken, heren. Is dat eigenlijk niet het mooiste wat er is. Terrasje, zonnetje en laat de boel maar voorbijkomen. Beoordelen, becommentariëren en becijferen.
Bij wijn is het niet anders. Sterker nog. De kleur van de wijn zegt u precies wat u gaat proeven. Is hij groen als gras, geel als hooi, rood als purper of roze als wilde zalm. Het zegt alles over de aroma's die uw neus gaan beroeren en de smaken die uw tong moeten bekoren. Deze week in deel drie, Mister Beverage neemt u mee in de wondere wereld van het kijken.
Hierbij de (allerminst) verrassende uitslag van de vorige poll: Met welk muziekgenre kom je in de keuken helemaal 'in the mood for food'?
1. Jazz laat mij vlammen en past bij iedere keuken. - 46%
2. Rock (my kitchen)! - 23%
3. Klassieke muziek voor klassieke gerechten. Punt. - 9%
4. Soul en R&B om meer dan het eten op temperatuur te krijgen. - 7%
5. HipHop of alles met meer dan 118 (house) bpm. - 6%
Tja, de masculinair blijkt toch een verstokte jazzliefhebber of een oude rocker. We zullen er rekening mee houden bij het persen van onze eerste Cheffen CD, maar wees ook niet verbaasd als er toch een housebeatje of rapjuweeltje tussen staat.
Nu de nieuwe poll: In welke voorjaarsspecialiteit zet jij deze lente je tanden?
Het boek Mannelijkheid van Harvey C. Mansfield lokte in de VS furieus commentaar uit. Mansfield trekt moedig en met finesse ten strijde vóór de masculine man. Hij vraagt zich hardop af waar en hoe de teloorgang van de ware mannelijke aard is ingezet. Haarscherp zet hij vervolgens uiteen waarom dit dreigende verlies een regelrechte ramp is voor onze maatschappij. Zowel vanuit mannelijke als vrouwelijke optiek.
Wij van Cheffen omarmen dit omstreden doch veelgeprezen standaardwerk uiteraard van harte. We hebben de (vrouwelijke) promotiemedewerker van Uitgeverij Meulenhoff zover gekregen om twee exemplaren beschikbaar te stellen aan het meest masculinaire gerecht (liefst mét anekdote) dat jij hebt gegeten. De nabloedende ossenstaart van een zelf geslachte buffel? Een zelfgestroopte Oosterschelde kreeft? Het opslurpen van houtmaden in hartje jungle? Laat het hieronder horen en maak kans op deze bijbel!
Wie dé film over moed & mannelijkheid wilt zien, tevens winnaar van het IDFA 2007, kijkt vanavond naar de adembenemende documentaire Stranded The Andes plane crash survivors van Gonzalo Arijon. Dit waargebeurde en ongelooflijke relaas gaat over een Uruguyaans rugbyteam dat in 1972 neerstort in de Andes en waarvan een deel 10 weken sneeuw, honger en dood overleeft op 4000 meter hoogte (rarara wat aten de mannen om te overleven?). Vanavond kijken dus (donderdag 28 feb.) om 22.50 op Nederland 2.
We waren er al enige tijd mee bezig. Een bijzondere proeverij met bizarre doch geliefde gerechten uit het Verre Oosten. En het laatste weekend van mei is het dan eindelijk zover. Op 31 mei is er in de showkeuken van Mister Kitchen een drietal 'verboden vruchten' te proeven uit de keukens van Japan, China en Vietnam. Allemaal onder het multiculinaire motto: eerst proeven, dan oordelen!
Wat valt er te allemaal proeven?
1. Rauwe Fugu uit Japan
De illustere Japanse koffervis wiens gif bij een verkeerde bereiding zeer dodelijk is voor de eter (tientallen malen giftiger dan cyanide). Deze risicovolle delicatesse eist in Japan jaarlijks ca. 100 doden en is nimmer eerder in Holland officieel te proeven geweest. Mister Fish durfde het na enig aandringen aan en heeft met de (lichtelijk gesmokkelde) vis meteen een gediplomeerde Fugukok laten meevliegen: de in Nieuw-Zeeland werkzame Takashi Sakimura.
2. Gegrilde Chinese hond
Hondenvlees is niet altijd even omstreden in Europa geweest. Zo at men in arme tijden en oorlog in veel West-Europese landen zonder probleem trouwe viervoeters en produceert men in het Zwitsere kanton Appenzeil nog altijd gedroogd hondenvlees en speciale worstjes. Ook Mister Meat wist zich over zijn morele bezwaren heen te zetten en legde voor ons contact met een Chinese vleesimporteur in Portugal (!) die speciaal gekweekte hond uit zijn geboorteland importeert. Een nog bekend te maken Chinese chef uit ons land zal de 'lekkernij' grillen.
3. Gesauteerde slang uit Vietnam
Het is wonderwel niet eens zo moeilijk om aan slangenvlees te komen. Zolang het maar geen bedreigde soort is. Bij de Aziatische groothandel in Duivendrecht liggen ze gewoon in het vriesvak met de vis. Aangezien de bereiding ervan niet veel verschilt van die van het bereiden van een Hollandse aal, zal Mister Kitchen 1 dit klusje zelf klaren! Uiteraard met een authentiek Vietnamese recept in de hand.
Bij Mister Beverage hebben we de grote uitdaging gelegd om elk gerecht van een passende wijn te voorzien. Dus zal er tijdens de tasting ook genoeg vloeibaars geproefd en vergeleken worden.
Buiten de aanwezige pers en een groot aantal van onze Cheffen, ontvangen we ook graag een aantal lezers van ons aller masculinaire blog. We hebben slechts plaats voor 10 avontuurlijke proevers dus mail z.s.m. je aanmelding naar info@cheffen.nl ! Toewijzing gebeurt op volgorde van binnenkomst...
De temperatuur van je wijn is van levensbelang. Japanners drinken hun Chateau Petrus '82 het liefst on the rocks. In Oostenrijk schenken ze soms liever glühwein. In Nederland wil de centrale verwarming vaak roet in de wijn gooien. Wat is wel de ultieme temperatuur van je wijn?
En dan nog een paar: karafferen, decanteren, pouleren (of was dat nou iets met een vaatdoek en een kip?) en antichambreren.
Deze week het antwoord op al uw vragen in Wijngeheimen aflevering twee: Ademen.
Dat IJsland (culinair) hot is en dat vikings kunnen zuipen meldden we al eerder op Cheffen hier & hier. Nu kunnen we ook te Mokum hier getuige van zijn tijdens het heidense mid-winter-vikingfeest Thorrablót! Zaterdag 23 februari kunnen we in Pacific Parc (Westergasfabriek/Westerpark) aanschuiven voor lammeren aan het spit, haaienvlees, schnapps, vikingbier, firevodka, ijstaart en IJslands topentertainment. Dresscode is Fake Fur/Nordic Sweater. Er zijn nog kaarten à €65,- (inclusief oer-buffet, drank, live muziek en entertainment). Kijk voor meer info en kaarten op Hot Ice.
