Het boek Mannelijkheid van Harvey C. Mansfield lokte in de VS furieus commentaar uit. Mansfield trekt moedig en met finesse ten strijde vóór de masculine man. Hij vraagt zich hardop af waar en hoe de teloorgang van de ware mannelijke aard is ingezet. Haarscherp zet hij vervolgens uiteen waarom dit dreigende verlies een regelrechte ramp is voor onze maatschappij. Zowel vanuit mannelijke als vrouwelijke optiek.
Wij van Cheffen omarmen dit omstreden doch veelgeprezen standaardwerk uiteraard van harte. We hebben de (vrouwelijke) promotiemedewerker van Uitgeverij Meulenhoff zover gekregen om twee exemplaren beschikbaar te stellen aan het meest masculinaire gerecht (liefst mét anekdote) dat jij hebt gegeten. De nabloedende ossenstaart van een zelf geslachte buffel? Een zelfgestroopte Oosterschelde kreeft? Het opslurpen van houtmaden in hartje jungle? Laat het hieronder horen en maak kans op deze bijbel!
Wie dé film over moed & mannelijkheid wilt zien, tevens winnaar van het IDFA 2007, kijkt vanavond naar de adembenemende documentaire Stranded The Andes plane crash survivors van Gonzalo Arijon. Dit waargebeurde en ongelooflijke relaas gaat over een Uruguyaans rugbyteam dat in 1972 neerstort in de Andes en waarvan een deel 10 weken sneeuw, honger en dood overleeft op 4000 meter hoogte (rarara wat aten de mannen om te overleven?). Vanavond kijken dus (donderdag 28 feb.) om 22.50 op Nederland 2.
Reacties (3)
Kijk, bij zo'n prijsvraag loop ik altijd het risico om uit te wijden over mijn mannelijk eetgedrag in de slaapkamer. Maar om geen deep throat achtige disussies te krijgen hou ik mij in en vertel ik wat ik ongeveer 2,5 jaar geleden heb gegeten in Kenia (Oost Afrika.) Op mij rondreis daar kwamen wij bij een Samburu dorpje vlak bij het Samburu National Reserve. De Samburu is een broederstam van de Masaï. Het enige verschil is dat zij zich iets veller gekleurd kleden. Maar goed het dieet van de Samburu bestaat voornamelijk uit het eten van melk gemengt met dierlijk bloed, zo af en toe wat vlees en rijst (met name voor vrouwen tijdens de zwangerschappen.) Ik was daar in de gelegenheid om met hen het mengsel van melk en bloed te gebruiken. De smaak was zoetig ( een beetje wee zelfs) de consitentie was wat dikkig en vol. Ik moet je zeggen er was niet zoveels culinair aan. Maar erg voedzaam en energierijk was het wel. Alle mannen (en vrouwen) van dat dorpje waren sterk en pezig. En net als de Masaï kunnen ze enorm springen (hoort bij de overwinningsdans wanneer zij een leeuw hebben gedood, liet ik mij vertellen.) Ik dacht, omdat ik ook hetzelfde heb gegeten, lukt het mij ook wel om te springen maar nee. Daarvoor moet je echt een wat langer dieet volgen.
Bye, D.
Dennis | 29 februari 2008 08:47
Nou da's mooi dan. Doet u mij dat andere exemplaar maar...
Mister Beverage | 16 maart 2008 18:06
dat dateert van lang geleden,haha toen ik weer eens te laat thuis kwam voor eten..(ze waren aan het gourmetten)en mijn vader de mededeling gaf je eet maar maar met de hond mee!!ik bedacht me niks, liep naar de kast een blik pal/hondevoer draaide het open en heb twee vorken gepakt(voor de hond en mezelf!!)ben aan tafel gaan zitten en heb met stalen gezicht naar binnen gewerkt...dat duurde twee happen toen ging de hele familie over zn nek ...en had ik als nog een heerlijke gourmetschotel...
moosje | 06 juli 2008 08:59