Hoewel mijn moeder zaliger er niets tegen had weerhoudt een basaal gevoel voor ethiek me doorgaans van vloeken in het openbaar, maar toch: Godverdomme, wat heeft Mr. Review het druk! Zo kwam ik nog altijd niet toe aan het tweede deel over San Sebastian, en volgden er daarna alweer nieuwe reizen over de stad- en streekgrens, en daarbovenop kreeg ik ongenadig op mijn flikker van Mister Kitchen 3 (3, de minst belangrijke dus, maar toch) omdat ik vergat te vermelden welke adressen in San Sebastian ik dan wel had aangedaan.
Mea culpa, mea maxima culpa.
San Sebastian deel 2:
De inktvis klotst nog vrolijk in onze magen, die zwart zien van zijn inkt, maar ook een beetje gazeusisch zijn vanwege een glas prikwijn. En dat zijn hier gerust niet lullige glaasjes met een voetje, maar emmer-omvang-hebbende glascreaties die schier nooit leegraken. We hebben het zwaar en besuiten na een goede siësta maar eens een hapje te gaan eten. Pintxos!
Zodra we de eerste bar binnenstappen trekt mijn lever me hevig aan mijn mouw en vraagt of het echt wel nodig is, maar na de eerste boterham met roomkaas, geroosterde peper en ansjovis geeft hij de moed op. Bovendien stel ik hem gerust met een glaasje Cava zero dosage, altijd een probaat middel bij een opspelende lever.
In weerwil van Mister Kitchen 3 kan ik echt niet opsommen waar we allemaal naar binnen gaan. Stel je een Kalverstraat voor, maar dan gezellig en vrij van - nou ja, zeg maar: bevrijd, en op de plek van H&M en Perry Sport dicht aaneengeregen louter pintxosbarretjes. Welke gingen we niet binnen in de Calle de Fermin Calbetón, en de San Jéronimo, kan je beter vragen.
We hebben behoorlijk ons best gedaan, 'mijn consigliere' en ik, maar tussen de pintxos en Mr. Review zal het nooit wat worden. Best leuk en aardig en veel en zo, en gevarieerd - nounou, wat gevarieerd, maar welbeschouwd toch niet veel meer dan een kruidig belegde boterham die je de eetlust voor de rest van de avond ontneemt.
Maar dan komen we binnen in Bar Ganbara (San Jéronimo 21), gevuld met gevulde mensen, en met in de hoek op de bar een geweldig plateau neppaddestoelen. Gigantische zwammen die zo weggelopen lijken te zijn uit Alice in Wonderland.
Even aanraken dus.
Verbijstering. Ze zijn echt!
Niet veel later worden ze voor ons bereid, en we smelten weg op bleke schijven cèpe en glanzend gestoofde stronkjes trompettes de la mort. Na nog een minicroissantje met warme Serranoham besluiten we er te blijven eten, want eten moet je toch. En na de haveneraring beukt ook hier de eenvoud weer met een grote hamer op onze culinaire voordeur. Een enorme schelvis komt ter tafel, met weinig meer dan een paar olijven bereid. Een perfecte cuisson, veerkrachtig als een jonge meisjesborst, en stoer smakend naar de Golf van Biskaje. We rollen voldaan in ons mandje, een dansje in deze toestand is vragen om problemen.
De volgende ochtend vermaken we ons nog even in Pasteleria Argitan, Calle Ljentea 1, waar we de lief lachende dames tot wanhoop brengen met ons erbarmelijke Spaans en de wanstaltige hoeveelheid taart en gebak die we tot ons nemen. Ook daarvan ontgaat me een beetje de pointe, net als bij de pintxos, want hoewel smakelijk en mooi gepresenteerd blijft de techniek toch wat achter bij de fijne Franse en Belgische patisserie. Maar voor een ontbijt volstaat het ruimschoots, en met goede zin stappen we dan ook op restaurant Kokotxa af met de vraag of ze nog wat ruimte hebben voor twee tijdens de lunch.
Wat een elegantie... Slobberzachte gemarineerde coquilles met cantharellen in gevogeltegelei, yoghurtmousse op een groentencrème met grote mosselen, en een wat obligate kalfswang op gestoomde jonge groenten, die toch heel smakelijk is. We kunnen er zolangzamerhand met onze vinger bij, en besluiten huiswaarts te keren, naar het land van Old Amsterdam. Maar niet zonder de toezegging dat we terugkomen en de rest van de Baskische keuken gaan ontdekken. Ik hoorde dat er in de bergen een restaurant zit waar ze ieder gerecht op een houtskoolgrill bereiden... Nog iemand redenen om naar noordwest-Spanje af te reizen?
