Uit het leven….

Uit de luidspreker op het perron schalt dat de vertraging van de trein veroorzaakt wordt door problemen met een kabel. Ik sta op een regenachtig platform en vraag me af welke kabel ze precies bedoelen. Eenmaal in de trein kom ik naast een man te zitten die blijkbaar meer ruimte nodig heeft om op te zitten dan alleen zijn eigen zetel. Zijn lange benen zijn voor hem uitgestrekt en liggen deels op de plek waar die van mij bedoeld zijn en ondertussen hangt er een stuk van zijn krant een paar centimeter van mijn gezicht af. Moet ik hem aanspreken en vertellen dat hij toch echt meer moet opschuiven naar het raam toe en hij zijn benen weg moet halen van de plek waar ik toch echt recht op heb door het betalen van het treinkaartje? Of moet ik stil blijven zitten en dankbaar zijn dat ik maar zo weinig ruimte nodig heb, me niet storen aan zijn houding en me gewoon niet druk maken over het tekort aan ruimte? Ik kan natuurlijk ook opstaan en verder zoeken naar een meer geschikte plek in een volgende wagon. Ik besluit om te blijven zitten op de meest linker helft van mijn billen.

Ik sluit mijn ogen en denk terug aan een lunch met een collega. We hadden een uur de tijd om even bij te praten en een broodje te eten. Na onze bestelling te hebben doorgegeven duurde het ongeveer 45 minuten voordat de dame uit de bediening er achterkwam dat de bon nooit was aangekomen in de keuken. Ze vertelde het alsof het de normaalste zaak van de wereld was, met zo een strak doe niet zo moeilijk gezicht. Ze zei nog wel sorry. Wilt u nog wachten? Nee, (licht geïrriteerd door haar gemis aan empathisch vermogen) we moeten weer aan het werk. ‘Ok, sorry nog, dat is dan 5,50 voor de koffie…’.

De trein begint te rijden en we rijden het station van Apeldoorn uit.

Bij dit soort ontmoetingen denk ik altijd, wie heeft er nou gelijk?
Welke normen en waarden gelden er? Welke standaarden?
Die van mij, die van jou, die van de wet, die van de straat?

Stel je eens voor dat je bij een bushalte staat te wachten op de bus samen met twee andere mensen. De deur van de bus zwaait open en de chauffeur zegt stellig dat er gezien de drukte nog maar 1 persoon mee kan. Wie mag er dan mee? Onze cultuur zegt: ‘de persoon die als eerste komt’. Maar wat nou als er één ziek is en dringend naar het ziekenhuis moet, of die oude man waarvan de benen niet meer willen. Maar ja, jij moet naar het vliegveld want je wilt je vlucht naar Parijs niet missen. Moet diegene die het meest betaalt instappen? Wie beslist? De chauffeur? Degene aan het begin van de rij? Een democratisch besluit?

Je hebt mensen die strikt leven volgens de regels en daar niet buiten stappen. De dogmaticus.
Tell me, wat is het goede aan restaurantmedewerkers die met trots zeggen: ‘sorry, u bent 10 minuten te laat, u tafel is vergeven’. ‘Ja, maar… u had me toch even kunnen bellen, ik heb mijn nummer achtergelaten bij de reservering, kon geen parkeerplek vinden.. ‘. ‘Daar kunnen wij niet aan beginnen, u ziet hoe druk het is, graag een ander keer’.
Duh, sinds wanneer ben ik een deurmat geworden denk ik dan, om vervolgens nooit meer terug te komen. Ik snap het wel ergens maar wil zelf zo niet zijn als mens of organisatie, maar ja om nou te kiezen voor een leven waar mensen hun voeten op je vegen. Moet je dan blij zijn dat je toch nog ergens goed voor bent geweest?
Een boeddhist zou zich waarschijnlijk goed voelen op één helft van zijn billen.

So what is right? Says how?

Hostmanship of gastvrijheid gaat over het geven van jezelf. Op basis van je ervaringen, je kennis, je enthousiasme. Gewoonweg simpel de persoon die je bent. Om hierin succesvol te zijn helpt het om genereus te zijn. De bron hiervan is dankbaarheid. Dankbaar tegenover jezelf en de persoon die je bent en dankbaar voor alle mensen die het me mogelijk maken te ‘zijn’ en te doen wat ik doe.

Dus misschien moet ik de man naast me maar bedanken voor de mogelijkheid die hij me biedt om iets te kunnen geven. Ook al is het maar een klein stukje van een stoel.

Al het goede.

Mr. Host