Eerst kwamen de Russen. Nu komen de Polen. Eigenlijk moet een mens het daar maar bij laten. Sommige zaken zijn gewoon zoals ze zijn.
Maar de situatie is dermate ernstig dat ik de computer op schoot neem.
De Russen kwamen iets brengen. Hun geloof in een arbeidersstaat. Dat was bedreigend, want arbeiders die het voor het zeggen krijgen... Je laat Jan-Peter ook niet je gootsteen ontstoppen, zal ik maar zeggen.
Met die Polen is het andersom.
Die komen iets halen. Onze arbeidsplaatsen, ons geld, onze kennis, en uiteindelijk dus ook onze macht. Ze hebben Leo Beenhakker al, dus zeg nou niet dat er niks aan de hand is.
Eerst komen ze ons eten opeten, te beginnen bij de wilde paddestoel.
Op zich is dat vreemd, want in Polen stikt het van de wilde paddestoelen, en zeker ook van het bijzonder smakelijke eekhoorntjesbrood, hier ook wel cèpes genoemd. Nog gekker is het dat al die paddestoelen voor duur geld hier verkocht worden. Aan mij. Aan jou. Aan de hier werkzame... Polen!
Die zijn niet gek natuurlijk. Voor wat ze in hun eigen achtertuin kunnen plukken gaan ze hier natuurlijk geen € 7,50 per ons betalen, en dus gaan ze ze plukken. Hier, ja. Gewoon in onze eigen achtertuin, bijvoorbeeld in de bossen rond het Loo.
Dat-is-ver-bo-den.
En dus doen de Polen het stiekem. Terecht. Wat gebeurt er anders met die paddestoel? Hij verrot! Opeten dus!
Nu wordt de Nederlander boos. Het mag niet, Jan Peter zegt het zelf, en dus is de Pool een dief. Uitspugen die paddestoel. En de gevangenis in, of liever nog: de grens over, en geef ons Leo terug.
Nee.
De Nederlander is een stomkop. Die paddestoelen zijn hardstikke lekker, en gratis bovendien!
Maar wat erger is:
De Nederlander is een bangmaker.
Ik was die hele paddestoelenaffaire alweer vergeten. (Bromsnor verscholen in het struikgewas, bonboekje in de aanslag, en wachtend op een paddestoelende Pool; 'Wat denken wij dat wij aan het doen zijn?' 'Spaziba???') Maar toen bleek dat de Polen nog meer aten.
Vis.
Potverdomme. Eten die Polen nou ook al vis? Het moet niet gekker worden. Welke vis dan?
Karper.
Snoek.
Snoekbaars.
Blei.
Wat? Dat is toch zoetwater-graten-vis? Dat vinden wij helemaal niet lekker. Ja, aan de hengel. Een wilde karper van 65 pond aan de hengel. Kijk, dat is lekker. Maar door azijn geblauwd in de pan? Opeten? Nee, doe maar niet.
Enne... mag-dat-eigenlijk-wel?
Nee. Natuurlijk niet. Het-is-ver-bo-den.
Dus Nederlander weer boos. Blijf met je rotpootski van onze wilde visski af.
Waarom?
Omdat de karper dan op is? Het eekhoorntjesbrood? De snoek? Wat denk je dat Seyss Inquart 60 jaar geleden vijf jaar lang in de bossen rond het Loo heeft gedaan? Paddestoelen geplukt! En...?
Inderdaad. Er zijn nog steeds paddestoelen. Het stikt er van. Het is een wonder.
Het is bangmakerij.
Pseudo-angstvoeding, die de Nederlander als een fopspeen in zijn mond wordt geduwd bij het minste of geringste geval van inmenging in onze binnenlandse fauna-aangelegenheden. En ondertussen zijn er mensen die serieus overwegen op 150 meter van de A1 en op 50 kilometer afstand van de Bijlmer de lynx weer uit te zetten en rukken de wilde zwijnen op naar de Rotterdamse havens. Nee, over flora- en faunabeheer hoef je de Nederlander niks te vertellen.
Schaf die visvergunning af, en vis! Pluk de paddestoel!
Als het op is eten we wat anders! (of halen we het in Polen)
Eet snoekbaars met romige cèpessaus.
Eet smakelijk.
