Allemaal heel mooi hoor, zingende negers die met een pollepel zwaaiend TV-programma's presenteren en stoer surfend op hun succes-tsunami kookboeken uitbrengen. Uit hetzelfde land komen de Beroemde Basilicumscheurder Jamie O. en het lekkerste wijf dat ooit een kookprogramma presenteerde, Nigella L.. We kennen allemaal ook de fameuze eierkookster Delia S., wijlen Jellinekgevalletje Keith F., en die man met die haren als een Stampertje, die zijn produkten altijd zo godvergeten ZACHT neerlegt, Gary R. - to name but a few.
In Italië duwen ze een oud wijf voor de camera, dat onder het belangstellende oog van een onnozele beroepsvragensteller, type heterouitgave van Jos Brink (questo è la pasta?) haar Barillagerecht in elkaar mag flansen. Vooral gevulde en gefrituurde courgettebloemen doen het goed op de italiaanse tv.
Wat doen ze daar allemaal, vraagt Mr. Review (die ook tv-kookprogrammas reviewt) zich wel eens af. Kan het allemaal niet wat minder, die eindeloze herhaling van zetten?
Het werd me allemaal erg zwaar te moede toen ik de nieuwe Elle Eten en de Australische Vogue (ook onderdeel van de Review-activiteiten) onder ogen kreeg. Wéér een dessert met drie verschillende chocoladebereidingen, wéér die vrolijke familie-met-aanhang picknickend in een überwei, en wéér citroenrisotto, en zelfs - jawel - (tromgeroffel) een pastasalade!. Sla een willekeurige Tip Culinair van een paar decennia geleden open en je ziet geen verschil.
Het daarmee gepaard gaande aplomb is nog wel het ergste: 'gemaakt met 3 variëteiten Manjari Valrhona chocolade', 'ovengeroosterde, liefst biologische citroenen' 'pastasalade met mierikswortel'.
Hou toch op.
Ook de restaurantmanager van het Hilton probeerde mij er op de Hilton Haring Party (HHP) van te overtuigen dat het vernieuwde restaurant Roberto's in het Hilton de pure, italiaanse keuken gaat voeren. Hij haalde al 12 (!) medewerkers uit Italië om het echte italiaanse gevoel over te brengen, maar kwam er ras achter dat ze nèt iets te weinig nederlands spraken om het de gasten naar de zin te maken. Dan maar de produkten vanuit heel Italië ingevlogen. Mr. Review is benieuwd. En nu ik toch bezig ben: Necker Chef Mario Uva rijdt iedere 2 weken zelf heen en weer naar Italië omdat daar de produkten nu eenmaal toch lekkerder zijn. Meest dramatische resultaat dat ik daarvan ooit bij hem proefde was een in balsamico-azijn gestoofde babyartisjok. Taai, vet en zuur. Leve Italië.
Allemaal doen ze in hun zoektocht naar de eenvoud enorm ingewikkeld.
Zo kan het ook, in eenvoudige Jip en Janneketaal:
Ik ging op vakantie naar Sicilië. Daar at ik in Taormina, in Ristorante L'Arco Dei Cappuccini, pasta met zeeëgel. Het was een van de lekkerste gerechten die ik ooit heb gegeten. De spaghetti was gaar gekookt in gezouten water. Daarna hadden ze er zeeëgelvlees bijgedaan en olijfolie.
Daarbij dronk ik een prettige vino frizzante van ongeveer 3 euro 50. Per fles.
Meer moet dat niet zijn.
