De vijg staat bol van symboliek, maar ook van wulpsheid en erotiek. Het ultieme teken van verleiding. Behalve veel heiligheid dus ook veel geiligheid. Zo is ‘higo’ (Spaans voor vijg) een metafoor voor het vrouwelijke geslacht en je hoeft alleen maar naar de vrucht te kijken om dit te begrijpen! De Grieken beschouwden de vijg al als een afrodisiacum en men zegt dat als je als jonge vrouw droomt dat je vijgen ziet groeien, je weldra een vermogend man trouwt.

Het schijnt dat je dromen kunt manipuleren, door er veel aan te denken en er mee bezig te zijn.
Voor je eigen natte vijgendroom voor hem en voor haar, maak je samen een risotto met verse vijgen en Sardische gorgonzola van schapenkaas. Een trucje om de beste vijgen te herkennen bij de groenteboer: pik de natste vijgen er uit. Aan de onderkant van de vijg zit een gaatje. Als daar een druppeltje aanhangt, is 'ie op zijn vijgst.

Voor de risotto:

Smelt wat boter in een pan en bak een ui en een teen knoflook glazig. Voeg 500 gr risotto toe en schep om en om. Blus af met een glas witte wijn en laat verdampen. Voeg wat bouillon toe en laat het geheel zo’n 10 minuten koken onder regelmatig roeren. Neem 10 verse vijgen en snijd ze in stukjes. Houd er een paar achter om te decoreren. Voeg de vijgen toe aan de rijst en kook door tot de rijst gaar is. Van het vuur af roer je nog wat boter, 50 gr gorgonzola en geraspte parmezaan door de rijst. Even laten staan zodat de gorgonzola en boter goed door de rijst kan smelten. Sweet dreams!

lees verder

Because he dips it in Olive Oyl!

Toen Popeye gevraagd werd “Are you a sailor?” antwoordde hij “Yes, I’m a cowboy”. Maar hij hield zich gewoon van de domme, want zo dom was hij eigenlijk niet. Niet alleen at hij spinazie, hij dipte 'm ook nog eens in olijfolie. Getuige de posts deze week is olijfolie een buitengewoon gezond goedje.
En omdat wij Nederlanders de melk hebben horen klotsen maar niet weten waar de tepel hangt, denken we ook gezond te doen: "Olijfolie is goed voor je, daar zitten van die ‘onverzadigbare’ vetten in. Rond de Middellandse Zee gaan ze er prat op en daar zijn ze immers kranig en tanig". Dus kopen we hier in het Noorden Bertolli-margarine. Margarine met een vleugje olijfolie voor op het als bruine boterham vermomde sneetje wit (?) Van die hollandse logica. Ik hou mijn verzadigde hart vast: als we met die hollandse logica op Popeye’s wijsheid afgaan, kijk ik niet raar op als ik binnenkort in de AH tussen de alles behalve inspirerende, kale vacuüm verpakte blote kipfiletborsten, onthoofde gekookte garnalen (grijs verkoopt niet) en de vierkant gestanste achterham Bertolli-glijmiddel aantref: "Met een vleugje échte Italiaanse olijfolie. Dip 'm eens in Bertolli, gezond voor het temperament van iedere vent”. Met een introductie spaaractie: "Bij aankoop van iedere tweede tube Bertolli-lubri een van Popeye's vrienden kado. Spaar nu voor Oscar, Nanna Oyl, Swee' Pea en Brutus!"

Niet dat dippen in olijfolie een slecht idee is hoor, integendeel (de Robusto van Bertolli is best lekker). Maar dip wel even bij de les, dat is te zeggen met de goede ingrediënten. En laat de margarine achterwege.
Genoeg tips op Cheffen deze week voor een heerlijke olijfolie bij bijvoorbeeld “carciofi al pinzimonio” (artisjokken met olijfolie-dip). In Italië eten ze hun artisjok op deze manier rauw. Men dipt de blaadjes in de olie (persoonlijk adviseer ik bij rauwkost een pittige Toscaanse), op smaak gebracht met wat zout en peper. Je kan de artisjok ook even een half uurtje koken, zeker die Franse die voornamelijk in Nederland te krijgen zijn. Onder pinzimonio verstaat men wat olijfolie, zout en peper, soms op smaak gebracht met wat citroensap of azijn. Goed te combineren met rauwkost als strookjes venkel, wortel, gele paprika en bleekselderij. Volgens de 'Dikke Zingarelli' betekent pinzimonio ordinair vertaald gewoon ‘dip’. Etymologie vertelt dat het afkomstig is van het Italiaanse woord ‘pinzare’, dat weer afgeleid is van het Latijn ‘pungere’. Beiden betekenen ‘steken’, ‘duwen’, ‘ergens tegen aanduwen’. Dippen dus. Popeye wist dit alles natuurlijk al lang.

lees verder

We zijn in San Piero in Campo, een bergdorpje op het eiland Elba voor de Toscaanse kust, waar we logeren bij een Italiaanse familie. De oude Hanomag Henschel van mijn vader heeft het ternauwernood gered tot deze Bertolli-plek. Nu mag ‘ie uitrusten, we hebben immers onze fietsen meegenomen. De fietsen zijn opgemerkt door een dorpsbewoner die enthousiast het stoffige grindpad komt oplopen. Van wie die racefiets is?

Het dorp mist nog een deelnemer voor de jaarlijkse wielrenrace. Mijn vader móet meedoen. Hij wil niet, maar de dorpsbewoner laat zich niet wegsturen en uiteindelijk zwicht mijn vader voor de mediterrane druk. De hele week krijgt hij druivensuiker en grote borden pasta toegediend van Angelina’s moeder. Mijn broer en ik vinden berespannend dat onze pa meedoet aan de wedstrijd en we zijn apetrots. In het dorp praat men nergens anders meer over. Mijn vader wordt herkend en begroet. “Ciao ‘Enk, come va ‘Enk?” (Hij heet Henk).

Terwijl ‘Enk traint en steeds zenuwachtiger wordt, slurpen wij stiekem van een hele andere druivensuiker: Aleatico met perziken. Aleatico is een druif waarvan vrijwel alleen op Elba een zware, rode wijn gemaakt wordt. Er zijn verschillende varianten, waarvan de zoetige plaatselijk gedronken wordt met perziken. Die laat je lekker lang trekken in de wijn en slobber je als laatste op. Daarna kan je alleen nog maar in slaap vallen, ten hoogste loom lanterfanten in de schaduw van een pijnboom. Je denkt in ieder geval niet aan keihard fietsen heuvel op heuvel af. Arme ‘Enk…

Inmiddels is de dag des oordeels aangebroken. Mijn vaders start is veelbelovend, maar hij eindigt ondanks de druivensuiker toch als laatste. De ketting loopt van zijn fiets en hij moet de laatste heuvel te voet doen, zijn roestige ros op de nek dragend.. Door deze wilskrachtige actie wordt hij alsnog de held en ‘Enk, 'Enk, Enk scanderend wordt hij door het dorp binnengehaald. Nummer 1 biedt hem zijn beker aan, zonder hem had de race niet door kunnen gaan.

Aah, Italia che nostalgia! De herinneringen aan Elba, de hete Hollandse zomer en de geur van perziken die nu volop te krijgen zijn doen me terugverlangen naar die druivensuikers, die heerlijke wijn bedoel ik. Maar waar, oh waar is die Italiaanse Aleatico te krijgen Mister Beverage?

lees verder