Warm, heet, zweten. Biertje om af te koelen. Nog meer warm, heet en zweten.
Gelukkig: lunchtijd.
We vinden een terras in de schaduw van een kerk in de wijk Alfama waar de lucht is bezwangerd van koriander, knoflook en gegrilde vis.
Heerlijk.
Doe maar een fles wit.
Tijdens een wandeling door de Barrio Alto nog meer warm, heet en zweten.
Lissabon kookt in de junizon.
Fotograaf Rob en ik zijn in de stad van de saudade. We moeten die voor een glossy in drie werkdagen vastleggen, in woord en beeld. Met kaders vol adressen om te winkelen, te eten en te drinken, te dansen en te slapen, incluis tips wat vooral wel en niet te doen.
Het is hollen, met weinig tijd voor sfeersnuffelen.
Mijn gezicht voelt warm en rood, op mijn voorhoofd prikken zoutkorreltjes. Ik had verdorie een pet moeten meenemen.
Om half vijf vinden we het alletwee mooi geweest.
We gaan terug naar het Lapa Palace Hotel, een van de sjiekste logeeradressen van de stad.
Rob stoomt.
Hij oogt als luciferstokje: “Ik heb me toch een koppijn, echt, ik moet even liggen, ogen en gordijnen dicht. We moeten aan het eind van de dag toch shots in het hotel schieten.”
Ik laat de gordijnen open en trek mijn zwembroek aan.
Als ik in het amoebevormige zwembad spring, hoor ik het sissen achter mijn oren.
Ik verstop me kopje onder voor de zon.
Na een paar baantjes, hijs ik me aan de kant.
Een hotelmedewerker brengt me een extra handdoek en ik ga liggen op mijn stoel. Het tijdschrift naast me zie ik niet. Het flesje water wel.
Dan dommel ik weg.
Rob schudt me wakker.
“Ik zag iemand vanuit mijn kamer languit liggen in de zon, en dacht, welke gek gaat met zo’n temperatuur in de zon, man, hoe houd je dat vol.”
“Ben in slaap gevallen”, lispel ik. En nog een keer: “Ben in slaap gevallen.... Hoe laat is het?”
“We hebben over een half uur een afspraak met de chefkok van het sterrestaurant van het hotel.”
Ik kleed me snel aan.
De Italiaanse chef Giorgio Damasio van het voorname Cipriani restaurant van het Lapa Palace Hotel kookt Portugees met een Italiaanse twist. Zegt hij. Hij vertelt over de Portugese keuken en hoe mooi het zou het zijn als Portugese chefs hun kennis zouden bundelen. Zoals ze in buurland Spanje hebben gedaan. Daar heeft het hele land culinair van geprofiteerd. Maar nee, in Portugal blinderen koks liever hun kachels. Terwijl de Portugese keuken heel goed een gezamenlijk boost zou kunnen gebruiken.
Giorgio doet in ieder geval zijn best. En de kelners serveren mooi Portugees wit en groots Portugees rood, en het stijve gezelschap naast ons blijkt na evenveel mooi wit en groots rood helemaal niet zo stijf.
Tollend van genoegen dwarrelen we vier uur later fado’s neuriënd richting ons bed.
Ik poets mijn tanden en plof in het heerlijke bed.
Dan schrik ik overeind.
Wat leek op een venijnig nat scheetje, blijkt het voorvocht van een bruine stroom nattigheid. Ik ren met mijn handen tegen mijn billen richting de badkamer en daal neer op het toilet. Wanneer ik het licht aandoe, zie ik een bruin druppelspoor om het hoekje verdwijnen. Dan spetteren mijn darmen op het toiletglazuur leeg.
Tien minuten later sta ik op.
Eerst met toiletpapier de badkamervloer poepvrij poetsen, bedenk ik.
Dan volg ik verontrust de bruine druppels tussen het hoogpolige tapijt terug tot naast mijn bed.
Daarin tref ik een bruine smurrieplas.
Gatverdamme.
Cheira bem, cheira a Lisboa, het ruikt lekker, het ruikt naar Lissabon, zong Amália Rodrigues in de cd-speler van het restaurant. Deze reuk zal de moeder van de fado bij het schrijven van haar bekendste nummer beslist niet in haar hoofd hebben gehad.
Gatverdamme.
Het binnenpretje doet mijn ingewanden direct opspelen, en mijn benen rap rennen richting toilet waar ik opnieuw leegloop.
Mijn God, ik heb in mijn bed gescheten, in een bed van een de sjiekste hotels van de stad.
Wat moet ik doen?
Eerst een handdoek over de diarreeplek op het hoeslaken, bedenk ik, voor het absorberen van de sompigste darmsappen, en dan onmiddellijk dat hoogpolige tapijt van die pointillistische diarree ontdoen.
Even later kruip ik met een washandje deppend over de vloer.
Het diareebruin vervloeit op tientallen plekken met het hoogpolig crême.
Dan bel ik Rob.
Ik zal hem vragen of hij zijn hoofdkussen wil delen. Ik kan toch onmogelijk nog in mijn eigen bed.
Maar Rob neemt niet op, de lafaard.
Ik slik.
Dan maar de schaamte voorbij en de receptie bellen, nog een paar keer slikken, kom op.
