Roberto's in het Amsterdamse Hilton is misschien wel het meest Italiaanse restaurant van ons land. Niet in de laatste plaats door zijn naamgever: hotelier Roberto Payer. Al vele jaren de Italiaanse directeur, gastheer en charmeur van dit roemruchte Hilton. Recent onderging zijn restaurant een uitgebreide makeover. Roberto miste de ingetogen chique Italiaanse stijl die iconen als Harry's Bar in Venetië zo kenmerken. Tijd voor vernieuwing dacht Roberto en stak, met Italiaanse bravoure en heerlijk anti-cyclisch, 1,8 miljoen euro in de verbouwing! En het resultaat mag er zijn....

Ik trap Mister Global waarschijnlijk op zijn pik en laat Spice even in de steek met dit reisverhaal. Vorige week was ik een paar blocks om, op bezoek in New York bij mijn goede vriend Roberto Baldeschi. Als kok en afgevaardigde van de Accademia della Cucina Italiana in New York een uitstekende gastheer als je lekker wilt eten! Maar hoe sophisticated die stad ook mag zijn ten opzichte van de rest van Amerika, uiteindelijk domineert ook hier mannenvoedsel. Dat heb ik dan ook veelvuldig gegeten.

Vrijdag as. 31 en zaterdag 1 nov. maken gastkoks Pieter Damen en John Halvemaan samen met chefkok Sander Overeinder van Resaurant As in Amsterdam een 4- ganger diner van zelfgevoede Gasconne varkens. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar.
Waar? Restaurant As, Prinses Irenestraat 19 (bij Beatrixpark, tussen station Rai en op loopafstand van station WTC) www.restaurantas.nl

Hoe laat? Vanaf 19.30
Reserveren: 020 – 644 01 00

Recept:
Zak een avond door, wordt goed dronken van verschaald bier of slechte wijn, liefst ook nog wat Ouzo, White Russians en Calvados, neem een overjarige vrouw/ man mee naar huis en gooi hem/ haar er voor het ochtendkrieken fluks uit, duik diep onder de bezwete lakens en word weer wakker. Daarna vindt het volgende plaats:
het pyromaansyndroom. Voor je er erg in hebt zit je op de fiets en je fietst de exacte route van de avond ervóór, zoals een pyromaan ook altijd terug zal keren om naar zijn eigen fikkie te kijken. Althans, dat overkomt mij nou altijd. Het betekent dat het een gedenkwaardige avond was.
Op herontdekkingsreis in Zwolle, waar ik, nu ik er over denk, veel te vaak kwam in mijn leven en waar het vreemd genoeg vaak ging om blonde vrouwen met grote borsten (Annabel! Dinges! Dolly Parton!) had ik niet de behoefte op de fiets te klimmen.
Het was geen gedenkwaardige avond namelijk in de Librije.

"Belgische wagyu-koeien"

Afgelopen zondag en maandag was ik te gast bij Kasteel Altembrouck, in België, niet ver van de Limburgse grens bij Maastricht. Een overweldigend kasteel uit het jaar 1314, op een overweldigend landgoed. Eigenaar Wim Claessen heeft al zo’n 12 jaar al zijn liefde, tijd en energie in dit levenswerk gestopt. Hij heeft vanaf het moment dat hij daar is komen wonen, er alles aan gedaan om het gebouw en het landgoed in alle glorie te herstellen. En reken maar dat hij en zijn collega’s daar onderhand ongelooflijk in aan ´t slagen zijn! In een klein, hecht team wordt met veel liefde en respect gerestaureerd en in harmonisch evenwicht gebracht. Een historische ambiance waar je u tegen zegt, alle rust en schoonheid om je heen, prachtig. Wat een grandeur, en bovenal gastvrijheid.
Ik ken Wim al vanaf het moment dat ik de slagerij overnam van Yolanda en Fred de Leeuw, eind 2000. Fred en hij ontmoetten elkaar al veel eerder bij hun zoektocht naar het ultieme rund, wagyu. Een van de allereerste gesprekken voor mijn overname van Fred’s slagerij vonden trouwens bij Wim plaats. Tot op de dag van vandaag, hebben we elkaar onderling gesupport op ‘wagyu’-gebied.

"Kasteel Altembrouck te 's-Gravenvoeren, België"

Uit eten met een goed geweten? Deze visrestaurants serveren Goede, duurzame vis. Eet smakelijk!

Afbeelding bekijken

Vanaf de opening van Gartine hebben wij een bijzonder gezeldschap dat ons wekelijks bezoekt...
Deze twee jonge jongens reizen de hele wereld af om in restaurant's te eten die minimaal twee sterren hebben.
El Bulli hadden ze vorige maand bezocht en het duizelde me aan namen van restaurants waar ze al geweest waren in Parijs, de dagen voordat wij arriveerde.

Waarom bestaan er eigenlijk geen dieet-restaurants? Ik kan me namelijk voorstellen dat afvallers zichzelf ook een keer culinair, maar dieet-verantwoord buitenshuis in de watten willen laten leggen.
Hoera voor Atkins! Typische vlees-restaurants bestaan namelijk wel. Want vette kluiven met dikke sauzen mogen wel van Atkins, toch (wie snapt het nog?)?
En dan moet je het mandje brood en de aardappeltjes maar even bij je buren op het bord schuiven.
Vijf restauranttips voor Mister Kitchens 2 en 3 en andere verwoede Atkins-aanhangers.

Mannen op dieet? Laat ons niet lachen. Dat moet dan sinds kort zijn. Mannen gáán niet op dieet. Die laten hooguit een biertje staan of trappen een extra balletje om overtollig afhangend vet te lijf te gaan.
Dieet is voor vrouwen. Daarom deze week van onze kant het Provençaalse dieet van Sophia. Is zij (Sophia Loren) niet nog steeds één van de mooiste vrouwen ter wereld en zoveel aantrekkelijker dan die magere scharminkels van de catwalk?
We noemen het Provençaalse dieet ‘Taste of Sophia’. Niet zelf verzonnen natuurlijk, maar goed gepikt. Benieuwd? Het is een verleidelijk dieet hoor…

Wij hebben vier lievelingsdranken: water, wijn, koffie en saus. Een goede saus laat je niet staan, die drink je van je bord. Saus kan bij ons niet op, behalve dan bij pasta. Veel saus bij pasta hoort gewoon niet. We hebben het hier vaker over gehad en vallen ongetwijfeld in herhaling, maar weet je hoe vaak Italianen in herhaling vallen als het eten betreft?

Romeinse 'burino' aan zijn carbonara