Leesvoer

Het zomerde volop in Den Haag; hoewel het oktober was, herfst, en dus geen zomer, officieel.
Maar daarvan trokken de zon en Den Haag zich vandaag niets aan. Integendeel, de zon legde het er dik bovenop.
Duimendik.
De stad voelde aan als juli. Vanochtend marcheerde een leger blote benen naar het strand; vanavond zouden diezelfde benen op huis aan gaan, bruiner nu.

Op het terras van Snackcorner Escamp aan het Monnickendamplein, zaten rond het middaguur twee oudere vrouwen, Ans en Wil.
‘Hé Nel,’ zei Ans tegen de serveerster die een bord friet op tafel zette, ‘waarom krijg ik geen servetje?’
‘Dit is friet,’ zei Nel. ‘Daar doen we geen servet bij. Je heb toch een vorrekje? Nou dan.’
‘Ja, Nel,’ zei Ans, ‘maar net, bij mijn broodje kroket, toen had ik wél een servet.’
‘Okee,’ besloot Nel, het gezeur beu, ‘mij best. Dan krijg jij een servet, Ans. Jij je zin.’
‘Nou ja,’ sputterde Ans tegen, ‘het hóeft ook niet.’
‘Wat?!’ zei Nel. ‘Nee, nou zal je ‘m krijgen ook, je slabbertje!’
Er stopte een tram op het Monnickendamplein, eentje van Randstad Rail. Het tramstel oogde uiterst modern, alsof-ie uit Hong Kong of San Francisco kwam, en nooit uit de rails zou lopen.
Over exotische bestemmingen gesproken…
Voor me lag een boek van Cor Hospes. Met het verzoek daar een Voorwoord voor te schrijven.
Voorts had hij me per mail laten weten dat er haast bij was, bij dat Voorwoord, grote haast. Mijn verontschuldiging dat mijn leven zich grotendeels afspeelde onder extreem drukke omstandigheden, daar had Cor geen boodschap aan, aan dat excuus, had hij me laten weten. ‘Extreem drukke omstandigheden’, daar wist hij alles van, ja, daar kon Cor over meepraten.
Kortom, ik diende onverwijld aan de slag te gaan.
En dat deed ik dan ook. Ja, aan mij héb je wat, als het er echt op aankomt; dat durf ik hier gerust hardop uit te spreken.
Ter zake.
Ik sloeg zijn boek open, en begon te lezen. Had ik nog iets van deze prachtige dag willen maken, dan was ik nu te laat. Want Cors boek liet me, eenmaal beet hebbend, niet meer los. Ik reisde heel de wereld over, fluitend. Ik ging met Cor mee naar Sierra de Aracene y Picos de Aroche, dat zich in Spanje bleek te vinden, en ik reisde mee naar Sanlúcar de Barrameda, en kwam onverwachts bij de Dikke Toren in Zierikzee uit.
Een uitgelezen kans om Cors boek dicht te slaan en te laten voor wat het was, en de stad in te vluchten; maar zo makkelijk kwam ik er niet van af.
Ik kwam zelfs helemaal niet van Cors boek af.
In razende vaart bolderde Cor verder, en ik bolderde met hem mee.
Van Branxton, Australië ging het via Penang, een eiland, naar een Aspergemuseum in Melderslo, even buiten Horst, Limburg. Cor vloog zo hard, dat ik me af en toe moest vasthouden aan mijn terrastafel. Althans, die aanvechting had ik sterk, om me aan iets van houvast vast te klampen.
Je moest juist blijven zitten en stug doorlezen, en zodoende doorreizen. En voldoende proviand bij de had houden, want dit boek ging ook nog eens over Lekker Eten, een onderwerp waar je sowieso geweldig trek van kunt krijgen, en zo nu en dan liep het water uit mijn mond. En dan hebben we het niet over uit een mondhoek lopend speeksel ten gevolge van relatieve ouderdom. O nee.

‘Hé meis!’ riep Ans naar een vrouw die zwoegend achter een rollator liep en nu de parasollen van de snackbar naderde.
‘Hé meis!’ herhaalde Ans. ‘Ik wíst dat je niet dood was! Want ik zag je lopen van de week, met je hondje.’

Een uurtje later stapte Ans op. Ze groette Wil en Connie, riep Nel gedag, en wandelde op haar gemak weg.
Onder haar lege bord friet lag een wit servetje. Ongebruikt.

Ps: Ik vond het écht leuk, Cor - en ik schoot er doorheen. Vaart, vlot, to the point, met een uitweiding waar-ie paste. Dat werk.