Het Nederlandse elftal heeft twee kaasmakende naties afgedroogd, eerst Italie en toen Frankrijk. Frankrijk naar huis en de twee autres pays du fromage gingen door. Inmiddels is de geitenkaas-verdediging Nederland fataal geworden tegen en zijn zelfs de pecorino poetsers van Italie afgetroefd op hun eigen specialiteit: penalty’s.
Rest de Azzurri en les Bleus elkaar op culinair gebied te bestrijden. Kaas is daar een goed voorbeeld van. De van origine Italiaanse organisatie Slow Food die zich inzet voor het behoud van biodiversiteit en culinaire traditie houdt één keer in de twee jaar een speciaal kaasfestival in Bra, vlakbij Turijn. Ik kan zeggen dat Frankrijk daar zwaar ondervertegenwoordigd was. Misschien zijn de Fransen te trots, ze beschermen hun tradities zelf wel met hun AOC's, terroir en hun la Guilde des Fromagers.
Kaas neemt in Italie een totaal andere plaats in binnen de culinaire traditie, kaas wordt vaak verwerkt in gerechten terwijl het kaasplateau in Frankrijk een vast onderdeel vormt van elke maaltijd, als afsluiting en ter bevordering van de spijsvertering, rauwmelkse kazen wel te verstaan.
Nu nog een mooi kaasje om te bespreken in onze nationale elftal kleur Orange: Langres
Deze kaas komt van de hoogvlakte Champagne, maar het plaatje Langres ligt al wel heel dicht tegen de Bourgogne aan. Het is een oranje, cilindervormig kaasje van ongeveer anderhalf ons, je hebt ze trouwens ook in uitsnijformaat van 800 gram. De bovenkant van de Langres heeft een kuiltje, een fontaine heet dat. Omdat het kaasje tijdens het rijpen niet gekeerd wordt, zakt het midden uit, zo onstaat die fontaine die gevuld kan worden met Champagne of Marc de Bourgogne. Echt een typisch gebruik in wijnstreken.
Deze kaas wordt tijdens z’n rijpingstijd van 5 weken regelmatig geborsteld met pekelzout en behandeld met orleaan, een natuurlijk kleurstofje uit anattozaden. Het zuivel wordt aan de buitenkant mooi zacht en blijft van binnen stevig. Langres is vrij pittig van smaak maar smelt op je tong, mits op kamertemperatuur natuurlijk.
