Hoewel de Casino's, de Champions en de Mercatone Uno's het Frankrijk en Italië van mijn jeugd compleet verneukt hebben, overvalt mij het bekende gevoel van gelukzakigheid meteen zodra ik een van genoemde Megastructuren binnenval. Nederland schijnt hier te klein voor te zijn. Wij moeten het doen met een Albert Heijn nr. 5 die op zijn best vergeleken kan worden met een uit de kluiten gewassen pasta-schap van een middelgrote Italiaanse Coop.
Groot, ik zou bijna zeggen XL (pardon), was dan ook mijn blijdschap toen AH (Wuppies en zelfs die dikkige, lelijke burgermansmanager uit de AH-commercials krijgen mij er niet weg) een AHXL aankondigde. Ik woon in een dorp waar zelfs een AH nr.1 winkel nog te groot voor zou zijn, dus ik toog linea recta naar Purmerend met mijn zoon, die wel te porren is voor een beetje Mega.
Mega. XL. Groot. Wat een flauwekul. Hoewel ze hun uiterste best hebben gedaan er een onoverzichtelijk doolhof van te maken (één van de voorwaarden om een Mega-Supermarkt binnen te gaan - je ontdekt steeds weer een nieuw schap met chocoladeworst of forel-ijs) was deze XL nog niet eens groot genoeg om mijn ADHD-buurjongetje van 4 (87cm) in kwijt te raken, laat staan mijn eigen judokaatje van 6 (126 cm). Ietwat mismoedig liepen we dan ook langs de overbekende AH-waren quasi-verstoppertje te spelen. Patat, boontjes, lamsfilet, een paar vieze toetjes, sashimi (met tonijn die smaakt naar in ongezouten water gestold eiwit, maar mijn rauwe visreflex is te sterk) en 9 zakken chips vulden de kar voordat ik omdraaide en de XL-Ervaring opnieuw ging beleven. Dit kon niet alles zijn.
En verhip, ik bleek pardoes het schap met sterrenkoks voorbij te zijn gelopen! In de XL ligt de fine fleur van de Nederlandse culinaire wereld gewoon in het schap op je te wachten, met een complete maaltijd voor 15 euro! Op de site van AH is te zien hoe onze toppers de verpakkingen openscheuren en hun gerechten bereiden, en daar drinken ze af en toe een gerust een slokje bij. Jonnie lakt een lammetje (8 minuten, proost!), Sergio bakt een zalm (8 minuten, proost!), Lucas doet het met een eend (10 minuten, proost!), allemaal met bijgeleverde garnituur en sauzen. Om zelf af te bakken.
Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt, vooral door de lamsjus van Jonnie Boer 'met kerrie en provençaalse kruiden'. Jonnie voegt er volledigheidshalve het volgende aan toe op de verpakking: 'Eten en drinken doen we elke dag, maar (?) deze alledaagse behoefte maken we graag voor u tot een bijzonder feest.' Hoewel de tegenstelling mij ontgaat - sympathiek is het wel dat er duidelijk geen copywriter naast Jonnie heeft gestaan toen hij het opschreef. (Maar kom op Mr. Review, de man is chef! Mijn held Robert Kranenborg signeerde ooit voor mijn ogen in de keuken van het Amstel Hotel zijn meesterwerk Spelen met Vuur - feilloze receptuur, spannende creaties, zeer informatief - met de woorden: 'voor de mooiste momenten aan tafel'....)
Ik ben dol op kerrie en provençaalse kruiden, en het lammetje had ik al in mijn karretje, dus snel het sjuutje ingeladen en naar de kassa.
Thuis in het lab direct het cadeautje opengemaakt. Enige vereiste handeling: tot de helft inkoken en afmaken met een eetlepel limoensap. Geen peper, geen zout, geen klontje boter monteren, niks. Mmmm... verdacht.
Eerste oordeel is een beetje een saaie saus, goed van structuur, maar niet spannend, en te weinig gekruid. De combinatie van limoen en lam vind ik zelf een ongelukkige, en zo oldskool ben ik echt niet. De kerrie doet een beetje, maar lang niet genoeg, veel minder dan alle verdikkingsmiddelen, die de ingekookte saus een melige toets geven.
Mijn kindertjes vinden de jus te zuur, waarop ik toch maar aan de slag ga met wat boter, peper en zout. Dat helpt. Om met Sergio Herman te spreken: 'Voilà!' Om met Mr. Review te spreken: 'Een beetje van jezelf, en een beetje van Jonnie.'
Maar mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik reis binnenkort weer af naar het Purmerendse om alle maaltijden te proberen. Lekker thuis uit eten. Dat vindt een Mr. Review ook wel eens fijn.