Altijd leuk, erkenning van onze culinaire zuiderburen. Eric de Keersmaecker van het weblog ChateauSansPretention steekt een loftrompetje op over ons aller Cheffen ivm zijn top 5 voor de Thinking Blogger Awards:
"1 Cheffen. Het kan vreemd lijken voor mijn toch in hoofdzaak Belgische lezers maar de eerste plaats gaat hier naar een Nederlandse blog. De masculinaire weblog van cheffen "bemant met show en charme de keuken" en doet dat op een verfrissende, absoluut swingende manier. Zelfs niet vies van een beetje bloot (in de keuken) wordt hier op een zeldzaam hoog niveau geblogd. Af en toe worden hier stellingen geponeerd die Herwig van Hove doen omdraaien in zijn, euh..., braadschotel en soms gaan ze hier aardig door de bocht, maar uit provocatie ontstaan vaak de mooiste nieuwe inzichten en daar zijn ze hier aardig goed in. Veel bijgeleerd, veel gelachen, veel begrepen, af en toe eens geërgerd (het blijven Hollanders), maar als vele andere keukenblogs op zijn hoogst een mooi bouillonnetje zijn is dit absoluut champagne: het bruist van levenslust en goesting, om het dan maar met een Vlaams woord te zeggen."
Om ook de kinders in culinaire kerstsferen te brengen, maakt Mister Kitchen aankomende zondag verse hazelnootpasta en geurig 'bladmuziekbrood' zoals Kinneke J. dat graag verorberde. Semi live in VPRO's Villa Live. Tevens wordt er getest of kinderchampagne te sabreren valt. Kijk dus met of zonder kroost zondag a.s. om 10.00 op Ned. 3.
De uitslag op de poll over wat te doen met onze volvette kinderen:
1. Eerder bekend dus bemind laten raken met 'gezonde smaken'. 46%
2. Frisdrankautomaten, snoep en frituur uit scholen verbannen. 30%
3. Virtueel speeltuig het huis uit en kinders de straat op of het bos in. 17%
4. Blijven koesteren en vertellen dat schoonheid onder de speklaag zit. 4%
5. Voor alle maaltijden de troep van de dag laten vomeren. 3%
Na het mierzoete, calorierijke slagveld van Sinterklaas, is het binnenkort tijd voor het echte werk: ons aller kerstdiner. Luxe hartigheid in plaats van suikerbommen zoals marsepein, taai-taai en borstplaat. Dé tijd voor masculinaire creativiteit en bloeddorstigheid. Want buiten de vegetarische lobby is kerst toch wel een beetje 'ons' offerfeest. We horen dan ook graag van je met welk dood dier jij de feeststemming verhoogt!
Allereerst bedankt voor alle spirituele, culinaire momenten die alle reageerders met het hooggeëerd Cheffen publiek deelden. Zoals beloofd ditmaal een mannelijke én een vrouwelijke winnaar van dé kookbijbel van Italië. De spiri-culi-italo-mijmeringen van de volgende liefhebbers worden beloond:
Sofia Wal met haar zoektocht naar zichzelf en uiteindelijke verlichting in een bootje te Saboudia. Nice Guy Eddi met zijn uitgebreide culinaire liefdesverklaring aan Italia.
Sofia en Eddi, willen jullie je adresgegevens mailen naar info@cheffen.nl?
Lees verder voor hun winnende verhalen...
Sofia:
Na een roerige periode in mijn leven ben ik vorig jaar in mijn eentje naar Saboudia, aan de kust tussen Rome en Napels, gegaan. Ben, na een goddelijke maaltijd, met vooraf Fettuccine met oesters, garnalen en rucola en vervolgens Linguine alle acciughe, in een bootje, dat op het strand lag, gaan liggen. Een heerlijk fles Chianti had ik meegenomen, deze opgengemaakt, en beschenen door duizenden sterren ging ik nadenken over mijn leven. Beneveld door wijn, het decor en mijn gedachten, vervolgens in het bootje in slaap gevallen. 's Ochtends vroeg wakker geworden en wat ik toen zag, adembenemend! De beleving van die plek, de watermassa, het klotsen ervan tegen de boot, de laag over het water scherende vogels, de zilte lucht en dan die opkomende zon, ik vergeet het nooit meer. Ik wist weer wat belangrijk was.
Nice Guy Eddi:
Jaren geleden toog ik als studentje nog met mijn toenmalige vriendinnetje naar Sicilië. Met het openbaar vervoer zijn we in een maand tijd het hele eiland rondgereisd. Iets wat ik trouwens iedereen ten stelligste zou afraden. Tenzij je romantiek ziet in urenlang wachten op afgebladderde stationnetjes op de trein uit Messina richting Palermo. Of na uren wachten bij een afgelegen fermata, constateert dat die bus vandaag echt niet meer komt zodat er niets anders opzit dan lopend de thuisreis te aanvaarden onderweg liftend en daarbij natuurlijk gebruik makend van de charmes van genoemd vriendinnetje. Afijn. Halverwege onze trip belandden we in het kleine plaatsje Sferracavallo, nabij Palermo. Sfeervol vissershaventje, in de avonduren druk bezocht door de inwoners uit de nabijgelegen drukke stad voor een ontspannen passegiata. Aan het haventje ontdekten we een restaurantje met op de vierde verdieping een mooi dakterras en dito uitzicht. Daar wilden we een keer eten, puur vanwege die fraaie ligging. Goed. We gaan ernaar toe. Er is een tafeltje bij de balustrade met uitzicht over het haventje, rood in de ondergaande zon. Wij nemen plaats. Dan krijgen we de vraag of we pizza willen of vis. Niet begrijpend kijken we elkaar aan maar kiezen natuurlijk voor vis. In de verwachting dat daarna de menukaart gebracht wordt. Die blijft uit. Wel verschijnen water en een fles witte wijn op tafel. We kletsen wat, nippen aan de wijn en observeren de lange tafel naast ons waar een grote Italiaanse familie op hun bestelling wacht. Dan worden twee dampende schotels pasta op onze tafel gezet. We snappen nu de menukeuze: 'vis' betekent een dagmenu. Meer keus is er niet. Prima. We laten ons beide pasta's smaken maar zijn bekend met de Italiaanse eerste- en tweede gang en houden ruimte over voor die laatste. Maar na een tijdje worden weer twee pastagerechten naar onze tafel gebracht. Nadat deze gerechten eerst zijn uitgeserveerd aan de tafels naast ons, valt ons op. Dus houden we de familie nauwlettend in de gaten, zo weten we wat er nog gaat komen. In de loop van de avond komen zo een stuk of acht pastagerechten langs, waaronder natuurlijk de pasta nera, een schaal met schelpdieren met onder meer een zee-egel, daarna verschillende soorten vissen, kortom zo ongeveer alles wat de Middellandse zee rond Palermo bevat. Halverwege de avond komt de eigenaar even bij ons staan of we het naar onze zin hebben, ziet de lege wijnfles en brengt meteen een nieuwe. En wij? Wij eten tot we echt niet meer kunnen. Knabbelen voor de beleefdheid nog aan een stukje watermeloen, drinken een espresso en waggelen gelukzalig terug naar onze camping.
Sindsdien maakt het me niet uit waar op de wereld ik heenga, als ik maar minstens eenmaal per jaar in Italië ben.
Wie het aangename (lekker eten met de mooiste vrouw van Nederland) met het noodzakelijke (haar stichting Return to Sender steunen) wil verenigen, doet er goed aan om op 30 november een barmhartig vorkje mee te prikken in Amsterdam. Een avond vol exclusieve optredens, een 8-gangendiner van Kitchen Deluxe en...Katja als disgenoot. Hierbij alle informatie:
Katja nodigt je uit voor een feestelijk diner om fondsen te werven voor haar stichting Return to Sender. Return to Sender zoekt bijzonder producten in de armste gebieden van de wereld om te verkopen in Nederland. De winst gaat terug naar de regio's van herkomst en wordt geïnvesteerd in educatieve projecten. Return to Sender! Naast een heerlijk diner met bijzondere gerechten uit de door haar bezochte landen zijn er optredens van Tania Kross, Wende Snijders, Ellen ten Damme, Pete Philly & Perquisite en Barry Hay. Tevens is er een veiling van unieke objecten waaronder de exclusieve mogelijkheid om je te laten fotograferen door niemand minder dan Erwin Olaf.
