Kaaslegendes zitten over het algemeen vol met romantische anekdotes en toevalligheden. Tegenwoordig laten de makers van de blauwe kaas niets meer aan het toeval over en wordt de penicillium roqueforti zorgvuldig geoogst. Speciaal gemaakt roggebrood wordt in de grotten van de regio Aveyron gelegd en binnen 8 weken ontwikkelt zich de schimmel die daar van nature heerst. Het kruim wordt uit de broden gehaald, gedroogd, gemalen, gezeefd en koel opgeslagen. Deze schimmelcultuur wordt vermengd met de jonge wrongel. Zodra er zuurstof aan te pas komt gaat de blauwe schimmel zich ontwikkelen en zoekt zijn weg door de kaas. Deze blauwe aders zijn voor de kaas eigenlijk het afweersysteem tegen invloeden van buitenaf.

Voor Roquefort wordt gebruik gemaakt van rauwe schapenmelk. Blauwe schapenkazen zijn eigenlijk altijd de sterkste en ziltste in de blauwaderfamilie. Persille de Malsieux, echte Cabrales etc. Nog belangrijker dan bij alle andere kazen is dat je blauwe kaas nooit koud eet, geef je kaasplateau zeker 2 uur om op kamertemperatuur te komen, het scheelt een slok op een borrel. Zo ontdek je zelfs nog eens een zoete ondertoon in je Roquefort.

Als je houdt van blauwe aderkaas dan is het behoorlijk gedurfd en stoer om je beste vrienden eens een kaasplateau voor te schotelen met enkel blauwe kazen. Natuurlijk van zacht blauw naar eentje die terug bijt met daarnaast een onweerstaanbaar zacht zoete dessertwijn a la Banyuls, Sauternes of zelfs een Madera. Misschien heeft Mister Beverage nog een mooi voorstel.......