Wat typeert een goede wodka eigenlijk? Uitvinders en grootverbruikers zijn het er over eens: wodka moet kleurloos en geurloos zijn. Naast bijna pure alcohol wordt water gebruikt om de drank op drinksterkte te krijgen. De drank gaat in grote tanks met houtskool om alle inpuriteiten eruit te filteren. Tja, het is maar waar je van houdt. Immers, een robuuste whisk(e)y, boersige Armagnac of een verfijnde Cognac ontlenen voor een groot deel hun smaak aan diezelfde inpuriteiten. Maar zeg nooit tegen een Rus dat ‘ie een glas aangelengde ethylalcohol naar binnen tikt!

Vorig jaar stemde het Europese Parlement - onder druk van producerende landen als Finland, Polen en Zweden – in met het voorstel dat de term ‘wodka’ alleen nog maar mocht prijken op flessen kleurloze alcoholische drank bereid uit graan of aardappel. De hele toestand had al voor langere tijd tot felle discussies geleid met producenten van wodka op basis van vruchten, maïs, suikerbieten of zelfs gras. Voornaamste tegenargument van de “exotische” producenten: wodka wordt gedistilleerd tot 94% vol waardoor je de grondstof niet meer kunt proeven in het eindresultaat.

Toch meende de EU dat nieuwe regels nodig waren om de kwaliteit en de geografische herkomst te waarborgen. Het resultaat was een pragmatische oplossing van de Commissie. Traditionele wodka wordt gemaakt van aardappels en graan en mag ‘wodka’ heten. Alle andere varianten moeten ‘wodka gemaakt van...’ op hun etiket vermelden.

En hoewel gevreesd werd voor een handelsoorlog, blijken de gevolgen van deze etiketteringbeslissing vooralsnog mee te vallen. Ook al doet de naam anders vermoeden, de Bloody Mary is in ieder geval buiten schot gebleven. De puristen zullen zich gewapend met Russische of Poolse wodka storten op een klassieke bereiding van de cocktail. Voor wie sowieso maling heeft aan de hele discussie maar graag eens wil experimenteren achter de bar, kijk ook eens hier.