Naast de standaard, maar geweldige nasi-, bami-, en pisang goreng, heb ik enkele lokale specialiteiten mogen proeven. Op oudejaarsavond serveerde onze homestay Bebek betutu: eend op z’n Balinees, met bananenbladeren vol kruiden in zijn kont, geroosterd in de oven, geserveerd met de pootjes in de lucht.
Ook bijzonder, was de curry van een vis die onze gastheer nonchalant een blowfish noemde.

Trots liet hij me het vers gevangen, opgeblazen beest, met grote ogen en harde stekels zien, dat levenloos aan de haak bungelde. Vanavond eten we vis! Nadat het dier een tijdje in kokend water ronddobberde, verloor het zijn bolle gevechtstenue en kromp het tot zijn oorspronkelijke platte vorm, zo liet onze gastvrouw zien. En slechts een paar uur later at ik een kruidige viscurry met rijst.



Mooi verhaal om mijn collega’s thuis te vertellen aan de lunchtafel. Enthousiaste reacties, tot iemand mij vertelt dat ik mij heb gewaagd aan een giftige Japanse Fugu vis. Wikipedia leert mij dat de vis het gif tetrodotoxine bevat, dat 275 maal giftiger is dan cyaankali. Het gif dat zich in de organen bevindt is dodelijk en moet door een kundige kok eerst worden verwijderd. Wie het aandurft de overblijfselen te eten, geniet van een ware delicatesse.
Ik verslik me in mijn Hollandse boterham met kaas. Nu vraag ik jullie, en met name Mister Fish, is dit een Fugu en heb ik Russische roulette gespeeld?

Amanda
IENS Independent Index