De receptiestem klinkt warm en vrolijk.
“Goedenavond", antwoord ik, "Hospes, kamer 512. Er is iets vreselijks gebeurd. Ik heb diarree en per ongeluk in mijn bed gepoept. Kan iemand het bed verschonen.”
De receptiestem stelt mij nog warmer gerust.
Als de kamerbel gaat, heb ik met een aftershave verstuiver hopelijk de ergste poepluchtjes weten te verjagen.
Ik open de deur voor een grote donkere man met een stapel lakens en dekens. Hij oogt als de vleesgeworden mix van Brazilië en Mozambique.
Ik vertel de vleesgeworden mix wat er is gebeurd. Maar dat weet hij al.
Uit zijn jasje haalt een middel tegen diarree.
Ik kijk hem met holle ogen vol dankbaarheid aan.
Op zijn gezicht geen spoor van emotie.
“Mijnheer, dit kan iedereen gebeuren”, zegt hij op professionele toon.
“Uw gasten gaan elke avond aan de buikloop”, grap ik zenuwachtig.
“Mijnheer, het kan iedereen overkomen. U bent echt de eerste niet.”
“Nou, dan moeten ze toch echt als de sodemieter de kok ontslaan.”
De mixman reageert niet en loopt naar mijn bed.
Samen ruilen we de bruinbevlekte lakens in voor schone.
Op de matras gek genoeg nauwelijks doorlekplekken.
De poepgeur blijft vreselijk.
We doen beiden alsof we daarvan niks ruiken en trekken als een ingespeeld echtpaar voor het slapen gaan het nieuwe hoeslaken recht, vervangen deken en lakens, en dan gaat Brazilië-Mozambique met een stapel viezigheid de kamer uit.
“Veel water drinken mijnheer, en maakt u zich alstublieft geen zorgen.”
Dan valt de deur in het slot.
"Poeh", poe ik.
Ik ga van de schrik nog even op het toilet zitten, probeer te kalmeren en leg een schone handdoek op het schone hoeslaken die een eerste aanval van een mogelijk nieuwe anale eruptie dient op te vangen.
Daar ga ik op liggen.
Maar ontspannen in bed lig in niet.
Ieder voorzichtig buikgeborrel houdt mij wakker, elke mogelijk endeldarmoprisping doet mij overeind schieten. Toch val ik in slaap.
Rob zit de volgende dag al bij het ontbijt.
Op zijn bord zie ik roerei, worstjes, gebakken minitomaatjes en een driehoekje toast.
Mijn endeldarm krijgt ervan spontaan de hik.
“Lekker geslapen”, vraagt hij. “Bij mij ging verdomme midden in de nacht de telefoon. Een of andere gek, denk ik.”
Ik ga herzitten.
“Gaat het verder goed?” vraagt Rob.
“Nee”, zeg ik. “Slecht geslapen. Te volle maag, denk ik. Even geen ontbijt ook.”
”Nou, ik heb anders gesnurkt als een blok op die wijnen.”
Dan kijkt hij op van zijn bord met worstjes, roerei, tomaten en toast.
“Man wat zie je bleek.”
“Rob, er is vannacht iets verschrikkelijks gebeurd”, begin ik.
Zijn onderlip valt open, zijn bestek legt hij naast zijn bord.
Mijn ontsteltenis lijkt hem bijkans bevriezen.
“Is er thuis iets gebeurd”, opent hij voorzichtig.
“Nee”, geruststel ik. “Dat telefoontje vannacht, dat was ik. Ik had in mijn bed gescheten, een zonnesteek denk ik of de combinatie van de zon met drank en eten, Tjezus man, ik bleef maar leeglopen.”
Na een lichte aarzeling rond zijn liphoeken, verandert zijn mond in een grote grijns.
“Doe niet zo lullig Rob, echt, ik schaam me dood. We zitten in een van de sjiekste hotels van de stad.”
“Heb je echt in je bed gescheten. En dan mij bellen om daarna mijn bed vol te schijten zeker.”
Ik voel een lachrimpeltje opkomen.
Vooruit, een droog toastje dan, en nog een scheut thee.
Mijn buik protesteert al in de receptie.
Net op tijd nog vind ik ergens een heren.
Als ik naar mijn kamer loop, merk ik, dat mijn kamerdeur openstaat.
“Hallo”, zeg ik.
Een Angolees meisje in een Saartje-pakje kijkt me om het hoekje van de badkamer verrast aan.
“Het toiletpapier was op”, stamelt zij. “Misschien heeft u nieuwe nodig.”
Ik knik en loop twee stappen naar achteren, maar zie verder niemand op de gang staan.
“U hoeft de kamer niet schoon te maken. We hebben een late check-out”, lieg ik.
“Geen bed opmaken mijnheer?”
“Nee nee, dank u wel, dank u wel. Ik wil me zo nog even douchen. Dus als u het niet erg vindt.”
De vrouw verdwijnt, en ik ga liggen op het bed. Dan ontwaar ik schuin onder een stoel een drietal donkerbruin opgedroogde poepspetters.
Cheira bem, cheira a Lisboa.
Ik heb het gevoel dat iedereen van het hotel mij op de gang staat uit te lachen.