Maar voordat wij deze bloem gaan plukken voor consumptie is het verstandig een plek uit te zoeken (ze groeien toch zo goed als overal) waar geen uitgelaten honden hebben gelopen en ook niet langs een weg met vele uitlaatgassen.

Molsla
Zoals bij alle eetbare planten zijn de jonge blaadjes het lekkerst en het best verteerbaar. Dus ook bij de paardenbloem. En helemaal als je ze niet de kans geeft groen te worden door er een laag aarde overheen te leggen. Vroeger werd in het voorjaar vaak onder molshopen gezocht naar gebleekte paardenbloembladeren, vandaar de naam molsla. De gewone bladeren zijn ook eetbaar, maar wel bitter van smaak

Pissenlit au jardons (paardenbloemensalade met spekjes)
Was en droog de bladeren en scheur ze tot kleine stukjes. Maak een dressing door mosterd goed met azijn te roeren en dan langzaam een dun straaltje olie toevoegen (terwijl je flink met de garde klopt, zoals je ook mayonaise maakt). Wat gehakte bieslook toevoegen (of door het wat meer bijzonder te maken met daslook) en een heel fijn gehakt teentje knoflook. Op smaak maken met zout, peper en een beetje suiker. Bak de spekjes af en meng het (zonder het vet) met de salade en dressing. De vegetariërs kunnen de spekjes vervangen door knapperige croutons. Als je het paardenbloemblad iets te uitgesproken van smaak vindt, meng het dan met wat andere wilde slasoorten.

Paardenbloemengelei van Paul Doucet
Heel apart en lekker. De smaak heeft iets van honing en doet een beetje denken aan de reuk van vers hooi. In Frankrijk is het redelijk bekend onder de naam cramaillotte (het is een specialiteit uit de Franse Compté). Zoek ver weg van de honden en wegen een groot veld met veel paardenbloemen. Pluk een kilo zonder de stelen. Neem daarvoor de grote (scheelt in tijd bij het schoonmaken). Overige ingrediënten: 1,3 kilo suiker, 1 citroen, 4 zakjes LM-pectine. Het schoonmaken is het meeste werk. Al het groen moet eraf, want dat is veel te bitter. Het schoonmaken gaat makkelijker als je de bloemen eerst een middagje in de zon laat drogen. De bodem van de bloem ziet eruit als die van een artisjok (ze zijn trouwens familie van elkaar). Trek met je nagel (of achterkant van een keukenmesje) "het geel" er vanaf. Leg het geel in een pan met 1,5 liter koud water. Beetje prakken, een kwartier laten staan, afgieten en het natte geel goed uitknijpen. Herhaal dit met 1,5 liter warm (60 graden) water. Passeer het sap door een doek. Leng het sap aan tot 3 liter. Verwerk sap, suiker, citroen en pectine verder tot gelei. Volg daarvoor de instructies bij de pectine. Er vormt zich wat wit schuim, schep dat af met een schuimspaan. Je kan de hoeveelheid suiker willekeurig variëren, het citroensap ook. De pectine niet! Je kan er sinaasappelzestes doorheen doen. En als je graag de smaak wat meer bitter wilt, voeg er dan wat fijngehakte groene blaadjes door.