Schiphol: 28 Februari j.l. is het verzamelpunt voor een korte truffeltour naar Umbrië. Elf man verheugen zich hierop; dit wordt truffels zoeken en eten tot we het verzadigingspunt bereikt hebben......... en verder. We vliegen op Rome waar we pas tegen 12.00 uur 's avonds aankomen. Er is nog een leuke trattoria waar we nog welkom zijn. Gewoon volle bak als we aankomen! Nu begint het Italië gevoel pas echt; La Dolce Vita. Eenvoudig maar zeer smakelijk, zien we de pasta's en ander traditioneel lekkers voorbijkomen, and the best is yet to come!
De volgende morgen vertrekken we naar Umbrië. We zijn met een afvaardiging van onze 3 filialen Amsterdam, Dublin en Maastricht. Noem het teambuilding, noem het snoepreis of studiereis, het kan ons niet schelen, zo lang we maar gaan!
Het verkeer in Rome is, en blijft een belevenis; welke regels wel of niet gelden is iets wat ter plekke het beste kan worden bepaald. Lijnen op de weg zijn er voor de sier, maar dienen geen enkel doel. Links of rechts inhalen is om het even, invoegen is synoniem voor er botweg tussenplanten. Het lijkt de Romeinen niets te doen, iedereen doet het zo, en niemand wordt kwaad. Een georganiseerde chaos waar ik me gelijk lekker in voel.
Met de Romeinse oogkleppen op hebben we het kloppende hart verlaten en toeren we richting Spoleto. Hier gaat het gebeuren, wroeten in de grond, achter blije hondjes aanrennen en kijken hoe moeder aarde ons gezind is. En dat is spannend want het is een van de slechtste seizoenen ooit. Vorig jaar is er praktisch geen regen gevallen tussen maart en september. De aarde droogt hierdoor zo uit dat het hard als steen wordt, en truffels in de dop als het ware vastmetselt.
Maar moeder aarde heeft vandaag kennelijk het beste met ons voor. We gaan naar een gebied waar de Cavatori (truffeljagers) expres een paar weken niet geweest zijn om nu de vindkans te vergroten. Perla en Frizzie zijn onze truffelhondjes, en Perla doet haar naam eer aan en heeft in enkele minuten 'de eerste zwarte diamant' gevonden. Onze truffeljager vertelt dat Perla binnen enkele minuten doorheeft of er truffels te vinden zijn in eengebied van ongeveer een hectare. Als zij na 10 minuten niets heeft gevonden stopt hij zijn zoektocht op die plaats. Na het vinden van de truffel wordt de aarde weer voorzichtig dichtgestopt om het mycelium (noem het maar even 'wortelstelsel') van de truffel niet te verstoren. Liefdevol worden eventuele takjes en blaadjes op die plek verwijderd, om ongewenste schimmelvorming op de heilige plek te voorkomen, en de truffelsporen ('zaadjes') hun werk kunnen doen . Hier gaat om: Sporen en Amore !
Frizzie in de tussentijd ziet het vooral als een leuk uitje met z'n nieuwe vrienden. Hij is bezig de 100 meter in 6 seconden te doen. Als er ergens wat dooie takken liggen die ritselen in wind, duikt hij erop alsof ie in gevecht is met een tweekoppige draak. Helemaal koddig wordt het als het om een topolino (muisje) blijkt te gaan waar die nog van schrikt ook! Nee, met Frizzie kan je lachen, maar je eet er geen truffels door. Hij is nog jong en moet het vak nog leren; later zal hij goud waard worden.
Perla duikt nog een tweetal truffels op, dus met onze lunch zit het wel goed! We nemen onze 'oogst' mee naar het restaurant, waar ze de inzet lijken te verdubbelen; alles wat we krijgen is zwaar betruffeld. Het ziet eruit alsof iedereen rotte tanden heeft als alle gebitjes zwart zijn gekleurd door de stukjes truffel. Maar niemand lijkt hier last van te hebben; er wordt genoten! Sporen en Amore onthoud dat!
To be continued