Datum: 30 november van 18.30 tot 0.30 uur
Locatie: in Amsterdam
Kosten per couvert: 750 euro en per tafel 7000 euro (10 personen)
Aanmelden via: info@returntosender.nl
Wie aan tafel gaat is hierbij tevens uitgenodigd om zijn of haar verslag van de avond te doen op Cheffen!
Afgelopen maandag lopen we aan bij het imposante Hotel Okura. We zijn uitgenodigd voor het Mie festival. Noedels proeven dus, een gerecht waar sommige Japanse koks hun specialiteit van hebben gemaakt. No way! In een zaaltje aan het befaamde restaurant Yamazato waar we worden ontvangen in Japanse stijl is geen noedel te bekennen. Wel vergapen we ons aan de mooist opgemaakte buffeten, rokende teppanyakiplaten en een uitgebreide witte brigade. Mie (spreek uit Mié) is namelijk een prefectuur (bestuurlijk gewest) en geen noedelsoort!
Het culinaire en culturele festival dat van 1 t/m 14 november plaatsvindt in Okura staat dan ook geheel in het teken van dit gewest. Uit de verhalen en foto's blijkt al snel dat dit een bijzonder mooi en culinair interessant gewest is. En dat zullen we proeven ook. Chef Oshima heeft zich ter plaatse laten inspireren en we eten onder andere: oester met Soboro (lokale wagyu soort) gehakt, kreeftensalade met citroendressing, abalone (reuzenslak) met een saus van foie gras en balsamico, gemarineerde wagyu van de plaat op een magnoliablad. Alles even smakelijk en als kunstwerkjes opgediend. Erbij kiezen we steeds een andere saké die uitgebreid wordt toegelicht door saké-sommelier Simon Hofstra. Zo lopen we zonder een noedel gegeten rozig en voldaan de gure herfstavond in. Mié rocks.
Het heeft zo'n 57 jaar geduurd maar dan heb je ook wat. Il Cucchiaio d'Argento in je moerstaal. De Zilveren Lepel heeft deze week het licht gezien. Volgens Italië zelf het standdaardwerk om de authentieke Italiaanse keuken te kunnen begrijpen en bereiden. En dat al sinds de jaren vijftig toen het design- en architectuur magazine Domus op het gouden idee kwam om het nationaal culinaire erfgoed te bundelen. Een uitputtende verzameling klassieke regionale recepten (2.000+), afgewisseld met recepten en menu's van toonaangevende hedendaagse Italiaanse chefs en restaurants.
Om te benadrukken welke rol dit boek in een Italiaans mensenleven speelt, toonde Mister Italia, a.k.a. Roberto Payer, ons tijdens de heerlijke presentatielunch zijn eigen glimmende zilveren versie die hij al sinds zijn jonge jaren koestert. Als nieuw want niemand anders mag zijn Lepel beroeren. Dit boek geeft een Italiaanse moeder aan een kind dat het huis verlaat (kan daar inderdaad soms even duren) of trouwt. Het is dus veel meer dan een kookboek. Nee, De Zilveren Lepel is een gids naar de volwassenheid met recepten voor het leven!
Na deze oprechte lofzang - waar we dan weer heel on-Italiaanse geen steekpenning voor gezien hebben - wil Cheffen deze culinaire spiritualiteit gaarne met jullie delen. Tenminste, met de twee winnaars van De Zilveren Lepel Wedstrijd. Om mee te dingen naar een eerste Nederlandse druk horen wij graag in een paar zinnen jouw spirituele ervaring met Italiaans eten. Was het die orgastische Venus-beleving tijdens de eerste hap Zabaione in dat Italiaanse buurtrestaurantje? Of het terugkerende hapje heimwee naar je eerste huwelijk toen jullie nog samen in vrede Ossobuco kloven in Toscane? Wellicht kom je in hogere sferen door het nippen van échte Balsamico? Of zag je tijdens een delirium op een wijnfeest in Piemonte opeens het licht?
Deel hieronder kort, bondig en zonder schaamte je ervaring met ons en maak kans op deze culinaire levensgids! Bij hoge uitzondering zullen we, om de spirituele harmonie te bewaren, een mannelijke én een vrouwelijke winnaar aanwijzen.
Een zonnige septemberochtend. Het is heerlijk weer voor een mooie herfstwandeling in de vrije natuur. Maar wij rijden door de prachtige bosrijke omgeving op een metershoge betonnen muur vol prikkeldraad af. We zijn terug in Vught. Met enige moeite en overtuigingskracht (“Nee, we komen écht koken in de IBA”) passeren we de slagbomen en gaat langzaam de grote stalen deur open. Een gezonde jongensboekspanning borrelt op in onze buiken. Vandaag zullen we op twee gangen aan gedetineerden met een persoonlijkheidsstoornis of een psychiatrisch ziektebeeld een kookworkshop geven. Andere koek.
Na uitgebreide legitimatie, checks en de grondige inspectie van onze auto mogen we het terrein op rijden. Bij het gebouw van de IBA vangt Sabina ons op en brengt ons naar de eerste gang. Elke gang bestaat uit acht cellen, een gemeenschappelijke ruimte en een glazen tussenruimte van waaruit de medewerkers/verzorgers twee gangen in de gaten kunnen houden. We worden meteen in het diepe gegooid want de bewoners van de eerste gang krijgen een zeer intensieve begeleiding. Zware gevallen dus. Desondanks worden we hartelijk door de gedetineerden en begeleiders (géén bewakers!) ontvangen.
Geïnspireerd door de briljante sequence uit de film Goodfellas waarin de mobsters in hun gemeenschappelijke cel de vrijheid afdwingen om zelf ‘real Italian pasta & meatballs’ te mogen bereiden, bevat onze workshop een dergelijk bajesmenu. Zelf tagliatelle draaien met lamsgehaktballetjes en een verse tomatensaus. Praktisch, voedzaam en budgettechnisch verantwoord. Daarbij zijn alle ingrediënten of goede alternatieven in de supermarkt op het terrein verkrijgbaar. Na een korte introductie gaan we aan de slag. Gelukkig zijn ze de meeste enthousiast om actief mee te koken. Eerst kneedt iedereen z’n eigen bolletje pastadeeg, daarna worden de overige taken verdeeld. Ze hebben er duidelijk plezier in. En wij ook. De eerste zenuwen zijn helemaal verdwenen en de sfeer is ontspannen. Zelfs het werken met onze vlijmscherpe messen geeft geen enkel probleem. Ons is wel verteld dat we de boel wel zo nu en dan goed moeten tellen. Wanneer er bijvoorbeeld even een metalen vork mist, is deze dan ook binnen een paar minuten teruggevonden in één van de cellen. Een misverstand.
