Ik ben niet de eerste de beste proever, laat ik dat voorop stellen. Ik kookte tegen betaling, heb een goede produktkennis, schrijf dagelijks over eten, en ik eet vaker dan de gaatjes van mijn riem me toe zouden willen staan buiten de deur. Ik eet alles en overal, door heel Europa, bovendien ben ik ook een zeer begenadigd drinker, met name van wijn, en ook bier vind ik heus niet vies. Jaja, ik ben mij er eentje.
Aangemoedigd door de goede cijfers op de site toog ik in gezelschap van mijn even eet-ervaren broers naar Restaurant X. Duidelijk zichtbaar een nieuwe inrichting, maar toch een beetje oubollig-hedendaags-wengé-wit-quasi-designy-achtig. Nog te volgen? Redelijk glaswerk en bestek, helaas borden in allerhande vormen (men neme een warm, rond bord...), en twee heren in witte spijkerbroek en ruitjesoverhemd in de bediening. We zien het door de vingers, maar vooral omdat we geen keus hebben.
De Champagne, een stoere van Gosset, is goed, de amuse (uiensoepje in borrelglas) is warm en verkwikkend na een uurtje schaatsen, maar niet een beloftevol onthaal in een met goede faam bekend staand restaurant. De brasseriekaart (vissoep, steak tartare, runderlende, rogvleugel in botersaus) ziet er aardig uit, maar is niet opwindend.
We nemen van alles wat. Kreeft, coquilles, krab, duif en kabeljauw. Op dringend aanraden van de jongste bediende drinken we een Verdejo van Cerresol, en dat is niet de gelukkigste keus bij de krab. De stuivende wijn zou het beter doen bij een zouter smaakpalet, of een kruidige salade met gefrituurde visjes. En er gaat meer mis bij de krab. Hij ruikt bedorven (maar smaakt niet zo), waarschijnlijk door de enorme hoeveelheid bieslook, en dat strekt niet tot aanbeveling. Bovendien vragen wij ons af of het wel de beloofde koningskrab is (die is draderig en rijk van smaak, dit is vlokkerig en miezerig). De volmaakt smakeloze kring van groene peterselie-olie voegt niets toe, en het partje grapefruit en bloedsinaasappel lijken er per ongeluk op terecht te zijn gekomen, want botsen heftig met de krabmayonaise; een stukje frisse appel ware beter geweest.
O, en er ligt warempel ook een stukje tonijn met een sesamkorstje! Maar ook hier krijgen onze smaakpapillen geen vat op.
Het brood en de boter zijn gelukkig wèl goed en smaakvol, en daarmee vermaken we ons tot het duifje ter tafel komt.
Om mijn disgenoten te plezieren drink ik mee met een fles Bernardus-chardonnay, een forse Holliforniër, want van autohandelaar Ben Pon, die in de VS zijn wijnbedrijf begon. Die past uitstekend bij de kreeft en de coquilles van de anderen, ware het niet dat ze verkeerd-om bereid zijn. De zielige coquilletjes (we spreken ze nog bemoedigend toe dat ze er ook niks aan kunnen doen) zijn door en door gaar, de kreeft is nog glazig van ondergaring en ligt als een mummie ingepakt tussen enorme hoeveelheden rucola. Waarom, o, waarom, vragen wij ons af. Wat heeft de kreeft de kok misdaan dat hem dit moest overkomen?
Als ik het miezerige stukje duif op mijn bord heb gevonden en het tegelijk met het plakje bloedworst opeet moet ik gapen van verveling. Het borstje is nèt doorgeslagen, de bloedworst te droog, en beiden smaken ongeveer zoals een mop uit de mond van Geert Wilders zou klinken. Het geheel wordt aangevuld met een gefrituurd bolletje zuurkool, dat zo smaakt als het klinkt: zuur-vettig.
De aflsuitende kabeljauw (altijd een goeie kok-graadmeter: een moeilijke vis om smaak aan te geven, met een lastige cuisson) doet ons verlangen naar... niks eigenlijk. De lardo waarmee het geheel is omwikkeld is vochtig en sexloos, de aardappelmousseline is technisch mooi gemaakt, maar net zo smakeloos als de cabine van een trucker is ingericht. Alleen het schaaldierenschuim kan ons bekoren.
Alles bijelkaar is het behoorlijk armetierig. Kleine porties, verkeerde combinaties, geen goede keukentechniek en een volstrekt gratuite menu-opbouw. Het lijkt uit de hand gelopen hobbyisme van een chef die niet erg onderlegd zijn werk doet en het komt allemaal wat gestresst over, daar in de keuken.
Was er dan niks goed? Jawel hoor. Het tochtte bijvoorbeeld niet, de rekening was te pruimen, en de verlichting was goed, en schuin tegenover me zat een even bloedstollend mooie als onbekende vrouw, bovendien sprak ik mijn broers weer eens. En dat is nooit saai.
Een beetje Mr. Review geeft natuurlijk ook cijfers en een waardering, net als op de site.
Eten: 6,0
Decor: 7,5
Service: 6,5
Waardering: redelijk
Zo doet Mr. Review dat.