Water bij de wijn, of liever gezegd, water in de wijn. Zo'n ongelooflijk slap aftreksel waarin je alleen maar een waterig goedje proeft en na afloop een bek vol zuren aan overhoudt.
Water is van levensbelang voor de wijn. Zonder water geen druivenplant, en zonder druivenplant geen druiven. Maar toch, van het hemelse vocht moet niet teveel zijn. Van veel water wordt de druivenplant lui en douwt ie z'n wortels niet ver genoeg de aarde in, maar spreidt ze nonchalant net onder het oppervlakte uit. En daar zit hem de crux. De belangrijkste voedingsstoffen voor de wortel van een lekkere sterke, niet te versmaden en complexe druif, die zitten diep. Heel diep. Een metertje of tien, maar liefst nog vijftien of twintig.
Daar, waar hij zich helemaal het hompeschompes door metersdiepe grondlagen moet wortelen, daar liggen de mineralen. En juist die mineralen zorgen voor het transport van zuurstof, dat de plant voldoende groeit en dat alle broodnodige vitaminen optimaal hun werk kunnen doen. Nog belangrijker, ze zorgen dat je wijn een mooie volle smaak krijgt. Voor wit betekent dit dat je een mooie knisper in de mond en de neus krijgt, bij de oudere voor wijnen rijkdom in de smaak en voor de rode wijnen zorgen ze voor body en karakter.
Niet teveel water dus, zou je zeggen. Maar wat als het nu eens een tijd heel erg regent? Wie zorgt er dan voor de regulering van al dat water, zodat die plant niet achterover gaat leunen en denkt, 'het zal mijn tijd wel duren'...
Welnu, daar zijn al die bodemlagen voor. Een goede ondergrond voor wijn kan bijvoorbeeld bestaan uit kiezel, klei, kalksteen en zand. En dan het liefst een mooie combi van die vier. Even heel erg in het kort:
Kiezel
Kiezels zijn fijne bodemgenoten. Ze zorgen in de bodem voor voldoende drainage. Het overtollige water loopt er makkelijk langs. En aan het oppervlak, precies onder de wijnstokken, zorgt het voor reflectie van de zonnestralen, zodat ook de onderkant van de druiven mooi rijp worden.
Klei
Klei is pas een intelligente studiebol. Hij absorbeert het natte goedje en zet daardoor uit. Je kent het wel van de lagere school. Die grote blokken klei waar je aan het einde van de dag een kuiltje in maakte om er vervolgens wat water in te gieten. Hij zuigt het op en zet uit. En da's nou precies goed voor die wijnstokkenwortel. Die krijgt het ernstig benauwd en wordt zelfs helemaal afgeknepen waardoor hij geen of weinig water kan opnemen. Wordt het droog, dan doet hij precies het omgekeerde. Krimpen en het water weer afgeven.
Kalksteen
Deze jongen doet bijna hetzelfde als klei. Met dat verschil, dat hij het water goed doorlaat, een teveel opneemt en het pas weer vrijgeeft als het nodig is. Hij 'knijpt' dus niet. Daarnaast reguleert hij de zuurgraad van de bodem, en uiteindelijk ook de wijn. De wijnen worden minder zuur en zorgen voor een verminderde 'strakke bek'.
Zand
Ook dit type, wat je veel tegenkomt in combinatie met kiezel of grind zorgt voor een optimale doorlaatbaarheid van water, zodat dat lekker diep wegzakt. Werken, druif!
Kortom. Water, ja water. Maar dan wel met mate.
Cuno van 't Hoff