Het verschil tussen de bewoners is opvallend groot. De een zit zwaar gedrogeerd door medicatie vooral te kwijlen en is bijna niet aanspreekbaar (“Als jullie nu zijn dagelijkse dosis zouden innemen ben je of dood of lig je in coma”). De ander blijkt gestudeerd te hebben, is scherp van geest en zeer behulpzaam tijdens het schoonmaken (“Vergis je niet gasten deze vriendelijke jongeman is eredivisie psychopaat en heeft hiervoor al zeven afdelingen in Nederland bij de neus genomen”). Maar een uurtje en een paar verplichte rookpauzes later, kookt de tomatensaus geurig in, worden de pittige gehaktballetjes op de elektrische kookplaten bruin gebraden en hangt de tagliatelle aan een wasrek te drogen (improvisatie is alles). Tussendoor leren we de mannen ook nog hoe ze van een oud stokbrood, bedekt met wat tomaat, basilicum en olie, heerlijke bruschetta’s kunnen maken. Uiteindelijk lunchen we gezamenlijk met bewoners én begeleiders aan een gedekte tafel. Het eten is top en valt bij iedereen in de smaak. Ondanks dat er frisdrank in plaats van een passend wijntje wordt geschonken is het gezellig. We blijven de jongens opscheppen totdat alles op is.
In de pauze tussen twee workshops praten we na met de begeleiders. Hoewel we uiteraard extreem nieuwsgierig zijn geworden naar de (strafrechtelijke) achtergrond van sommige bewoners, weten we onze vragen in te slikken. Wel begrijpen we dat hier veel ‘krantenberichten’ zitten of hebben gezeten. Bijvoorbeeld de man die in een jas van zijn moeders huid werd opgepakt toen hij het verkeer stond te regelen. Pats. Reality check. Waarom gingen wij hier ook alweer koken?
Na nog een paar memorabele sessies, bijzondere kennismakingen en goede gesprekken met de gedreven begeleiders komen we erachter dat deze mensen echt ziek zijn. Patiënten. Ziek geboren of ziek gemaakt. Ze hebben er dan ook voor het grootste deel een jeugd vol misbruik en mishandeling op zitten. En die ziekte voel je aan alles. Hoe ze (gedrogeerd) uit hun ogen kijken. Hoe ze communiceren. Hoe ze genieten van iets samen doen. Hoe dankbaar ze zijn. En aan hoe ze opkijken van een complimentje over mooi elastisch gekneed pastadeeg. “Ga er maar vanuit dat het voor veel van deze mensen de eerste keer in hun leven is dat ze een oprecht complimentje krijgen”.
Een groot deel van de mensen waarmee we hebben gekookt komt nooit meer vrij. Wellicht terecht. Maar toch bekruipt ons het gevoel dat je een groot deel van deze patiënten moeilijk hun gruwelijke daden kan aanrekenen. Daar zijn en waren ze veel te ziek voor. Niet te verkopen aan de slachtoffers en nabestaanden natuurlijk maar voor ons op dat moment de bizarre realiteit. We hebben met veel van deze mensen te doen. Punt. Het spannende jongensboek verandert steeds meer in dankbare dagen in een verre, onbekende uithoek van onze maatschappij.
Als we de eerste avond met een bokbiertje op een zonnig terras in Den Bosch zitten, voelen we ons vrijer dan ooit. Niet geestelijk maar puur fysiek. Geen sloten, zoemers, controles, recreatie-uren, medicijnen, medepatiënten, isolatie, begeleiding. En geen celdeur die onverbiddelijk op slot gaat. We prijzen onszelf gelukkig met een gezonde geest en een normale jeugd. Ook vragen we ons af of we misschien een minuscuul maar nuttig schakeltje zijn in de eindeloze behandelingsketen. En zo niet, hebben we in ieder geval hier en daar een waardevol complimentje uitgedeeld.
Het begon allemaal met een grap. Tenminste met een humoristisch bedoeld stukje van Mister Kitchen voor de Telegraaf Online over het grillige eetgedrag van ontvoerder c.q. moordenaar c.q. afperser Willem Holleeder. De Neus, voor intimi uit het circuit, staakte tijdens zijn hechtenis al meerdere malen met eten. Uit protest tegen zijn detentieregime in de EBI beweerde hij. Omdat die prak in Vught niet te vreten is grapte Mister Kitchen. Dus maar een belletje met de PR-dame van P.I. Vught (waar zich naast de EBI ook nog 6 andere units bevinden). Het leerde ons dat hun ‘gasten’ dagelijks een warme lunch geserveerd krijgen die voldoet aan de landelijk gestelde voedingseisen. Bovendien mag men onder sommige regimes zelf tijdens de recreatie-uren koken en is er op het terrein zelfs een supermarkt! Mister Kitchen rook een masculinair avontuur, dacht niet te lang na en stelde aan de PR-dame voor om binnen de muren eens een kookworkshop te komen geven. Wij zijn immers expert op het gebied van koken met beperkte middelen gezien ons studenten- en kampeerkookboek. En wat is er masculinairder dan koken achter de tralies? Het leek de dame eigenlijk wel een sympathiek idee en ze zou het in de groep gooien. Dat zal wel los lopen dachten we.
Een maand later zitten we in de auto naar Vught voor een oriënterend gesprek met de unitdirecteur van Unit 4. Middenin een prachtige bosrijke omgeving doemen de indrukwekkende muren op van de Penitentiaire Inrichting Vught. Na een rits hekken, zoemers, detectiepoortjes, legitimatiebewijzen, formulieren, bezoekerspassen en kluisjes mogen we onder begeleiding van Sabina naar binnen. ‘Binnen’ is eigenlijk een dorp van verschillende gebouwen. De zogenaamde units. Een korte rondleiding voert ons langs verschillende units met elk een eigen niveau van beheersing en begeleiding. Van de afdeling behandeling en longstay TBS en jeugddetentie tot en met landelijke afzondering en terroristenafdeling (extra veel prikkeldraad). Middenin dit detentiedorp doemen nog vier nog hogere muren op. Het neusje van de penitentiaire zalm en de schrik van iedere vluchtgevaarlijke gedetineerde: de Extra Beveiligde Inrichting oftewel EBI voor intimi. Momenteel het verblijf van Mohammed B., een paar vluchtgevaarlijke Cosa Nostra’s en, tot vóór zijn hartklachten, Holleeder. Inderdaad, vergeleken met de muren van de EBI biedt een zwempoging van Alcatraz tussen de haaien naar het vaste land nog een reëlere kans op vrijheid... We stoppen ook even bij de supermarkt waar longstay TBS ers de bestellingen van medebewoners netjes inpakken. We pakken een boodschappenlijst om meteen onze beperkingen te kennen.
Na de rondleiding hebben we een inspirerend gesprek met Bert, unitdirecteur Unit 4. Hij vertelt ons dat hij denkt aan een kookworkshop voor de gedetineerden van de IBA/FSU (Individuele Begeleidings Afdeling/Forensische Schakel Unit). Hier zitten gedetineerden met een persoonlijkheidsstoornis of een psychiatrisch ziektebeeld die een intensieve begeleiding krijgen. Dit kunnen mensen zijn die bijvoorbeeld na hun reguliere gevangenisstraf wachten op een plaats in een TBS kliniek. Zware gevallen dus die veelal aan nog zwaardere medicatie zitten. We slikken zo stil mogelijk. Huisvrouwen, managers, kampeerders, kinderen, studenten en artiesten...we hebben ze allemaal met wisselend succes de liefde voor koken proberen bij te brengen. Maar gedetineerden met een psychiatrische stoornis die we met een vlijmscherp Duikelman mes aan het werk zetten? Durven we ons in zo’n heftig avontuur te storten voor een stoer verhaal? Bert legt ons echter uit dat het voor deze mensen een mooie, zeldzame kans is om samen te kunnen werken, zowel met elkaar als met de begeleiders. En dat dit zomaar een zekere therapeutische waarde kan hebben voor hun behandeling daarna. Overtuigd pakken we de handschoen op. Afgesproken wordt om na de komende renovatie van de gemeenschappelijke IBA/FSU keukentjes aan alle zeven gangen een kookworkshop te geven, verspreid over vier dagen. Als na dezelfde eindeloze rits formaliteiten het hek zich achter ons sluit voelen we gek genoeg een vleugje vrijheid. En spanning.
