Te beginnen met Male Food no. 1, de upper east hamburger van Burger Heaven. Bestel ‘m rare met cheddar, rode ui en extra ketchup want raar genoeg zijn ze daar niet te scheutig mee (wellicht vanwege het schokkende feit dat Reagan dit ooit tot groente nomineerde, alleen al daarom moet de volgende Amerikaanse president een vrouw zijn)!

Male Food no. 2 is een botermalse Porterhouse Steak. Je ziet hem al liggen in de etalage van steakhouse Gallaghers’, waar Roberto, nazaat van wijlen graaf Aurelio Baldeschi Balleani met alle egards wordt ontvangen. Nou ben ik helemaal niet zo’n vleesfan (I am a Miss after all), maar deze Porterhouse was inderdaad zoals Engelstaligen claimen het equivalent van de bejubelde Bistecca alla Fiorentina. Tijdens de BSE-crisis verdween deze reus op last van de EU enige jaren uit de Toscaanse restaurants en werd door de plaatselijke slagers een heuse begrafenisceremonie gehouden! What can I say, het blijven mannen...
Inmiddels zegeviert de lap weer in de laars. Florence proudly presents the come back of the Bistecca Fiorentina! Waaraan herken je de echte bistecca? Die is zo hoog als mijn wijsvinger en ook al is ie ‘al sangue’ (bloody as hell), moet ‘ie toch lauwwarm en mals zijn in de bloederige kern. De truc zit ‘m in de temperatuur van het vlees vóór het grillen, nooit direct uit de koelkast. Over de afkomst van het ras en de manier van snijden van het vlees verwijs ik naar mijn secondant en expert, Mister Meat. Ga je binnenkort naar Florence? Doe jezelf een lol en eet ‘m dan net als de Baldeschi’s bij Trattoria del Carmine.

Terug naar Amerika, waar het eetfeest voor mij pas écht begint met Male Food no. 3. We zijn te gast bij de Annual Crawfish party bij Jim in “Suburbia” (Long Island). Deze jaarlijkse traditie is overgewaaid uit New Orleans dankzij Sandy, Jims vrouw. De Mississippi crawfish (a.k.a rivierkreeften of langoustines) worden vanuit Louisiana helemaal naar Long Island verscheept. Jim kan zijn levende bestelling via internet op de voet volgen.
Van New Orleans is weinig over, vertelt een enigszins treurige Sandy: “New Orleans is gone, because its people are gone”. Gelukkig kunnen culinaire tradities in stand gehouden worden. Als mengeling van Cajun en Creools brengt deze keuken met Franse en Caribische invloeden zielverwarmende gerechten voort, zoals Gumbo of Jambalaya en dus ook deze crawfish.
Vereisten in kilo's: crawfish, artisjokken, varkensworstjes, maiskolven, aardappels, knoflook, uien, kruidnagelen, crabboil en veel, heel veel cayennepeper. Last but not least, heb je twee grote sterke mannen nodig om de gigantische hoeveelheid crawfish vanuit de enorme pan op een tafel te storten. Dan is het de bedoeling dat je jezelf met een grote aluminium bak een portie toeschuift. Want deze kreeftjes worden niet in tuttige Europese hoeveelheden opgediend met coulis, confit of anderszins petit: minimaal een pond per persoon! Sandy legt me uit hoe ik de crawfish moet eten. Gewoon kop eraf draaien, uitzuigen en staart lospellen. Het uitzuigen van de kop is veruit het lekkerst: hier zitten alle juices en flavours. My lips are on fire and I am loving it!