Si, het is even stil geweest aan 't Meat-front. Dit jaar besloten we onze vakantie eens aan de andere kant van Spanje te vertoeven. Twee jaar geleden genoten we van alles wat San Sebastian en omgeving aan de Atlantische kust te bieden had (zie mijn eerdere artikel) alsmede hier. Nu wilden we vooral rust en meer steady weer, dus kozen we voor de Middellandse zeekant. Daarbij wel zoveel mogelijk de platja's met Hollandse enclaves ontwijkend. We hadden via internet een huis gehuurd ergens tussen Rosas en Girona, in een piepklein, onvervalst Spaans gehuchtje, een stuk landinwaarts.
Toen we arriveerden bleek het nog leuker en authentieker dan op de 3 friemelfotootjes die op internet stonden (vaak is het andersom, met van die geniepige groothoeklensfoto's). Het bleek een oud olijfoliefabriekje uit 1826 te zijn, met prachtige ronde witte gewelven, met karakteristieke zwarte ijzeren weerhaken in het plafond (waar die nu voor waren?). De 2 grote, oude molenstenen had men verwerkt in de open haard en op het terras op de mooie binnenplaats. In de keuken was een binnen-BBQ gebouwd. Voor Mr Meat natuurlijk een onmisbaar item, vuurtje stoken gaat natuurlijk gewoon door in de vakantie!
Natuuuuuurlijk zelfgemaakte Spaanse hamburgers...
Er waren geen winkels, slechts 1 ini-mini kerkje, een paar huizen en een horde mussen. Heerlijk ontspannend dus. En als we een blikopener misten, konden we te allen tijde terecht bij de oer-Spaanse, oude buurvrouw in haar blauwe keukenschort.
Salliant detail voor een slager is dat we eigenlijk bijna alleen maar vis hebben gegeten. Terwijl ik dat 10 jaar geleden nog niet eens lustte! Dat krijg je ervan, als je opa en je vader als rasechte slagers altijd alleen maar vlees op tafel zetten. (Geloof het of niet, maar mijn hele jeugd heb ik alles op tafel weggespoeld met appelmoes. Hele voorraden had mijn moeder speciaal voor mij ingeslagen.)
Ook de kinderen wilden niets anders dan vis. Uit eten en dan vooral veel inktvisjes, octopus, kleintjes, grote, gefrituurd maar bij voorkeur gegrild. Supergamba’s de la Rocca, de mooiste in zijn soort, doet elke andere gamba van schaamte verbleken. Kraakvers van de plancha, simpelweg met olijfolie en besprenkeld met citroen. Een selectie gefrituurde visjes viel ook in de smaak, met kop en al opeten, dat vonden de kleintjes maar spannend. Ook in ’t huis hebben we de BBQ regelmatig opgestookt.
Van een zakelijke relatie uit Spanje kregen we de tip om eens bij de delicatessenzaak Semon in Barcelona te kijken. Mooie Ibericohammen, heerlijke maaltijden, lonkende wijnen, allerlei producten in blik of glazen pot. Wij hebben daar al snel zo’n Hak-gevoel bij, maar in Spanje ligt dat denk ik anders. We hebben daar een prijzig blik asperges gekocht, vooral die uit Navarra zouden subliem zijn. Er zaten slechts 5 superdikke asperges in, voor 22 euro, hmm, ik hoor je denken, jij bent gek; langzaam eten dus dat witte goud!). Echter, wij zijn volgens mij in de lage landen een beetje verwend met onze verse asperges, en we vonden de smaak maar zo-zo, beetje bitter. In elk geval was de prijs-kwaliteit verhouding voor ons geen reden voor een herhalingsaankoop.
Bij een slager in Figueras viel ons oog op de prachtige carroussel vol klemmen met pata negra hammen en schouders, in allerlei kwaliteiten. Jammer dat wij daar in onze kleine winkel geen ruimte voor hebben…
Kortom, zo slecht nog niet, aan de brave costa!