Volgende week deel 2: pasta draaien met gedetineerden.
De uitslag op de vraag "Waar komt de ware (guerrilla) kok pas echt naar boven?" is als volgt:
1. Kamperend voor de tent - 30%
2. In een typische (slecht toegeruste) dameskeuken - 27%
3. Op zee in een deinend kombuis - 16%
4. Tijdens het bereiden van een dode medeschipbreukeling - 14%
5. In een ranzige studentenhuiskeuken - 13%
Vooral de runner-up doet ons veel deugd. We vreesden namelijk dat er de laatste tijd steeds meer vrouwelijke bezoekers hun stem(pel) op ons o zo mannelijke Cheffen probeerden te drukken. Een geruststelling.
Uiteraard meteen een nieuwe poll mét een maatschappelijk relevant vraagstuk: Wat te doen tegen de toenemende obesitas onder ons volvette kroost?
Neem een snel zeiljacht, vijf (jonge)mannen, een hunkering naar avontuur en de bloedstollende Schotse westkust. Zo zat Mister Kitchen 2 met vier zeilvrienden die er nodig eens uitmoesten in hetzelfde schuitje voor een rondje Mull. Aangezien er zeven dagen geen haven zou worden aangedaan, moest er voor evenzoveel dagen ontbijt, lunch en diner worden ingeslagen in een gigantische Tesco. En whisky uiteraard; single malt that is (de 'zilte' Jura blijkt uiteindelijk favoriet). De stuitende schoonheid van Atlantische noordkust van Schotland is eigenlijk met geen toetsenbord te beschrijven...
Scherpe rotskliffen in grijs tot en met roze. Groene highlands die aflopen in glasheldere 'lochs'. Witte landhuizen die fier op één van de onbereikbare eilandjes pronken. En het weer. Grilliger wordt het niet. Soms zeil je heel kalm over spiegelglad water in een strook van zon terwijl je aan bak- en stuurboord een regenbui ziet neerslaan. Als je vervolgens noodgedwongen in zo'n bui komt vertienvoudigt de wind, beuken de golven op je bootje en is je waterdichte zeilpak je beste vriend. Ook aan wildlife geen gebrek. Veel nieuwsgierige dolfijnen. Zeehonden die naast je ankerplaats op hun robbeneiland liggen te zonnen. Orka's (door slechts een van ons gespot en die wílde ze ook wel heel graag zien). Jan van Genten die zich als guided missiles in een school vissen speren. En zo nu en dan de donkere dreigende vin van een grote blauwe haai.
Gelukkig zijn er hengels en zelfs een harpoen mee want er zou verse vis gegeten worden. Op de eerste ankerplaats is het meteen raak. Makreel en veel daarvan. Ingooien en ophalen, soms wel drie tegelijk. Meteen schoonmaken, volstoppen met citroen, tijm, zeezout en hup de minioven in. Daar word je blij van.
Het derde loch van de week zit tjokvol schelpdieren. Mosselen plukken tijdens laagwater dus (witte wijn, knoflook en crème fraiche, that's all). Frustrerend genoeg zie je ook overal coquilleschelpen liggen waar vriend zeehond zich tegoed aan heeft gedaan. Die bevinden zich echter op de bodem en met 13 graden hou je snorkelen precies één minuut vol.
Maar je wordt gretiger. Makreel wordt saai. De pollock (ook een witvis) is te klein om op te bakken. En de proviandkist blijkt eentonig. Omdat we overal boeitjes van kreeftenpotten zien liggen, voelen we dat er zich nog veel meer verborgen lekkernijen onder ons bevinden. Maar ja, zelf hebben we geen potje bij ons...
Uit pure nieuwsgierigheid gaan we met twee man in de rubberen dingy toch maar eens even kijken wat er onder zo'n boeitje hangt. Nog best een zware klus in een labiel bootje en met de dreiging van meneer de visser die dit naar alle waarschijnlijkheid niet kan waarderen. Maar als de fuikkooi eenmaal boven is, ontwaakt het kind in ons. Een kooi vol grote bruine Atlantische krabben! Daar mogen we best twee stuks van lenen, de oceaan is van iedereen. Met gevaar voor eigen vingerkootjes plukken we de twee grootste exemplaren uit de kooi en koersen terug naar het moederschip. Daar ontwaken nog meer blije kinderen. En een uur later zitten we in een streepje zon aan de avocado met dagverse krab en (Jura) whiskycocktailsaus.
We rule the waves.
Een quennelle is niets anders dan een mooie presentatie in de vorm van een ovaal bolletje. Strakke quenelles krijg je door 2 eetlepels eerst in lauwwarm water te dompelen, één lepel voorzichtig in de tot quenelles te vormen massa te scheppen en met behulp van de tweede lepel tot een eivormig bolletje glad af te strijken.
PAU - Nog geen uur na het ontslag van Rabo-renner Rasmussen en drager van de gele trui, heeft de ploegleiding van de gloednieuwe Mister Kitchen-ploeg besloten om ook op te stappen uit de Tour de France. Het tevens aan Cheffen gelieerde team heeft het luxe hotel Ritz de Pau reeds verlaten. Binnen het Tour-circus kan alleen maar gespeculeerd worden over dit onverwachte 'afstappen'...
Men spreekt over 'copieuze lunches en diners' en 'het elitaire Michelin-sterren-team'. Hoewel er tijdens de afgelopen etappes door de betreffende ploeg inderdaad opvallend veel bij met ster of bib gourmand door de toonaangevende Michelingids geprezen eetgelegenheden werd gepauzeerd, worden deze berichten door de hoge heren van het team ten stelligste ontkend. Teamarts Sorko liet tijdens de voorlaatste Pyreneeënrit zelfs weten: "Onze ploeg wordt nagenoeg dagelijks op álles getest en de enige abnormale waarden die er tot nu zijn gevonden, zijn cholesterolspiegel gerelateerd." Smaakmakers berggeit Hoekstra en meesterknecht Faber hebben besloten het zwijgen ertoe te doen totdat een eventuele B-staal onomstotelijk aantoont dat het jonge Nederlandse MK-team in deze Tour niks te zoeken heeft. Hun enige commentaar: "Het lijkt verdomme wel of een goed stuk bloedworst vandaag de dag voldoende is om een bloedtransfusie aan te tonen!"
Om de hele wereld mee te laten genieten/walgen van onze masculinaire filmpjes hebben we Naked Cheffen in het Engels vertaald en zetten we ze de komende tijd op YouTube . Enjoy! (en stem gerust 5 sterren)
Ben jij vrijgezel en is koken je grote passie? Denk jij met jouw gerechten iemand compleet te kunnen verleiden? Meld je dan nu aan voor een spetterend nieuw kookprogramma! Stuur een digitale foto, je contactgegevens en een favoriet recept naar info@cheffen.nl
De échte masculinaire man pinkt alleen een traantje weg bij het snipperen van een ui. Dus daarom dé manier om dit met het juiste gevoel en finesse te doen!
