Afgelopen zomer was ik weer op bezoek bij mijn Italiaanse schoonfamilie in Calabrië in het bergdorpje Santa Domenica Talao aan de Tyrrheense kust. De tante van mijn vrouw ‘zia’ Maria Bianca woont daar in een statig 17e eeuws monumentaal huis. Italianen, dat is bekend, besteden veel tijd en energie aan het bereiden en het nuttigen van de diverse maaltijden zo ook ‘La Zia’ en haar familie. En wie wel eens in Italië komt weet ook dat het ontbijt er altijd wat bekaaid af komt. Dat bestaat veelal uit het (buitenshuis) drinken van een espresso, een cappuccino (die wel heel erg lekker zijn!) of een macchiato; espresso met een toefje opgestoomde melk. Mocht je toch iets willen eten dan kun je kiezen uit diverse soorten ‘paste’. Veelal zoetige broodjes, zoals een met confiture gevulde croissant. En let wel, cappuccino wordt in Italië alleen ’s ochtends gedronken...
Maar hoe karig het Italiaanse ontbijt ook is in verhouding tot de muesli en bruine boterham-ontbijten van Nederland; de Italiaanse lunches en diners maken alles meer dan goed. Als de klok eenmaal lunchtijd slaat, gaat het culinaire feest echt beginnen. Van de antipasti tot de pasta, tot de secondo, tot de groenten, tot het fruit, tot de dolce, tot de caffè. En niet te vergeten de diverse soorten wijnen en likeuren die ter tafel komen. Witte wijn als aperitief en rode tijdens de maaltijd. De wijnen komen bij tante veelal op tafel in 1 liter flessen met een beugelsluiting. En als ik dan vraag wat voor wijn het is, kijken mijn neven mij altijd wat meewarig aan. Soms vragen ze vertwijfeld “Non ti piace questo vino?” “Vind je deze wijn niet lekker?”. Het bijzondere is dat de wijnen juist in deze omgeving volledig in harmonie zijn met de sfeer, het gezelschap en datgene wat ter tafel komt. De wijnen worden veelal gekocht bij een wijnboer in het nabij gelegen Puglia. Die vervolgens in mandflessen naar huis worden vervoerd en overgeheveld in 1 liter flessen voor dagelijkse consumptie.
Tijdens een van de diners zat ik heerlijk te eten van onder andere een ongelooflijk lekkere salami. Een worst met een bijna betoverende smaak. Donkerbruin-rood van kleur. Neef Luca lachte naar me en maakte een gebaar, zo van: ‘dat heb je niet in Nederland’. En dat klopt, zo lekker had ik ‘m nog nooit gegeten. Niet in Nederland, niet in Italië, niet ergens anders. Tot op dat bewuste moment. Luca stond op van tafel en kwam terug met een foto die hij mij vol trots liet zien, en zei daarbij dat hij die salami zelf had gemaakt. Net toen ik weer een hap nam van deze fluweelzacht smakende delicatesse.
Op de foto stond neef Luca samen met een voor mij onbekende man met tussen hen in een groot varken, vastgebonden aan zijn vier poten, met een opengesneden keel. Ik keek nog eens goed naar Luca op de foto die trots lacht naar de fotograaf en ik zie ook dat hij een levensgroot bebloed mes in zijn hand heeft. De salami in mijn mond smaakte in een keer heel anders. Alsof ik een hap schuldgevoel had genomen. Luca lachte om mijn reactie en de hele familie moest lachen, om mijn blijkbaar onbenullige blik.
En terwijl ik half meelachte als een boer met kiespijn overviel mij een gevoel van schaamte. Waarom? Omdat ik weet hoe liefdevol mijn Italiaanse neef zijn dieren verzorgt op zijn ‘campagna’. Met in zijn achterhoofd dat ze eens geslacht en gegeten zullen worden. Mijn Italiaanse neef leeft veel dichter bij de natuur dan ik. Leven en dood zijn voor hem zaken die bijelkaar horen. En ik als stadse jongen zie een varken, voordat ik het eet, veelal in hapklare niet te herkennen stukken bij de slager. Vaak elegant gepresenteerd. En deze foto zette mij als culinaire genieter weer eens met twee benen op de grond. Als je vlees eet komt dat van een dier dat voor dat doel geslacht is. Zo is het en niet anders. Op dat moment voelde ik nog meer het belang om zoveel mogelijk die dingen te eten waarvan ik weet dat ze met liefde en respect zijn voortgebracht. Of het nu om vlees gaat, groente of een goed glas wijn. Dit bewuste diner had mij een stukje dichter bij de natuur gebracht.
Deze gastpost is geschreven door de Kokende Coach, alias Rob Bosma. Voor meer info http://www.dekokendecoach.nl
