Begrijp me niet verkeerd, ik zal ook dit jaar met veel plezier naar Leiden afreizen. En als je net over de messen van Herman hebt gelezen... nee, dit blog is geen grote aanklacht tegen de commercie. Maar de ontwikkelingen in whiskyland lijken wel te zorgen voor meer afstand tussen het product en de (aankomend) consument. Het genieten wordt minder laagdrempelig. Het was dan ook een verademing om in het weekend van 3-5 oktober op het kleinschaliger Pot Still Festival rond te lopen. Decor voor dit distillatenbal was het Klooster aan de Stichtse rotonde in Amersfoort. Bij de entree diende EUR 25,- te worden overhandigd in ruil voor een proefglas, aantekeningboekje en een overzichtslijst met “snoepgoed”. Daarna kon je als bezoeker alles proeven wat je binnen aantrof.

De naam van het festival verraadt al dat de proeftuin bestond uit een doorsnede van lekkernijen die met de ketel worden gestookt. Het varieerde van Blanton’s small batch bourbon tot Toutain’s calvados en van Montifaud’s cognac tot Grappa van Villa Isa Dellavalle. Ik nam echter eerst de tijd voor een van de jongste sterren aan het whiskyfirmament: 'Isle of Arran'. De whiskymakers zijn pas sinds 1995 in bedrijf en kunnen daarom (nog) niet bogen over oude bottelingen. Dat lijken de makers van 'Arran' te willen compenseren met talloze finishes. Meestal geen slecht spul, maar ook niet heel bijzonder.

In Amersfoort was ook whisky te proeven afkomstig uit minder traditionele productielanden. Zo kon je van ons eigen ‘Frysk Hynder’ vrolijk naar het Australische ‘Sullivans Cove’ draven met een tussenstop bij het Indiase ‘Amrut’. Ik hoorde veel bezoekers opgewonden smoezen over deze laatste whisky. En hoewel deze exoot in de neus veel beloofde, stelde hij teleur bij het proeven. Ongebalanceerde en te scherpe rokerigheid die iets te lang bleef hangen.

Echt genieten kon je bij de hoek die was ingericht door de “traditionals” van 'Glenfarclas'. In een tijd waarin hoofdzakelijk bourbonvaten worden gebruikt voor houtrijping van whisky staat dit familiebedrijf garant voor een ware sherry-oase. Het ijken begon met het machtige 15 jaar oude uithangbord van Glenfarclas. Altijd raak. Zijn tien jaar oudere broer bood meer cacao, rozijnen en specerijen.... heerlijk! Opschakelend naar vatsterkte drongen Ben & Jerry’s-achtige superlatieven zich bij mij op. De 105 proof leverde een “mouth coating” explosie aan ‘Caramel Chew Chew’ en ‘NY Super Fudge Chunk’ die zorgt dat je gevaarlijk makkelijk kunt genieten van deze krachtpatser (60% vol). Mijn flight werd afgesloten met een absoluut kroonjuweel uit 1966... Ik werd volledig verrast door de atypische turfrook in de neus! Uit respect en uit vrees de complexe nasmaak van dit meesterstuk te verliezen, besloot ik mijn nosing & tasting daarna abrupt te beeindigen, maar niet voordat ik denkbeeldig snel klikte op ‘opslaan als’. Gelukkig het kan nog steeds... ongecompliceerd genieten van mooie whisky.

Slainthe!