Cheffen wordt wel eens verweten wat te lomp uit de hoek te komen. Nou zijn we dan ook het mannelijkste (lees: meest ongezouten) foodlog ter wereld, toch nemen we deze kritiek best een beetje ter harte... Graag introduceer ik daarom jullie onze laatste Cheffen aanwinst: Mister Host, a.k.a. Jeroen van Hattum. Horeca werd hem al vroeg naar binnengelepeld in het restaurant van zijn ouders. Na zijn studie Hoger Hotelmanagement te Maastricht, ontpopt hij zich tot gewaardeerd gastheer in diverse functies binnen hotels, restaurants en bars. Na ook nog een Master in Communicatief Trainen en Coachen, begint Jeroen met gastbelevingstrainingen voor verschillende bedrijven. Anno 2007 leidt zijn pad der gastvrijheid tot het (mede)oprichten van het bedrijf Hostmanship. Een organisatie die bedrijven helpt in ‘de kunst van het welkom laten voelen’: een strategisch marketingconcept waarmee bedrijven zich onderscheiden d.m.v. hun menselijke kapitaal. Daarnaast recenseert deze kenner als mystery guest de gang van zaken binnen ondernemingen en houdt hij zijn eigen welkomstglimlach parttime op peil in een gezellig eetcafé. Lees hier zijn eerste post!
(Horeca) Ondernemers, bedrijfsleiders, avonturiers en dromers! Tussen Estepona en Sotogrande, vlakbij het vermaarde Marbella, ligt een twee jaar oude beachclub op een kilometer breed strand. De club hoort bij 160 luxe appartementen die erachter liggen maar is ook voor het overig publiek toegankelijk. Hij is uitgerust met een volledig ingerichte professionele keuken, meubilair, strandstoelen en –bedden.
De club moet zo spoedig mogelijk open en wacht op een nieuwe baas/bedrijfsleider. Voor de eigenaar van het (woon)project is de club geen core-business maar het is wel van belang dat deze open gaat voor de appartementeigenaren. De eigenaar staat open voor verschillende constructies (huur, pacht, zelfs verkoop). Serieuze reacties kunnen naar info@cheffen.nl
Een masculinair weblog is natuurlijk niet compleet zonder masculinaire (instructie)filmpjes. Daarom lanceren we op deze fantastische lentedag met een zweem van trots: Cheffen TV! Het eerste online televisiekanaal ter wereld voor de kokende man. Verwacht geen langdradige en houterige televisie; die is er al genoeg online. Cheffen TV kleedt het mannelijke koken uit tot de kern waar het om draait: show, charme en vaart. We trappen af met 'Naked Cheffen'. Een serie van 10 korte filmpjes waarin 'naakte basistechnieken' centraal staan.
Mister Global kennen we op Cheffen vooral van zijn messcherpe culinaire reisverhalen op de lome zaterdag. Maar deze razende reporter, , a.k.a. Cor Hospes, heeft veel meer pijlen op zijn communicatieboog. Zo lanceert hij nu “Guerilla marketing. Nieuwe sluiproutes naar het hart van je klant”. Het eerste boek in ons land dat verduidelijkt wat de do’s en dont’s van guerrillamarketing écht zijn. Voor een ieder die wil weten waarom sommige merken en producten ons tussen de hedendaagse reclame overload toch weten te charmeren, chanteren of choqueren. Cheffen guerrilla-market graag een stukje mee en zet Mister Global (en zijn boek) in de etalage. Want wie Mister Global op de meest originele manier ten diner vraagt krijgt hem ook! Live mét gesigneerd boek en een exclusief verslag van deze avond op Cheffen! Dus aandachtszoekende restaurateur, verliefde fan, wanhopige productmanager, eenzame huisvrouw/man, falende marketingstudente of verveelde globetrotter: laat hieronder snel je uitnodiging achter en wie weet vind jij de sluiproute naar Global’s hart én eeuwige roem...
Miss Ginger & Mister Kitchen 2 zijn afgelopen week op persreis geweest in Abruzzo, Italië. Op uitnodiging van de Italiaanse Kamer van Koophandel. Daarom verzorgen zij deze week het weekmenu. Abruzzo, afgeleid van Apruptium (Land van de zwijnen) is een relatief onderbelichte centraal-zuidelijke regio aan de Adriatische kust. Veel vis dus maar ook culinaire specialiteiten als saffraan, Pecorino (kaas én wijn!), de visserssoep Brodetto di Pesce en de meest muzikale pasta van het land: Spaghetti alla Chitarra. Deze pasta wordt gemaakt met behulp van een gitaarachtig instrument. Over de gespannen metalen snaren wordt een dunne laag pasta gerold tot vierkante spaghetti. Verdere hoogtepunten van onze reis, zoals het Pecorino-ijs en een heus 59-gangendiner, volgen verderop in de week.
Misticanza met peer en pecorino Voorgerecht voor 4 personen
Een misticanza, zoals men in Abruzzo zegt, is een salade van verschillende groenten, afhankelijk van het seizoen en wat je tot je beschikking hebt. Maak een mix van wilde en gewone slasoorten en rauwkost, bijvoorbeeld:
Ingrediënten:
Rucola
Chicorei
Radicchio
Eikenblad
Romaanse sla
Kropsla
Venkel, in plakjes. Gebruik bij voorkeur het ‘mannetje’, die is rauw smaakvoller en beter geschikt in salades. Je herkent ‘m aan zijn bolle vorm.
Wat stengels bleekselderij, in stukjes
Eventueel plakjes wortel
Maak een dressing van een milde olijfolie (bijv eentje uit Abruzzo, extravergine colline teatine), een scheut balsamico, wat zout en peper.
Meng de groentes met de dressing.
Snijd een grote rijpe peer in partjes en leg deze in de salade.
Schaaf met een schaaf of mes grote krullen van een niet al te oude pecorino en bedek hiermee de salade. Sprenkel nog wat dressing over het geheel en serveer met wat brood.
Spaghetti alla chitarra met saffraan uit Navelli en radicchio
Tussengerecht voor 4 personen
‘Gitaarspaghetti’ zijn als gewone spaghetti maar vierkant i.p.v. rond. Dit typische gerecht uit Abruzzo aten we bij Locanda la Pia in Pescara. De saffraan in dit gerecht komt uit Navelli, een dorpje in de provincie van Aquila, waar één van de beste saffraansoorten ter wereld wordt geproduceerd.
Ingrediënten:
500 gr spaghetti alla chitarra (verkrijgbaar bij de Italiaanse traiteur)
500 gr radicchio
Een stuk spek
Mespunt saffraandraadjes
Glas montepulciano d’abruzzo
Klein beetje boter
Snijd de radicchio in smalle reepjes en bak ze aan in wat olijfolie met een stuk spek. Blus het geheel af met de wijn en laat zo’n tien minuten koken. Verwijder het spek.
Kook intussen de gitaarspaghetti al dente in ruim kokend gezouten water.
Week de saffraandraadjes in wat warm water of bouillon en voeg dit toe aan de radicchio en laat nog even doorkoken. Maak het af met een klontje boter en breng op smaak met zout en peper.
Meng de beetgare spaghetti met de radicchio en roer goed door elkaar en laat ‘mantecare’ (de smaken van de saus in de spaghetti trekken)..
Brodetto di pesce
Hoofdgerecht voor 4 personen
Ingrediënten (ongeveer een kilo vis tezamen)
Seppia
Calamares (pijlinktvis)
Polpo (octopus)
Schorpioenvis
Zeeduivel
Mul
Langoustine
Mosselen
Venusschelpen
Olie
2 flinke tenen knoflook
2 peperoncino’s
Wat cherrytomaatjes
Geroosterd oud brood
Groene paprika
Peterselie
Basilicum
Zout
Snijd de paprika fijn in dunne reepjes.
