Wat een onzin, waarom moet pasta op de italiaanse manier worden gegeten? Net zoals er Amerikaanse en Turkse pizza's zijn, zo mag er ook Amerikaanse pasta zijn... Juist de internationale en regionale verschillen en variaties zijn zo interessant - zelfs binnen Italie worden verschillende gerechten op totaal verschillende manieren gegeten!

En zijn we over een paar jaar tenminste alles over ons bijzondere culinaire erfgoed vergeten!

Ik ben het met Miss Ginger (en Spice) eens. Heel veel mensen weten niet hoe de smaak van de originele gerechten echt bedoeld zijn, omdat zij alleen in aanmerking zijn gekomen met zogenaamd italiaans eten wat eigenlijk gemaakt is door unilever. En Ewout je bent niet verplicht om een gerecht te eten zoals het bedoeld is hoor. Je kunt het aanpassen naar je eigen wensen en smaak. Het gaat erom dat het origineel niet vergeten wordt en dat je bijvoorbeeld echte Carbonara geproeft moet hebben om te beseffen wat het is. Althans zo sta ik erin. Ciao, Dennis.

Wat ik bedoel is dat er niet echt "origineel" bestaat. Ik heb liever dat mensen de tafel van hun eigen land goed kennen, dan dat ze weten hoe pasta in een of ander ver buitenland wordt gegeten. En dat unilever niet de grootste vriend van de gastronomie is (en daarmee ook niet van mij), is natuurlijk geen geheim. Miss Ginger, pasta hoort wat mij betreft dus absoluut niet bij "ons culinair erfgoed". Zolang de italianen niet vergeten hoe het bedoeld was (wat ik ontzettend belangrijk vindt!), is er toch niets aan de hand? Tenzij je er op uit bent om traditioneel Italiaans te eten, is het veel leuker, en doet het veel meer eer aan de eigen cultuur aan, om gerechten een streek-karakter te geven. Dingen van een andere cultuur klakkeloos overnemen ten koste van de ontwikkeling van de eigen cultuur, dat is zonde. Nouja nuances ten top natuurlijk, dit is niet iets om in de korte commentaren van zo'n blog te plaatsen :o)

Proost!

Als Ewout in het buitenland komt en daar zetten ze hem Nederlandse pannekoeken voor die ogen als Rösti, dan wil ik hem wel eens horen... Trots Ewout, dat zijn Italianen op hun eten. Jij misschien niet. Maar trots is de basis van elke authentiek keuken. En aan authenticiteit hoor je niet te rommelen.

Nogmaals, ik ben niet trots op Italiaans eten, omdat dat niet mijn eten is... Wel ben ik trots op Nederland, en inderdaad, als ik in Amerika pannenkoeken krijg die meer weg heeft van een groot uitgevallen poffertje, of in frankrijk een flinterdun plakje (zonder een lekkere lap spek erin, zonder een lekkere kwak stroop), dan is dat niet zo Nederlands nee. En als zij mij vertellen dat het een echte Hollandsche traktatie is, dan zal ik ze vertellen hoe het zit.
Het gaat om de intentie.

Maargoed, ik geloof dat mijn standpunt hier niet zo in goede aarde valt :o)

@ Ewout, jouw nuance op je eerdere bericht geeft mij meer inzicht in de achtergrond van jouw commentaar. Ik kan mijzlef daar zelfs redelijk in vinden. Ieder heeft zijn eigen voorkeur voor eten. De Nederlandse keuken vind ik persoonlijk minder aantrekkelijk (op de pannekoeken en erwtensoep na. ;-)) Maar als ik een erwtensoep maak dan wil ik hem zo authentiek mogelijk maken en dan hoort daar ook roggenbrood met katenspek bij. Net zoals ik (net als uit het voorbeeld) een pasta Carbonara zo authentiek mogelijk wil maken. In mijn optiek gaat het erom dat je pas kan spreken van een type gerecht (zoals pasta Carbonara) als je hem ook gemaakt hebt zoals bedoeldt. Als je immers in een resteaurant een crème brulée besteld en je krijgt iest wat wel zo wordt genoemd maar totaal niet lijkt op wat het hoort te zijn ben je ook niet tevreden. Maar goed zo heeft ieder zijn mening en interpretatie en ik denk dat dit juist gastronomie en "masculinairiteit" zo verschrikkelijk leuk en divers maakt!

