Een ieder die ze bekijkt ziet iets anders. Dat ie met links schrijft of het zwarte vuil dat zo hardnekkig is dat het moet slijten. Echt schoon zijn de handen van de meester pas op de laatste dag van een welverdiende vakantie.
Ik hoef niet naar de handen van de meester te kijken om te weten wat ik dan zie.
Wat ze uitstralen doet me denken aan hydrauliek. Brute kracht gecombineerd met dodelijke precisie. Vingerafdrukken en levenslijnen wreed verstoord door littekens die in tegenstelling tot het vuil zelfs niet na een sabbatical zullen vervagen.
Concentratieverlies wordt in een slijperij onevenredig zwaar bestraft. Als je denkt dat je je wel eens lelijk hebt gesneden met een keukenmes moet je eens naar het historische wegennet op de handen van de meester kijken.
Als de handen van de meester niet kunnen wapperen wordt de meester zelf wat onrustig. Wapperen zullen ze dus. "Waar we 'm raken doet het zeer!" is het motto van de meester en zijn handen. Het betekent niets meer dan dat het werk dat voor ons klaar ligt gedaan moet worden, wie het oppakt is niet van belang.
Als je niet oplet pakken de handen van de meester alles op en blijft er niets voor je over dan de mededeling dat het af is. Bijblijven dus en voorzichtig af en toe een beetje remmen op de motor.
De meester deed het ruim 30 jaar alleen en kon zich geen lager tempo permitteren. Tegenwoordig is ons meer slijptijd gegund en dat is een luxe waar de handen van de meester aan moeten wennen.
De handen van de meester doen alsof het doodeenvoudig is om een mes of zelfs een schaar goed te slijpen maar niets is minder waar. Maanden heb ik mee moeten kijken en oude messen en scharen om zeep gebracht voor ik begreep wat die handen deden en ik me mocht wagen aan een mes van een klant.
Na 2 en een half jaar weet ik niet meer beter, heb ik ook een lidmaatschap bij de bond van de zwarte hand en is het alsof de meester nu vier handen heeft.
Zeer bevorderlijk voor de kwaliteit door de extra controle die we op elkaar los laten.
Verbale communicatie is overbodig, een knikje of een gebaartje volstaat voor het melden van een bijzonderheid. We kunnen elkaar toch niet horen want ieder luistert naar z'n eigen muziek.
Het mag gezegd worden, veel van wat de handen van de meester me hebben geleerd had ik zelf niet kunnen bedenken.
Schoonvader, collega, leermeester, bedankt voor je geduld en kennis, ook namens een hoop koks en kokkinnen want messenslijpers zijn er niet in overvloed en messenslijpersscholen evenmin.
Mister Knife
Reacties (4)
Mooi verhaal, een tribute to Daddy in Law. Ik hoop dat de beste man nu eindelijk van zijn pensioen gaat genieten en zich geen zorgen meer (hoeft) te maken over zijn kindje (niet jou maar zijn bedrijf)?
Fonze | 07 februari 2009 13:21
Leuk geschreven!
Mister knife, een betere leermeester had je niet kunnen hebben. Succes met de zaak!
Meester, geniet van je welverdiende pensioen!
Sjoukje | 07 februari 2009 17:35
Betekent dat dat er een vacature is?
cumulatief | 08 februari 2009 00:23
Wat leuk,
Toevallig vandaag vier messen moeten slijpen en mijn hemel wat is het moeilijk.
Een goed geslepen mes is een van de basis benodigdheden in de keuken en met botte messen gebeuren de ergste ongelukken.
Helaas heb ik nog geen natslijper (water gekoelde slijpmachine) en moet het doen met een gewoon Praxis slijptoestelletje. Een paar kleine aanpassingen zodat ik de messen beter kan begeleiden en stabieler kan houden en het lukt aardig. De messen zijn weer scherp.
Moet ik het vergelijken met het slijpwerk van een mes wat laats door een kennis voor mij is gedaan op een natslijper, dan schaam ik me een beetje maar aan de andere kant is het ook mijn vak niet.
De verschillen zijn enorm. Hoewel ik de fijnste steen gebruik en probeer zo min mogelijk druk uit te oefenen is het ook nog een kunst om heel gelijkmatig te slijpen en het mes de juist curve te geven.
Ik weet niet of ik het hier goed omschrijf maar in een goed geslepen mes mogen geen hobbels of kuilen zitten. Zelf houd ik het mes met de snede tegen een vlak stuk metaal of zo en kijk of er geen hobbels of zo tijdens het slijpen zijn ontstaan.
Met de Chinese bijl is het vandaag in ieder geval prima gelukt, een heel klein beetje rond zonder een vlak stuk op de snede en aan beide kanten mooi egaal geslepen maar… niet perfect en egaal.
Ik moet het er mee doen, de messen zijn weer scherp, je kunt ze weer wetten en aanzetten en er kan weer veilig gesneden worden.
Morgen nog mijn favorieten vlees mes slijpen of zal ik toch maar eerst een natslijper kopen.
Natuurlijk droom ik van een Tormek met al zijn hulpstukken maar met een gewone natslijper van de Gamma moet het ook lukken.
Messen, beitels, gutsen, scharen, boortjes en ga zo maar door.
Slijpen, een vak apart
Remi
remi | 08 februari 2009 22:20