Hak peterselie, basilicum en knoflook fijn en laat goud kleuren in de olie in een grote pan met dikke bodem of nog beter een terracotta pan.
Voeg als eerste de harde vissoorten toe, die lang moeten koken (zoals de sepia, de calamares en de polpo) en laat eventueel vocht inkoken.
Voeg dan twee verkruimelde peperoncino’s toe en de in stukjes gesneden tomaatjes. Laat het geheel zo’n drie kwartier à uur stoven en voeg dan een voor een de andere vissoorten toe, afhankelijk van hun kooktijd. De schorpioenvis, zeeduivel, mul en tong. Garnalen en langoustines als laatste. Breng op smaak met zout en peper.
Rooster intussen wat oud brood en leg dat op de bodem van een schaal.
Schenk de soep in de schaal met het brood serveer heet.
Pecorino met honing
Nagerecht voor 4 personen
Ingrediënten
Hele jonge verse geitenkaas, net uit de koelkast
Wat honing
Paar cantuccini
Klop de geitenkaas los.
Verkruimel de cantuccini in de keukenmachine.
Schep de geitenkaas in kleine glaasjes en drup er een beetje honing op en bestrooi met cantuccini-kruim.
Helaas: het verhaal over Ferran is niets minder dan een 1 april grap. Lullig voor alle fans maar gezien de vele reserveringen en persaandacht zeer doeltreffend. Wellicht dat door dit overdonderende enthousiasme uit een grap een goed idee is geboren. Cheffen zal er eens een mailtje aan wagen.
Tot volgend jaar!
Aangezien enige Misters van Cheffen werkzaam zijn op Cultuurpark Westergasfabriek, was het een bijzondere toevalstreffer. Afgelopen week zaten deze Cheffen in de heerlijke voorjaarszon op het terras toen een bijzonder clubje mensen voorbij kwam stiefelen. Drie heren en een dame spraken een mengelmoes van Spaans, Catalaans en Engels. De meneer met het hoogste woord kwam ons bekend voor. Toen deze heer een Cortado bestelde wisten we het, er zat een halfgod op het Westergas Terras: Ferran El Bulli Adriá. Que pasa!?
We konden prima volgen waar het om draaide. Ferran komt koken in de Gashouder! Een speciaal diner in deze historische megacilinder waarin vaker diners en bijzondere evenementen worden georganiseerd. De dame in kwestie was voor zover te volgen als PR-miep werkzaam bij de hotelgroep waar Ferran zijn gezicht/advies aan verleent (NH Hoteles?). Tegelijkertijd werd er gesproken over een nieuw boek: het nieuwe deel van zijn prachtige Catalogue elBulli? Of een totaal nieuw boek? Uiteraard wilden de betreffende Cheffen het naadje van de kous weten. Navraag leverde de volgende info op: gedurende de laatste week van oktober zal de Gashouder de 4e locatie (na Parijs, Milaan, Stockholm) locatie zijn waar Viaje dEl Bulli 2007 neerstrijkt. Inderdaad een Europese tour van het bekendste restaurant ter wereld georganiseerd door marketingbureau EAM (Entre Ambos Mercados). Kaarten (à €175,-) voor deze waarschijnlijk once-in-a-lifetime-experience zijn vanaf deze week te reserveren via een mail naar het Amsterdamse kantoor van Entre Ambos Mercados (Tussen Beide Markten).
Met masculinaire trots presenteren wij twee nieuwe Cheffen: Miss Beer & Mister Green! Also known as Helma Vinke en Rob Baan....
Miss Beer? Is dat geen contradictio in terminis? Een beetje wel ja, maar we konden niet om haar heen: Helma Vinke tapt bier, verkoopt bier, proeft bier, ís bier. De liefde begon reeds in haar kinderjaren toen ze stiekem in Café De Roode Leeuw te Langedijk (van tante Nelie en oom Wim) een Amsteltje voor haar biljartende vader tapte. Inmiddels is ze bekend als ‘t Haarlems Biermeisje uit de advertenties van drankenhandel Melgers en werkzaam als bedrijfsleidster in Café De Roemer. Hier is ze tevens verantwoordelijk voor het smaakvolle bierassortiment van dit sfeervolle eetcafé aan de Botermarkt te Haarlem. Op Cheffen maakt ze ons deelgenoot van heer laatste bier- en café-ontdekkingen.
Rob werkte gedurende twintig jaar in zeventig verschillende landen in de tuinbouw als groentenzadenspecialist. Hij ‘dineerde’ dagelijks in de meest vreemde culturen. Zo groeide zijn passie voor koken en eten. Tegelijkertijd leerde Rob alle aspecten van het telen. Hij kwam dus groen beslagen ten ijs toen hij in 2002 eigenaar werd van Koppert Cress in Monster en tegenwoordig zelfs in Long Island. Dit glastuinbouwbedrijf specialiseerde zich al snel in microgroentes, ook wel ‘cressen’ in de culinaire wandelgangen. Deze bijzondere kiemplantjes ontdekte Rob op zijn verre, veelal Aziatische, reizen en barsten van smaak en gezondheid. Vele sterrenchefs, zoals Ferran Adriá en Jonnie Boer staan voor zijn nieuwe ontdekkingen in de rij. Hij werd in 2006 bekroond als Man van het jaar in de AGF (Aardappelen Groenten Fruit). Naast het veroveren van de wereld met zijn smaakexplosieve plantjes, heeft Rob als grote hobby ontwikkelingswerk in India. Op Cheffen.nl zal Rob ons meenemen op zijn groene avonturen.
Miss Beer & Mister Green namens alle Cheffen: welkom op het eerste masculinaire weblog ter wereld!
Mister Kitchen 2 is alweer een paar weken niet op (boeven)pad geweest. De Oost lokt hem al enige tijd. En wanneer een retourtje Bratislava met prijsvechter Sky Europe slechts 60 euro blijkt te kosten, is een online boeking snel gemaakt. Samen met boevenvriend Ralph zal de Balkan verkend worden. Maar Bratislava waar ligt dat eigenlijk? Ah het is de hoofdstad van Slowakije, de kleine helft van het gesplitste Tjechoslowakije en sinds 1993 een zelfstandige republiek. Sinds 2004 een medelidstaat en gelegen op een steenworp afstand van het chique Wenen...
Omdat we volledig bevooroordeeld zijn, verwachten we Oost-Europese maffia, zelfgestookte wodka, communistisch beton en slecht eten. Avontuur dus. Uit voorzorg boeken we het mooiste hotel van de stad: het statige Carlton (Radisson SAS) dat ons graag tegen een eerlijk perstarief ontvangt. Wanneer we met de taxi vanaf het vliegveld door het wolkendek heen rijden en links en rechts de jaknikkende resten van een olieraffinaderij waarnemen, roepen we simultaan “zie je wel wat een depressieve chaos”. Des te groter is daarna de verrassing als we een prachtig historisch centrum binnenrijden. Het hotel is lekker majestueus op z’n Slavisch en blijkt vol zakenmensen te zitten. Want het gaat bijzonder goed met het land.
Bratislava heeft zo’n 450.000 inwoners, de overzichtelijke omvang van Utrecht en is opvallend schoon. Er is een oogverblindend mooi operahuis op ‘ons plein’, een UFO-restaurant bovenin een brugpijler, een kasteel op een heuvel en een skipiste middenin de stad (die voor de broeikasrevolutie nog iedere winter in bedrijf was). Daarnaast stroomt de razendsnelle Donau (hier: Danube) schön & blau zijn eigen weg. Tijdens een kort verkenningsrondje, ontdekken we tal van hippe, moderne horeca en besluiten we om ons dit weekend vooral op de avondprogrammering van de stad te richten. Cultuur kan altijd nog.
