Vraag 10 chefkoks naar hun laatste avondmaaltijd, en 9 zullen een gebraden kippetje noemen. Hoewel ik erg twijfelde tussen de kaasfondue van mijn vader en mijn eigen gebraden kippetje slaat ook bij mij de schaal door naar het kippetje.
Die twijfel werd mij afgelopen week ingegeven en direct ook weer weggenomen in besneeuwd Frankrijk, in een plaatselijk restaurant genaamd 'le Cellier'. Een fonduerestaurant. Dat krijg je er van als je gaat skiën met families met kinderen: op enig moment zit je met 11 personen aan een ronde tafel te racletten, pizzas te eten of te fonduen. Nu maakte mijn vader altijd heerlijke kaasfondue, rijkelijk voorzien van witte wijn, kirsch, knoflook, Emmenthaler en Gruyère, en de gedachte aan een professionele variant daarop deed mij al Pavloviaans kwijlen. Op naar de Fondue-Hemel!
Ik kan over het vervolg kort zijn. Alhoewel voorbeeldig geholpen door een spichtig meisje met een kolossaal getatoeëerd aarsgewei en hoewel het ook prettig was dat de zes aanwezige kinderen geen fatale brandwonden opliepen was de maaltijd een grote teleurstelling. Een smakeloos vijvertje kaas, dat zelfs niet wilde smaken na toevoeging van een goeie scheut wijn, handenvol peper en zout was ons deel. Zelfs in de wetenschap dat alles nu eenmaal minder smaak heeft op grote hoogte werd de gummie-dip door ook de minst kritische, vijfjarige kaasjunk fluks en minzaam herkauwend terzijde gelegd.
Zulke teleurstellingen kunnen slechts verholpen worden met... eten! Nigella L. noemt dat vaak 'comfort food' - of iets dergelijks, ik noem het maar even 'Wiedergutmachungsfressen', als u begrijpt wat ik bedoel. Counteren, wederopstanding. En daarvoor is een geroosterd kippetje uitermate geschikt. Bij gebrek aan goede oven (te klein) en zin (ski-moeheid) wendden we ons de volgende dag tot de plaatselijke slager, die een klassiek kip-quarium buiten had staan met reeds geroosterde kippetjes.
Over het vervolg kan ik kort zijn. De patat en de appelmoes bleven onaangeroerd en slechts het razende geluid van scheurende stukken kip en krakend vel was een paar minuten hoorbaar. Toen waren de zes kippen op, en was het stil. We keken alle elf nogal verbijsterd naar de hoop botjes die her en der verspreid door de kamer lagen, veegden beschaamd het vet van ons gezicht en lieten het bloed uit onze ogen en wangen weer terugzakken naar de verlaten aderen.
Ik wil een rôtissoire in mijn huiskamer, vol met kippetjes aan het spit. Waar 'le Cellier' faalde in het ook maar benaderen van mijn vaders fondue-kunsten, daar zelfs kaasjaren vandaan bleef, versloeg de plaatselijke slager me op mijn gebraden-kippetjes-terrein met straatlengtes vol met kip. Mijn laatste avondmaal wil ik nuttigen voor de deur van de slager in Les 2 Alpes, Frankrijk, omringd door smakkende kinderen en knapperige kippetjes.