Lachen. Wat maken wij (met hoeveel zijn we?) ons druk over de culinaire traditie van de Italianen? Laten ze daar zelf maar op passen (hoeveel uniformiteit treffen we in Italië aan?). En om bij de discussie over te veel saus aan te sluiten, kijk hier eens naar:
http://video.on.nytimes.com/?fr_story=177a78291a8fef2b196ca7c47675f2c54c77804f

Leuk filmpje Erikjo, maar toch gaan mijn nekharen hier weer van overeind staan: het excuus voor minder pastagebruik is dat je minder koolhydraten eet. Wat een gelul, eet dan gewoon minder pasta, maar wel met de juiste verhoudingen! En als je je zorgen maakt om je twee ons groenten, eet dan gewoon een kleinere portie pasta en daarbij een groentengerecht. En natuurlijk mag ieder land afzonderlijk trots zijn op zijn eigen keuken, maar als er twee landen zijn die wel wat kunnen leren van de Italiaanse culinaire trots, zijn het wel Nederland en Amerika. De eerste verkoopt eten uit de muur en de tweede huist de dikste burgers ter wereld die voor 70% uit maismeel bestaan.

Ahahahah! Een "burrino"!!! Een "botertje"!!!
Sorry, ik kon het niet laten... ;)

Hihi. Moet natuurlijk burino zijn, of nog liever bburino ;-)

Erikjo,

Even een antwoord op je andere vraag. Met hoeveel zijn wij eigenlijk? Ik veronderstel dat je bedoelt; hoeveel mensen bezoeken Cheffen? Die vraag wordt ons wel vaker gesteld, dus hierbij het antwoord. Gemiddeld bezoeken tussen de 2.000-4.000 unieke personen Cheffen per dag. Dat kunnen er ook veel meer zijn. Zo bezochten afgelopen donderdag ruim 5900 personen ons aller weblog. Per maand bekijken al die bezoekers ongeveer 500.000 pagina's (pageviews). Met trots en de ons bekende lichte arrogantie durven wij dan ook ronduit te claimen dat wij het grootste food weblog van Nederland zijn. Binnenkort zullen wij een onderzoek onder de lezers houden om te checken of het wel allemaal mannen zijn die de site bezoeken. Want er zijn sterke vermoedens dat ook vrouwen stiekem meekijken op ons masculinaire domein. Tot zover de cijfers, terug naar de saus.

Leuk dat deze site in zulke groten getale bezocht wordt! Het is hier dan ook goed toeven. Maar met de vraag bedoelde ik toch meer: wat maakt het voor de authenticiteit van de Italiaanse keuken uit als een paar masculinairen hier de recepten een beetje (of iets meer) aanpassen? Gaat de carbonara echt verloren als ik bacon gebruik in plaats van pancetta, als ik die a het bakken blus met droge witte wijn en als ik wat fijngesneden salie toevoeg?
Je kunt zelfs betogen dat je door te variëren op die originele recepten de oorspronkelijke keuken juist versterkt.
Overigens schrijft Artusi in zijn De wetenschap in de keuken en de kunst om goed te eten bij recept 277: "Als een Engelsman beweert dat dit gerecht (...) niet volgens de regels van zijn land wordt bereid, dan zal me dat een zorg zijn; mij is het genoeg als men het lekker vindt en verder is het niet belangrijk."
En dat voor een schrijver die toch wel beschouwd kan worden als degene die de Italiaanse keuken in kaart heeft gebracht...

Het antwoord is in ieder geval van mijn lever (is trouwens ook heel lekker in een goede pastasaus), of je er naar vroeg of niet.