De eerste avond drinken we cocktails (halve-liter-mojito’s voor nog geen drie euro!) en dansen we de salsa want Cubaanse tenten zijn hier verbazend hot. Al snel leggen we contact met de lokale Jet Set en zitten we met een Slowaakse autocoureur, Idolsfinalist en diplomatenzoon tot diep in de ochtend aan de champagne.
De volgende dag neemt Thomas, de autocoureur, ons mee naar het Joodse (hotel)restaurant van zijn moeder Chez David. Daar gebruiken we een goddelijke lunch met echte Russische Borsjt, malse eend, krokante Wiener Schnitzel (kalf!) en deegrolletjes met gehakt. We drinken er lokale frisdrank met kruiden bij en onze kater ebt zowaar een klein beetje weg.
’s Avonds neemt de aantrekkelijke PR-dame van het Carlton ons mee op sleeptouw. Als verrassing voor haar en de gastvrije stad trekken we onze witte officierspakken aan. We hopen dat de Bratislavaan de koude oorlog uit z’n systeem heeft gebannen en de film Top Gun kent. Dat blijkt gelukkig zo en de nacht duurt nog langer dan de vorige. We beloven onze nieuwe vrienden om snel terug te komen in dit Parijs van Oost-Europa. In de zomer hebben overigens alle mooie meren in de stad een eigen strand en mag er (topless) gezond worden. Cultuur kan altijd nog.
"Wie of wat bracht je de liefde voor koken bij?" Op die vraag renden zo'n 52% van onze bezoekers met de pollepel tussen de benen naar mama. Ervan uitgaande dat dit, afgezien van de verdwaalde vrouw, allemaal mannen zijn, kregen we een redelijk onthullend/onthutsend inzicht in ons publiek. We rekenden eigenlijk op de "Televisiekok of Kookboekenheld" (24%) en hoopten stiekem op die stoere "Vader die op zondag het vlees kwam snijden" (12%). Maar goed. Erger waren nog altijd de "hongerige kinderen" (8%) of "partner die mij op kookcursus trapt" (4%).
Dus beste moeders kindjes nu maar weer eens een poll om die testosteronspiegel weer enigszins op niveau te brengen: "Wie is je mannelijke kookheld op televisie?".
Daar staan ze in hun krappe keukenhokjes op een lange rij in het Reykjavik Art Museum: de twaalf internationale topkoks die de strijd aangaan om de Food & Fun Award 2007. Naast de oververtegenwoordigde Amerikaanse delegatie (6 maal USA!), doen er ook chefs mee uit Frankrijk, Italië, Finland, Denemarken, Zweden én Nederland. Pierre Wind is onze hoop in bange doch korte dagen. Voor een strenge achtkoppige jury moeten er binnen vier uur drie gerechten worden gekookt. Een visvoorgerecht, een hoofdgerecht met vlees en groentegarnituur en een dessert.
De slopende strijd barst los. Alles moet 'from scratch' en dus wordt er keihard gewerkt door de koks en hun toegewezen maatjes. Vooral met zijn laatste gang doet Pierre de vele toeschouwers stijl achterover slaan. Appels omhuld met marsepein en daarna pikzwart gekleurd met ingekookte IJslandse drop. Liggend op een bedje van in lokale Brennevin-likeur gemarineerde appelschillen, geserveerd met rood fruit ijs met een pruikje van suikerdraden. Hier moet mee gescoord worden! Denken wij chauvenistisch mee met onze hyperactieve held...
De pil is des te bitterder wanneer Pierre geen van de deelonderscheidingen ontvangt: vis, vlees en dessert worden alledrie weggekaapt door een Yank! En ook ons laatste sprankje hoop op de hoofdprijs wordt direct aan stukken geschoten wanneer de Finse deelnemer deze eer blijkt toe te komen. Was Pierre toch te experimenteel? Was de jury te conservatief? Zijn er steekpenningen betaald? Het zal wel een gezonde mix zijn. Hoe dan ook, Pierre is zwaar teleurgesteld en slaat zelfs het galadiner over. Terwijl ondergetekende net een dronken stress-kwartiertje heeft om na het diner en feest zijn koffer te pakken voor de ochtendvlucht, heeft Pierre zich de afgelopen uren teruggetrokken op zijn hotelkamer. Met roomservice.
Ik zit naast hem ik het vliegtuig maar ben te moe om hem 2 1/2 uur op te peppen. Hij gelukkig ook en samen slapen we door het vliegtuigontbijt heen. Op Schiphol roep ik 'm na het afscheid nog achterna dat het winnen van onze culinaire harten eigenlijk veel belangrijker is dan zo'n Pipo de Clown Prijs op een of andere lavarots. Hij lacht gelukkig weer.
Het jaarlijkse Food & Fun Festival in Reykjavik was mij nog niet bekend maar toen ik een week geleden vernam dat ik mee op persweekend kon, was ik meteen een enthousiast festivalganger. Samen met twee andere Nederlandse journalisten worden we gastvrij onthaald door Icelandair in het land van de geisers, het noorderlicht en hardcore drankgelach. Een rode draad door het festival is een prestitieuze kookcompetitie tussen een aantal internationale chefs. Ook Nederland heeft dit jaar een deelnemer en wel de heer Pierre Wind. Precies, de culinaire energiebom die graag wat mag experimenteren en tijdens zijn verhaal je bijna wegkopt. De eerste avond schuiven we aan in Restaurant Salt waar hij zijn menu met de betreffende kookbrigade tevoorschijn tovert. En dat chef Wind niet alleen Haagse bluf in allerhande media verkoopt wordt al snel aan tafel duidelijk. Een heerlijk sateh van tarbot in pindasaus, zwarte kip met dropsoep, tongfilet met wilde paddestoelen en ijs van zuurkool. Experimenteel maar mét erg veel smaak en finesse!
De volgende dag gaan we de onvoorstelbare natuur van het eiland verkennen. Wijdse vergezichten vol sneeuwtoppen, rare rotsformaties, bevroren rivieren, ijswatervallen en spuitende geisers. Eigenwijs stap ik over het hekje om in zo'n kokend gat te kijken dat elke tien minuten spuwt. Toch even voelen. Ja hoor. Heet, kokend heet. En natuurlijk begint de fontein te spuiten wanneer ik m'n brutale handje erin heb. Dan ligt er ook nog overal ijs en glij ik al fotograferend op mijn achterste. De vloeibare oerkracht torent zo'n twintig meter boven mij uit. Kokende stoom slaat neer op mijn gezicht. Ontsnapt aan een prachtige dood ("Culinair journalist pocheert zichzelf in geiser"). Nee, met geisers moet je niet fucken.
's Avonds blazen we stoom af tijdens een visdiner in Kaffi Reykjavik. Daarna glij ik samen met de bedrijfleidster de lange nacht in. De IJslander drinkt net een tandje harder dan de gemiddelde Hollandse carnavalganger en dus is de hipste tent van de stad al niet meer serieus te nemen. Iedereen is dronken, niet aangeschoten, maar dronken. Het weekend is heilig hier en doet het vikingbloed keihard stromen. Een wilde nacht...
Ik schrik wakker uit een korte, krachtige roes en besef dat vandaag de grote dag is: de koks moeten voor een jury van acht koken voor de grote prijs. Pierre loopt gespannen door het hotel en gaat de laatste inkopen doen. Na de prijsuitreiking begint het afsluitende black tie gala. Over de uitslag en het feest later meer....
