Wijnranken die over oneindige heuvels glooien.
Met kerkspitsen als uitroeptekens in het golvend groen.
Vanaf het Place d’Eglise in Rasteau hebben we een goed uitzicht over een groot deel van de zuidelijke Côte du Rhône.
We zien links wijnstadjes als Sablet en Gigondas, en de Dentelles de Montmirail, een bergketen met rafelrandjes.
Links ligt Séguret en als kroon in het landschap de beroemde fietsberg Mont Ventoux.
Achter ons in een hoekje van het plein mokt Sabrina.
“Zie je hoe onze wijnvelden vanuit het dal over de zuidelijke heuvelhellingen kruipen”, gidst Gilles Ferran van Domaine des Escaravailles uit Rasteau. “De druivenranken liggen met hun kop volop in de zon, en dat geeft ze een hoog suikergehalte en hoog alcoholpotentieel.”
De ligging van de wijnranken zorgt voor robuust rood, begrijpen we, dat het broertje wordt genoemd van Châteauneuf-du-Pape, een van de beroemdste Rhône-wijnen. Ook maken ze in Rasteau Vin Doux Naturel, een natuurlijke zoete rode wijn die je nergens elders in de Côte du Rhône aantreft.
Gilles: “Om nog maar eens aan te tonen hoe uitzonderlijk Rasteau is.”
Dat willen we dan wel eens proeven, en daarvoor schuiven we even later aan op het plein van Rasteau, een minidorpje van zo’n 650 inwoners waarvan 80 tot 90 procent direct of indirect werkt in de wijn.
Gilles komt aanzetten met enkele flessen van zijn wijndomein waaronder een fles wit.
Op het etiket staat La Galopine, dat ondeugende jongetje betekent.
Pas dan voelen we hoe Rasteau echt smaakt.
Ondeugend lekker.
Daar heeft niemand iets anders aan toe te voegen.
Gilles kijkt tevreden.
Sabrina zit op een hoekje van de tafel.
Met veel chagrijn brabbelt zij in een telefoon.
Zij trekt erbij in felle halen aan de puntjes van haar haar.
Haar dolfijntje is van haar hals verdwenen.

Hoe lang Sabrina ons door het oude centrum van Carpentras cirkelt, weten we het niet. Maar ook nadat we sommige voordeuren vijf keer hebben gezien, blijft Chambres d’hôtes La Salamandre in het stadje onvindbaar.
Weer hetzelfde pleintje, weer dezelfde slager, en kijk, dezelfde mensen staan nog steeds te praten voor dezelfde fromagier.
Sabrina gromt en laveert de Mégane alsmaar grimmiger door steegjes en over pleintjes. Haar TomTom weigert alweer dienst, zegt zij. Daarom kan zij de weg niet vinden.
Haar mond weigert ook, bedenken we.
Want waarom vraagt zij voorbijgangers niet naar het adres.
Of wat te denken van belletje naar La Salamandre, opdat de eigenaar ons remote naar zijn adres kan loodsen.
We durven haar niet op dat idee te brengen.
Wie weet wat voor chagrijn ons dan weer wacht.
Maar gelukkig, na nog drie rondjes en een voorzichtige hint van Michèle raadpleegt Sabrina dan toch de telefoon.
Even later stoppen we in één van de weinige straatjes die zij de afgelopen drie kwartier links had laten liggen.
Tijd voor een biertje, besluit ik met de wijnjournalist.
Niet te lang wegblijven, roept Sabrina vanuit de receptie.
We worden om zeven uur in Chez Serge aan tafel verwacht.
Onze gastheer die avond is Olivier Legrand, haar baas van Inter-Rhône.
Zij kijkt er heel belangrijk bij.
We halen onze schouders op en wandelen door Carpentras.
Dat blijkt allesbehalve een feest.
De Mistral waait er alle terrassen leeg en blaast enkel lelijke mensen over straat.
Carpentras dankt zijn faam aan de berlingot, vertelt een folder van het VVV. Een snoepje gemaakt van de restjes van siroop van gekonfijt fruit, in de vorm van een piramide dat ze ook in Nantes hebben uitgevonden.
We drinken een biertje en een Pernod in een sfeerloze bar tegenover de kathedraal.
Buiten gaat het regenen.
Het maakt Carpentras tot een nog vreselijker oord dan het al was.
De stad is in 1996 uitgeroepen tot markstad van het jaar.
Fransen zijn stapelgek, besluiten we.

