Een deel van de Cheffen crew, lang nadat het doosje Manzanilla 'ineens' leeg was...
“Ik rij zo even langs en drop een doosje Manzanilla achter de deur, leuk om de avond mee af te trappen”. Met die boodschap belt voormalig Mister Global Cor mij op. Vijf minuten later draait een familieauto, formaatje ‘twee kids, maxi-cosi, labrador, zij een druk bestaan, hij nog minder tijd’ de straat in. Achterklep gaat open en daar liggen zes flessen sherry van La Goya. “Wij gaan vanavond echt geen sherry drinken, en al helemaal geen zes flessen” zeg ik, in de hoop dat het niet weer op een exces afstevent. “Keep them cool” roept hij me na en rijdt weer net zo snel weg als hij gekomen is.
Het werd sherry, die avond
Eerst Manzanilla, later op de avond Oloroso en weer later Pedro Ximenez. Lang vervlogen namen voor bijzondere Spaanse wijnen, beter bekend als cream of dry sherry; weer helemaal terug. Voor mij geldt de Manzanilla als de meest interessante.
Manzanilla is een uiterst droge, nootachtige en zilte variant in het brede scala aan sherry soorten. Zoals alle sherry’s wordt deze gemaakt van de palominodruif, wat uitsluitend in Sanlúcar de Barrameda, een stadje aan de Atlantische Oceaan gebeurt. Begin september zijn de druiven geplukt en geperst, vervolgens liggen ze minimaal drie jaar in het vat om niet aangeraakt te worden. Tijdens die periode begint er door het gedoseerd toelaten van zuurstof in de vaten, een laagje gistcellen bovenop de wijn te groeien. Deze laag heet “flor”, wat letterlijk bloem betekent en ervoor zorgt dat de onderliggende sherry rustig kan rijpen. Zonder dat zuurstof door de gistlaag heen komt en de wijn negatief beïnvloedt.
Een typische wijn om bij schelp- en schaaldieren te drinken, de bekendste combinatie is die met zoute haring of oester. De ziltigheid van de ijskoude Manzanilla zorgt ervoor dat de haring bijna zoet en nóg vetter wordt. Skip de uitjes en het zuur, ga voor het pure en je ontdekt hemelse smaken.
Gelukkig liet Global later die avond zijn familieauto staan, sherry beïnvloedt onder andere het rijgedrag.
Cuno van ’t Hoff
Verder lezen:
Sherry in Nederland: www.vinosdejerez.nl
Dit artikel heb ik eerder gepubliceerd in NRC.next op 2 oktober 2006
Reacties (1)
Eh... sherry 'weer helemaal terug'? Daar zit een flinke scheut wensvol denken bij. Afgezien van de immer aangezoete rotzooi slempende sherryhuismoedertjes en de ritueel-snobistische 'droge sherry' als aperitief in een restaurant, drinkt in Nederland vrijwel niemand sherry, en al helemaal niet in het trendsettende publiek waar drankjes überhaupt 'weer helemaal terug' kunnen zijn.
Hun eigen schuld, natuurlijk. en hun verlies
Want sherry verdient zeker een herwaardering als een van de interessantste dranken ter wereld. Heel wat Nederlanders weten een Tripel van een ondergistend biertje te onderscheiden, of tegenwoordig zelfs een Chardonnay van een Sauvignon.
Maar een fino van een amontillado? Daar begint het gedonder al. Hebben ze nooit van gehoord namelijk. Men kent van de oudtantes alleen de 'medium', de pils onder de sherry's.
Ja, ik lees jouw liefde voor de sherry duidelijk in je stukje. Maar 'terug van weggeweest'? Ik help het je hopen, voorlopig is het helaas meer hoop dan realiteit.
Hoewel, helaas? De bescheiden vraag houdt de prijzen wel lekker laag. En naar verluidt boert Spanje tegenwoordig best goed met hun sherry, dus medelijden hoeven we niet te hebben.
Aanraders: de ouwe trouwe fino van Domecq, en 'La Ina' van (tegenwoordig) Osborne. Goed gekoeld, en eigenlijk is vers brood met echte boter en een aangenaam zonnetje het enige dat je verder nodig hebt. Maar natuurlijk vul je dat aan met wat je verder lekker vindt. Een lekkere sherry tilt alles op tot een hoger niveau. Puur natuur.
Hannes Minkema | 21 juni 2008 10:08