Als het op zout aankomt bestaan er twee kampen.
Je hebt het zoutloze kamp, daar zitten de mensen die trots vertellen dat ze geen zout bij het eten hebben gedaan. Alsof het iets is om trots op te zijn. Mensen die zoutloos eten zijn namelijk kleurloos of bejaard. Dit zijn ook de mensen die slechts een miniatuur-versie van een roodwitte Jozo-strooier in de kast hebben staan.
Dan heb je het bremzoute kamp. Daartoe behoren mensen die zonder ook maar geproefd of geroken te hebben als een dolle met de Peugeot beginnen te grinden. In dit kamp zitten ook de alcoholisten en mensen zonder grenzen.
Na wat interne bespiegeling moeten we beiden toegeven dat we in het laatste kamp zitten. Maar we hebben dan ook allebei een extreem lage bloeddruk…(en we kennen geen grenzen en we zijn alcoholist volgens de criteria van Oprah Winfrey).
Als we een serieuze zoutflauwte voelen opkomen eten we rustig een blik ansjovisfilets weg. Die op olie dan. Ansjovisjes in zout zijn natuurlijk veel lekkerder, maar die moet je echt even afspoelen of weken en daar is bij een zoutflauwte geen tijd voor. Uit ervaring is gebleken dat niet-afgespoelde ansjovisjes op zout voor ons echt de grens zijn. We zijn benieuwd waar voor jou de zoutgrens ligt.
Ter verdediging van de grenzeloze alcoholisten in het bremzoute kamp nog dit: dit zijn tevens de mensen die vaak een keur aan de meest prachtige zouten in de kast hebben staan: van fleur de sel tot rood zout uit Hawai, van zanderig Balinees zout tot zwart zout uit Cypres, van vanillezout uit Welsh tot zout uit de Australische Murray-rivier.
Mochten er mensen zijn die willen overlopen naar het bremzoute kamp: al die bijzondere zouten zijn nog niet in de doorsnee supermarkt te verkrijgen. Check ook de website Salsamentum, daar vind je een hoop zout. Het beste kun je je natuurlijk door onze eigen Mister Vanilla laten voorlichten!