En bij recept 358 voor Osso Buco zegt Artusi “Dit is een gerecht dat je aan de Milanezen moet over laten, aangezien het een specialiteit uit Lombardije is. Ik heb dan ook de intensie om het zonder pretentie te beschrijven, met de vrees bespot te worden”.
Waar het Artusi ook om te doen was bij het schrijven van zijn boek, was Babylonische spraakverwarring te voorkomen, ontstaan door de vele verschillende keukentermen in de Italiaanse provincies. Zo is “Cacciucco” in Toscane een vissoep, maar wordt deze “Brodetto” genoemd in de Adriatische gebieden. Maar “Brodetto” verwijst in Florence juist naar een soep met brood, geklutst ei en citroensap. Artusi schreef zijn boek om taaleenwording in zijn versnipperde land te stimuleren en daarom legt hij ook alle verschillende termen en bereidingswijzen zorgvuldig uit. Daarmee ondersteunt hij volgens mij wel degelijk de mening dat de Italianen hun culinaire regionale erfgoed niet moeten vergeten, sterker nog, hij vindt dit zo belangrijk dat hij er een boek met 790 recepten aan wijdt. Overigens staat daar geen recept van Carbonara tussen...

@ Mr Kitchen 3: Brr, dat doet me denken aan Hannibal Lector; jouw lever in de pastasaus...

@ Miss Ginger: Ah, recept 358, mijn favoriet uit Artusi’s niet genoeg te prijzen boek. Maar ik doe wel een heel klein beetje geraspte knoflook door de fijngehakte peterselie.
Het leuke en interessante is dat Artusi sommige recepten met groot respect behandelt, en heel precies aangeeft wat waar hoe genoemd wordt, maar dat hij er af een toe aardig de draak mee steekt: “Wie dit gerecht bedacht, wist misschien niet hoe hij het noemen moest en gaf het toen maar deze rare naam (Bue alla California, ej); maar ja, raar of ridicuul zijn bijna alle culinaire termen.” (recept 300).
Feit is wel dat hij de keuken beschrijft die hij in 1891 aantrof, of leerde kennen op basis van recepten die hij toegestuurd kreeg. Daar zal ook toen wel wat willekeur in hebben gezeten, maar het gaat om het totaalbeeld.

Carbonara heeft Artusi niet mee mogen maken, want dan had hij minstens 125 jaar oud jaar moeten worden.
Maar ik denk dat hij met mij treurig zou zijn geworden als hij de potjes kant en klare carbonarasaus van Grand’Italia zou hebben gezien. Zo kan het toch echt nooit bedoeld zijn geweest toen die Romeinen met de bacon en eieren van de Amerikanen aan de slag gingen, denk ik.

Erikjo, wat dat laatste betreft geef ik je volkomen gelijk: zowel wat betreft de toevoeging van de knoflook, het tijdsgat van de carbonara als de treurnis van kantenklara van Grand'Italia. Ik denk dat Artusi wel erg blij zou zijn dat er anno 2008 weer met passie over eten gediscussieerd en gefilosofeerd wordt!

Die laatste reactie was uiteraard van mij, Miss Ginger.

my 2 cents....

...smaken verschillen en de grootse gemene deler is doorgaans gewoon saai...

tradities veranderen en evolueren. daarmee is niet gezegd dat je de oorspronkelijke recepten maar moet vergeten, maar je laten inspireren door het origineel en het verrijken met nieuwe en andere ingredienten kan, mi, nooit kwaad... Uiteindelijk zou je anders alleen aardappelen in zuid-amerikaanse gerechten mogen eten, en pasta alleen met chinees. traditie is leuk, maar dogma is vreselijk.

vondt dit filmpje ook wel toepasselijk: http://www.ted.com/index.php/talks/view/id/20

... en voor de goede orde: eten uit blikken of potjes geef ik doorgaans nog niet eens aan de hond...

ik mis een heel belangrijk ingredient: KNOFLOOK

RR, KNOFLOOK 'hoort' er niet in. Want in tegenstelling tot wat Nederlanders misschien denken, gooien Italianen helemaal niet te pas en te onpas bollen knoflook door hun eten. Maar goed, als i het niet laten kan...

Sinds ik drie kapot gehakte tomaten met gedroogde basilicum en verklonterde babyvoeding geserveerd heb gekregen als "Salad Caprese" ben ik een groot voorstander van de bloedkoks. Geen gerommel aan de klassiekers! De criteria voor het bepalen van klassiekers? Dat doen we toch hier?!? ;)