“Verdorie Rob, er zit geen dragend covermateriaal tussen de foto’s. Of toch die ene foto uit Kuala Lumpur misschien, of dat plaatje van die serveerster uit Sydney.”
“Ja, dat meisje van bill’s is niet onaardig. Als cover draagt die misschien iets te weinig reizen in zich. Dat heeft die lachende Maleisische vrouw duidelijk wel, ze eet nasi lamak volgens mij, maar met zo’n Aziatisch hoofd op de cover 1-2-3’en mensen snel dat je een Aziatische kookboek hebt geschreven, vermoed ik.”
“Onze down under serveerster staat voor een groot menubord geschreven in het Engels, en dat is de taal der reizigers, lijkt me. Het bord dat zij vasthoudt, precies goed, dat is een hap uit het reismenu.”
“Als zij een Koreaanse of Chinese vrouw was geweest voor een Koreaans of Chinees menubord had je meer dat reizen- en kookgevoel gehad.”
“En dan is het geen Aziatisch kookboek.”
“Hmmm, ja, dat is ook weer zo, jezus man, moeilijk zeg.”

Huisvriend en art-director Paul kwam twee weken later met een mogelijke oplossing.
“Je moet een ober fotograferen met in zijn handen een liftbordje waarop Reismenu staat. Dan heb je dat reizen en koken ineen.”
Ik keek Paul even verrast als enthousiast aan.
“Leuk idee Paul, maar waar haal ik godsnaam een ober vandaan, en trouwens, hoe ziet een clichéober eruit.”
“Denk aan zo’n man van Het Amstel.”
“En die moet ik langs de snelweg zetten.”
“Daar zal die misschien wat geld voor willen hebben, so what, maar dan heb je wel een goede cover.”
“Fotograaf Rob, receptuurschrijfster en foodstyliste Ingmar, styliste Hanneke, sommelier Lotte, iedereen heeft belangeloos aan het boek meegewerkt Paul, ik ga niemand betalen, dat lijkt me nogal lullig ook naar de anderen. Ik kan natuurlijk zelf zo’n pak aantrekken. Kun je dat niet ergens huren ofzo? Schrijf ik de verhuurder als credits in het boek.”
Paul luisterde niet.
Hij tekende een ober met een liftbordje in zijn hand met rondom strepen als wegen en bulten als bergen.
“Zoiets”, zei hij, en hij freestylede nog een paar golvingen op papier.
“Je ziet een deel van de weg, er raast een auto voorbij....”
“Hmm-hmm”, spinde ik, terwijl ik een glas rood weg leeg klokte.
Toen draaide Paul het velletje om en begon opnieuw te pennestreken: “Eigenlijk is al die informatie om dat liftbordje ruis, want hier gaat het alleen om: dat bordje met de tekst Reismenu.”
Ik liep naar de kast voor nog een fles Valpolicella.
“Ik ga volgende week met Rob naar Corsica, daar zouden we dat beeld kunnen schieten, in een omgeving die ook duidelijk niet Nederlands is. Want zo’n foto langs de A10, straks denken mensen nog dat zij een boek met lifttips in handen hebben.”
“Nou, probeer het. Vergeet geen karton en een Edding mee te nemen, en ja, lekker dat wijntje."

Onderin mijn koffer gingen vellen dik karton van een lege wijndoos en een internetbestelling bij Lesenfants.
Een dikke zwarte viltstift had ik niet thuis, Rob bleek een dunne Edding te hebben, een dikkere vonden we op Corsica vast wel.
Maar die vonden we dus niet op Corsica, nou ja, eigenlijk waren we in Ajaccio helemaal vergeten naar een Edding te vragen.
Dat vergaten we niet in Bonifacio, dus daar stonden we een dag later, hoog in de bergen, nadat we een avond eerder op onze hotelkamer verschillende liftbordjes naar Reismenu hadden gemaakt. Met designer Claudy Jongstra met wie we over het eiland reisden zoals we voor het tijdschrift Living eerder onder meer met WK Chef Toine Smulders, zangeres Wende Snijders en schilder Jasper Krabbé naar Mexico, Zuid-Afrika en Puglia gingen.
Rob dirigeerde me in de berm.
Claudy bekeek van afstand of mijn overhemd correct uit het jasje stak, de camera klikte, automobilisten toeterden.
“Heb je iets in je zak zitten, dat jasje flapt zo raar door het beeld", riep Rob.
Claudy leegde mijn zakken, veegde tegelijk mijn jasje recht en tien minuten later reden we verder door het woeste binnenland richting Zonza.
’s Avonds op onze hotelkamer waren we het er na enkele flesjes Corsicaanse wijn snel over eens: de foto met het liftbordje ging het worden.
Rob: “Vrouwen kopen geen kookboeken met erop een lekker wijf. Nigella Lawson doet ze enkel gefrustreerd naar zichzelf kijken.”
“Toch trekt een vrouw op de cover vrouwen aan, en mannen ook.”
“Heb je haar onderstel wel eens gezien, daar zou geen vrouw jaloers op worden?”
“Mijn bladwijzer blijft bij Nigella altijd boven haar navel hangen. Is zij de Karen Carpenter van de culinaire wereld dan? Haar heupen maakten van Karen het boegbeeld van anorexia en haar broer bleef haar maar verliefd ondersteunen, Yesterday Once More, Close To You...
“Hospes, jezus, neem nog een slok wijn man, hou je mond en kijk even naar het scherm.”
En we keken beiden naar het scherm waar we een mannenarm in een zwart jasje een liftbordje zagen ophouden, met op de achtergrond een heuvellandschap vol maquis en een rode bergweg met witte inhaalstrepen.
Rob: “Een vrouw zal denken, goh, een leuk kookboek voor mijn man. Wanneer ze doorbladert, ziet zij dat er nog leuke recepten en foto’s in staan ook.
“Mannen halen deze cover eruit vanwege diezelfde hand, een leuk managementboek.”
“Misschien is het ook wel een beetje too much corporate dat jasje, zie jij er een ober in, zit er überhaupt wel genoeg koken in?”
“Het kan een oberjasje zijn, die zijn altijd zwart, en de weg en omringende natuur, dat is absoluut geen Nederland.”
Terug in datzelfde Nederland toonden we trots aan vrienden het resultaat.
Maar die vonden ons coveridee allemaal maar niks.
“Te goedkoop.”
“Te shabby.”
“Waar is het kookgevoel. Het lijkt wel een liftboek.”
Enzovoorts.
Kortom, afgeserveerd.
Wat nu.
Het is toch echt de bedoeling dat de cover binnenkort klaar is.

Wordt vervolgd met in willekeurige volgorde deel I (de uitgever), II (de shoot) en IV (de presentatie).

[kader]
Reismenu. Verhalen in gerechten.120 pagina's. 16 x 16 cm. 12,50 euro. ISBN: 978 90 75979 18 2. www.kunstmag.nl