Tijd: afgelopen vrijdag, 28 maart. Locatie: Internationale School voor Wijsbegeerte, Leusden. Gezelschap: uitermate goed. Chefkok: Gijs Jeulink. Menu: alles zonder, of met zes poten (en gelukkig nog wat biologische zalm en dito kalfvlees).
Het is even doorzetten, dat wel. Maar na het eerste hapje van mijn meelwormbitterbal kan ik het niet ontkennen: dit is lekker, notig en knapperig. Als je die bal maar niet van al te dichtbij bestudeert. Wat dat betreft glijdt de aardappelsoep met buffalowormen gemakkelijker naar binnen (prima soepje, dat ook). Het contrast tussen de crunchy krekels en de romige guacomole is bepaald niet slecht. En het blijkt waar: alles went, want na een uurtje zit ik zonnig van mijn bakje met-cajunkruiden-geroosterde-meelwormen te knabbelen alsof het dry roasted pinda's zijn.
Maar nu de hamvraag: waaróm zou je in godsnaam insecten eten? Kijk, nieuw is het niet. Tachtig procent van de wereldbevolking doet het en niet alleen uit armoede en ellende, nee, gewoon omdat ze het lekker vinden. Én omdat er, vooral in warme landen, volop insecten zijn: één sprinkhaan verandert binnen een maandje in pakweg een half miljoen andere sprinkhanen en bij sommige insecten komt daar zelfs geen seks bij te pas, die klaren de klus op hun eentje. In ons westerse koele klimaat blijven de bugs te klein om er lekker van te smikkelen, maar warme landen zoals Mexico en Thailand pronken met schoteltjesgrote eetbare spinnen (eigenlijk geen insecten, is mij verteld), in Afrika kruipen palmsnuitkevers rond, zo vet als kwarteltjes en de Thai eten babyvuistdikke waterwantsen, gemarineerd in vissaus, geroosterd, gestoomd, of met chilisaus.
Waarom wij westerlingen ook eens zouden moeten nadenken over het nuttigen van enge wriemelaars, heeft te maken met - en nu komen we bij de core business van een Miss (Ir)Responsible- het milieu. Want, om het geheugen even op te frissen: de -gangbare, bij biologische veeteelt ligt het anders- productie van vlees is één van de grootste vervuilers die er is. De problemen: broeikasgassen (een koe maakt in haar magen enorme hoeveelheden methaan en lachgas aan), mest en ammoniak (vooral van de intensieve varkenshouderij), inefficiënte voederconversie (voor de gangbare productie van 1 kilo rundvlees wordt op dit moment 10 kilo hoogwaardig, eiwitrijk voer gebruikt) en beslag op landbouwgrond, waar net zo goed 'mensenvoer' verbouwd kan worden.
En ja hoor, hier steken de kruipertjes met kop en vleugel boven het gangbare vlees uit. Voor een kilo rupsvlees is maar 3 kilo voer nodig, in één kamertje kun je al genoeg rupsen kweken voor een hele stad, ze produceren nauwelijks mest of methaan en hun eiwit is net zo hoogwaardig als dat van varkens of vissen.
Maar ja, die vleugels en poten... Het blijft toch, zal ik maar zeggen, wat kriebelig. Volgens Michael Ruig van poeliersbedrijf/wild- en gevogeltehandel Ruig, die het eten van insecten op de kaart probeert te krijgen (als 'gekweekt wild'), zou de oplossing kunnen zijn: fijnhakken en verwerken in alternatief vlees zoals 'bugs burgers'. "Er is nu een handjevol kwekers in Nederland, die insecten kweekt voor menselijke consumptie en het aantal neemt toe. Vooral de horeca toont interesse."
Wie het zelf wil proberen, kan sinds januari terecht bij de grotere Sligro-vestigingen. Daar liggen gevriesdroogde sprinkhaantjes, meelwormen en buffalowormen in het schap, in bakjes van 50 g. Na bereiding (koken, stomen, frituren, bakken) nemen ze hun oorspronkelijke gewicht van 150 g weer in. Geen inspiratie? Kijk op www.bugsacademy.nl voor recepten: mijn bitterballen staan er ook op...

Miss (Ir)Responsible

foto's: Johannes Eekma, True taste