Rond Carpentras ligt de Comtat, de moestuin van de Rhône.
Ook groeien er truffels.
’s Avonds in Chez Serge wacht dan ook een heus truffeldiner waarvan de kwaliteit strandt in goedbedoelde onzin.
We vinden flinterdunne plakjes witte truffel terug in een salade die zwemt in azijn; we vinden plakjes witte truffel tussen tagliatelleslierten die als wit zeewier verwaaien in een oceaan van roomsaus, waarin doorbakken coquilles drijven als verloren reddingsboeien; en we vinden plakjes witte truffel verwerkt in een nougat glacé dat elke truffelsmaak doet smoren in zoet en koud.
Hoe mislukt elk gerecht ook, gastheer Serge maakt van de avond een feest.
Serge Ghaikassian heet hij voluit.
Hij is geboren in Armenië. Met zijn ouders spoelde hij aan in Marseille om jaren later te landen in Carpentras om ons deze avond van nog weer een fles Côte du Rhone te voorzien.
Sabrina nipt aan glaasjes wijn en water, en heeft enkel oog voor haar baas Olivier Legrand. Die is vanuit Avignon naar Carpentras gereden met een ander pr-meisje van Inter-Rhône. Een merkwaardig blond exemplaar dat de hele avond tegen ons geen woord zegt en af en toe een woordje Frans naar Sabrina roept. Als wij ter hoogte van het dessert vragen wat zij eigenlijk doet, hebben we kennelijk op een start-knop gedrukt, want ineens haalt zij een stapel paperassen uit een tas en ratelt over een gids met slaapadressen bij Rhône-wijnboeren thuis. Die gids wil zij graag aan ons overhandigen, en zeker, een top vijf van de mooiste adressen heeft zij ook.
“Waarom slapen wij dan langs rijkswegen en in verstopte chambre d’hôtes”, vraag ik.
Het pr-meisje kijkt in al haar blondheid vertwijfeld om zich heen, en verstopt zich weer in een grimmig stilzwijgen.
Serge heeft alweer een fles op tafel gezet.
Sabrina krijgt zowaar enige kleur op haar wangen.
Ik vraag haar voorzichtig wat haar dwarszit.
“Ik werk pas een paar maanden bij Inter-Rhône en wil het graag goed doen", schaapt zij. "Ik moet nog zoveel leren. Ik ben normaal erg relaxed in mijn hoofd maar de laatste tijd een beetje speedy.”
Waar dat speedy vandaan komt, wil zij niet vertellen.
“Doe nou maar rustig”, probeer ik.
“Wij worden een beetje gek van jou gespeed. Allemaal willen wij hetzelfde als jij, en dat is een goed verhaal over de Rhône, dus laten we elkaar daar zoveel mogelijk bij helpen.”
Dat doet de strengheid in haar blik doorbreken.
Sabrina vertelt dat zij opgroeide in Parijs.
15 jaar was zij toen zij het ouderlijk huis uit wilde.
Zij had haar zinnen gezet op een internaat in een buitenwijk.
Nee hoor, ze was niet onhandelbaar.
“Mijn moeder huilde toen ik wegging.”
Het internaat waren de mooiste dagen uit haar leven.
“Ik had allemaal vriendinnen om me heen, en vriendjes natuurlijk.”
In Nantes volgde zij een landbouw hogeschool. Specialisatie marketing. Stage liep zij bij Inter-Rhône in Avignon waar zij sinds een half jaar vast werkt.
“Met mijn ouders ging ik hier altijd op vakantie.”
Sinds een paar maanden heeft zij een kamer in het centrum van Avignon, op twee minuten lopen van haar kantoor.
Volgende week gaat zij samenwonen, met een hondje.
Cajun, heet die.
Kijk, dit een foto van hem als puppy.
Zij pakt haar mobieltje en toont een foto van een bruin minibeest met lange oren, natte snuit en hondstrouwe ogen. Dan hoor je heel warm en belangstellend te kijken, weet ik. Zoals je dat ook naar babyfoto’s van anderen doet. Dus kijk ik heel belangstellend.
Maar Sabrina heeft haar blik alweer gericht op Olivier, waarschijnlijk te controleren of ze het goed doet. Zij trekt erbij zenuwachtig aan de puntjes van haar haar.
Na nog een fles dessertwijn, en nog een fles andere dessertwijn, en een rondleiding van Serge door alle krochten van zijn restaurant, hebben we trek in bier.
Maar in Carpentras is alles gesloten.
De Mistral waait in het stadje alle lichten vroeg uit.
’s Avonds droom ik over dolfijntjes met natte snuitjes, en een dompteur die Olivier heet.
De achternaam van Sabrina is Tolphin.

