Laat ik het nu eens niet hebben over de gerechten afzonderlijk, maar om de ervaring, noem het... Het Geheel.
Heus, Jonnie kan lekker koken, en Thérèse schenkt een prima glaasje wijn, en er hangen roosjes in reageerbuisjes aan een ronde verlichte kunstvorm. Het Bloemstuk is present, achterop de stoelen staat een dikke vette L, en alle mensen dragen een gouden das met een dikke knoop. Het geheel ademt op alle mogelijke manieren Een Eigen Stijl uit.
En daar gaat het in de loop van de avond langzaam, maar gestaag, mis.
Twee keer eerder at ik bij de Librije. Vóór de 3e ster, en ook daarna, en nu dus, in het vernieuwde interieur. De perspresentatie van het hotel enige maanden geleden deed al bange vermoedens rijzen: er was toch niet opeens sprake van een concept? Er werd toch nog wel gewoon gekookt? Of waren Jonnie en Thérèse van de culinaire Olympus afgedaald naar de krochten van het Hilversumse Mediapark om daar door middel van kijkcijfers hun investeringen te waarborgen? De innige vriendschappen met de Frogertjes, Pils Willem Alexander en Astrid Joosten zouden toch niet tot gevolg gaan hebben dat J&T over de grenzen van hun toch al platte wereld zouden tuimelen? Zien BN-en doet BN-en, maar is dat ook een reden voor een groot vakman om zich gelijk de Amsterdamse Neuszanger en zijn vrouw te laten volgen door een pseudodocumentaire cameraploeg?
Ja.
Jonnie en Thérèse zijn te groot geworden. Het aantal couverts in de zaal is (of lijkt?) al minder dan in de oude situatie, waardoor het restaurant kleiner wordt ten opzichte van de immer aanwezige Thérèse. Jonnie is op meerdere plaatsen tegelijk aan het coachen en daardoor zò groot dat hij onzichtbaar wordt. Voor wie wel eens bij Bocuse at en diens minzame glimlach ten deel viel van onder zijn toren-toque moet de gewaarwording van Thérèses mondhoekkrulling daarbij vergeleken een ijsdouche zijn, en de stijve mimiek van de oude Paul een hilarisch komische act. We mogen blij zijn dat we zitten, is de boodschap.
Dat zou wel te velen zijn, mits het gedoseerd werd gebracht; ze is tenslotte de enige driesterrenvrouw van Nederland. Nu loopt ze als een kostschoolhoofd door haar zaal en geeft haar kinderkes te eten en te drinken, corrigeert waar nodig haar staf, die, gelijk de kostschoolgaande jeugd, achter haar rug om met elkaar flirt, grollen uithaalt met cloches, veelbetekenende blikken uitwisselt bij het uitserveren, of nog nèt in de zaal (en niet 2 meter verder achter het gordijn) in luid rochelend hoesten uitbarst. Dat was voorheen niet zo.
Jonnie was dan aan het eind van de avond in de zaal, Thérèse was charmant en voorkomend zonder valse deftigheid, en haar staf verstond het ritme van de avond. Het interieur was weinig verheffend, maar oprecht eigen, en de gerechten waren inderdaad puur en zonder opsmuk. Nu aten we een gedeconstrueerd, gegeleerd scheermesje, waarbij textuur, geur, vorm en smaak vervormd waren tot een ondefinieerbare slobber nat op een porseleinen schaaltje. De signature ganzenleverlolly (nog zo prominent aanwezig tijdens de opening van het hotel, met dank aan Constant Fonk) werd met weinig respect voor de eigen klassieken vervangen door een After-Eight variant, die noch de brille van de smaak, noch het vakmanschap van de bereiding gemeen had met zijn origineel. En de wijn? Toonbeeld van de vervlakking was een vreugdeloze Macon wier Barbie-stijl vinificatie herinneringen opriep aan pre-jaren '90 Australische chardonnay.
Wat moet Mr. Review hier nou mee? Heel pedant zeggen dat het gebodene een 3sterrenzaak niet waardig is? Het vergoelijken omdat ieder restaurant wel eens een mindere dag heeft?
Toen ik de volgende ochtend wakker werd in hotel Pillows en mijn vrouw naast mij zag, geen spoor van een kater bij mezelf kon bespeuren en knisperend frisse lakens om me heen voelde had ik al een flauw vermoeden dat ik niet verkeerd zou rijden om per ongeluk langs de Librije te komen om daar het vuur nog te zien branden. Dat lijkt daar een beetje uit te zijn gegaan. Maar de zaken gaan als nooit tevoren, meldde Jonnie onlangs. 800.000 kijkers hadden op tv genoten van hun capriolen, en - wie had dat nou gedacht?- er waren zelfs reserveringen uit voortgekomen!
De Toppers treden volgend jaar in Zwolle op, en Jonnie kookt voor 50.000 man in de Amsterdam Arena, neem dat maar van mij aan.