Aan het ontbijt in La Salamandre is iedereen stil.
Michèle kleurt de ochtend in een combinatie van rood-wit.
Sabrina draagt een zwarte broek en zwart shirt.
Om de tafel dartelt de eigenaresse in een sixties soepjurk die hoopt op aanspraakpraatjes.
Onder de tafel ligt een enorme hond die Hannibal heet.
Sabrina gaat vast omhoog om koffers te pakken en de auto te halen, zegt zij.
“Vergeet de TomTom niet, anders duurt het misschien uren om de uitgang van Carpentras te vinden”, grapt de wijnjournalist.
Als wij na een half uurtje bepakt en bezakt in de hal staan te wachten, komt zij pas van haar kamer.
Haar ogen zijn rood.

Op weg naar de Noordelijke Rhône maken we een toeristisch ommetje achter de Dentelles de Montmirail.
Sabrina belooft te stoppen op mooie plekken.
Maar stoppen in Frans-aandoenlijke villages doen we niet.
In plaats daarvan slaat Sabrina een zandpad in en vertelt dat zij ons wat wil laten zien.
“Vite, vite, vite.”
Snel de auto uit, begrijpen we.
Zij wenkt ons naar een pad dat leidt naar een vallei met wijnranken omringd door bomen en bramen en frambozen.
“Het huisje van mijn ouders is hier vlakbij, en op deze plek kwam ik graag frambozen plukken.”
Zij droomt weg in jeugdmijmeringen en kijkt gelukkig.
Onze irritatie over haar gedrag slaat bijna om in medelijden.
Dan haarspeldbocht zij verder.
Fraaie pleintjes, plataanrijke straatjes en fraaie huizen met blauwe luiken verdwijnen even snel als ze komen.
Dan is het genoeg.
In een dorpje dat Suzette heet, zeg ik dat ik moet plassen.
Sabrina stopt.
De dagbladredactrice loopt met een fototoestel achter me aan.
Ook de wijnjournalist stapt met een camera naar buiten.
Na ruim twintig minuten ben ik als laatste terug.
Sabrina staat op ontploffen.
“Het wc-papier was overal op”, zeg ik. "Ik moest lang naar een volle toilethouder zoeken."
Zelfs Michèle kan een glimlach niet ophouden.
Sabrina begrijpt de fotografische nood en serveert een korte stop bij La Roque Alric dat Provençaals te leuk tegen een bergpuist is geplakt. Daarna staat nog een wandeling gepland in een hoog gelegen dorpje van bakstenen en kinderhoofdjes.
Tien minuten, niet langer.
Zij snelt alvast voor ons uit om de mooiste plekjes aan te wijzen.
“Vien, vien, vien.”
De dagbladredactrice loopt achter haar aan.
De wijnjournalist blijft in de auto zitten.
Over zijn hoofd trekt een hogedrukgebied.
“Ik ben helemaal klaar met dat kind", proest hij.
Ik stop mijn rode hoofd onder de kraan van een dorpspomp.
Michéle excuseert zich en zal opnieuw met haar proberen te praten.
Ook bij haar lijkt evenwel het geduld op.
“We laten haar hier alleen, en rijden gewoon weg”, opper ik.
Michèle en de wijnjournalist tasten afwachtend elkaars gezichten af.
In de verte horen we Sabrina aankomen.
Dan ondernemen we actie.

Later meer>>>