Gewoon gaan huilen, als er geen ui zou zijn...

Als ik van een ingredient zou gaan huilen, omdat 't niet meer zou zijn, dan is het de ui. Fuck foie gras, truffel of kaviaar! Niets is zo onmisbaar als de ui! Waar wordt de ouwe trouwe ui eigenlijk niet bij gebruikt? Het begint al bij de basis, de ui is een vaste waarde in elke bouillon. In elke stoofschotel zit ui. In veel sauzen zit gesnipperde sjalot. Beetgare groenten worden pas echt lekker als ze even gesauteerd worden met een gefruit uitje. Gebakken uiringen bij een Hollandse biefstuk. Gecarameliseerde zilveruitjes in een portsaus. Tempura van ui. Een klassieke Spaanse tortilla is enkel ui en aardappel. In navolging van Miss Family kunnen we zo een mooi lijstje maken. Waarom is voor jou de de ui onmisbaar? Bij welke bereiding, bij welk gerecht kun je niet zonder? Laat het ons weten. Ter inspiratie deze week een voor- en hoofdgerecht met een centrale rol voor de ui. Het hoofdgerecht is een klassieker van Miss Family, daar is ze weer, waarvoor dank.

Soms vraag ik mij af of ik niet veel te veel doordraaf in mijn culinaire (on)hebbelijkheden. Helemaal als ik zie wat voor invloed dat heeft op mijn directe omgeving. Een flagrant voorbeeld hiervan deed zich afgelopen zondag voor. Omdat de regen de hele dag gestaag op het keuken raam kletterde en er geen afspraken buiten de deur waren speelde ons leven zich goeddeels in de keuken af.

Dat begon al vroeg met het broodbakken van mijn man. Die had ergens gelezen dat onze Hollandse bloem zich niet goed leent voor het bakken van stokbrood en had daarom via Internet vier kilo Franse bloem aan laten rukken die omgezet werd in heerlijk geurende stokbroden.

Oxfam Novib heeft besloten dat alle dichters een eerlijke chocoladeletter hebben gewonnen! Dus Cindy, Joke, Vozzemaker, Willem, Inge de Bruin (toppiejoppie), Igor en Ron, graag een mailtje naar info@cheffen.nl met jullie adresgegevens. Dan hebben jullie 'm op 5 december.

Big boss Adolfo Hurtado van het Chileense wijnbedrijf Cono Sur op een Amsterdams hekje

Vier benamingen voor één druif: gewurz, traminer, gewurztraminer of gewürztraminer. Met of zonder trema op de e? Mét uit Duitsland, zonder uit Frankrijk. En haal het niet in je hoofd om aan een Elzasser wijnboer te vragen hoe het met z'n gewürztraminer gaat. Dan verwijst hij je graag door naar zijn Duitstalige buren.

In ons land wordt deze superdruif, die vernoemd is naar zijn oorspronkelijke geboorteplaats Tramin in het noordoosten van Italië, al gauw geassocieerd met zoet. Klopt. Veel gewurztraminer-wijn is ook zoet. Maar dat is absoluut niet altijd zo. Sommige gewurztraminers kunnen flink droog zijn, anderen weer licht zoet en weer anderen erg zoet.

De druif is aromatisch, mineralig, kruidig (Das gewürz) en ijzersterk. Daarom kom je hem ook in veel gedaanten, op vele plekken op aarde tegen. Soms goed, soms ook van belachelijk slechte kwaliteit. En soms, heel soms heel erg goed. De beste proef in de regel in de Franse Elzas.

De combinatie met de ui uit het weekmenu heeft te maken met een zeer recente ervaring. Een gewurztraminer van de Chileense wijnmaker Cono Sur. Komen daar ook goede vandaan? Ja, zo bleek.

Dat mannen kunnen koken is mij inmiddels duidelijk, maar dat vrouwen er ook iets van bakken zie je in de top 20 van ’s lands beste vrouwelijke chef-koks. Een voorproefje, de landelijke top 3:

1. Margo Reuten, Da Vinci in Maasbracht.
2. Mariël Cornelissen, Vlees&Vis in Zevenaar
3. Bep van Klaveren, B&W in Capelle a/d IJssel

Benieuwd geworden naar de rest of nog meer grappige top 20’s (zoals de Top 20 Bereikbaar per boot - ook handig voor onze Sint)? Of wil je gewoon wederom weten waar je moet eten in het nieuwe jaar? Grijp dan naar de nieuwe IENS Restaurants van Nederland, Amsterdam en Zuid-Holland 2008/9.

Wij geven drie nieuwe IENS gidsen weg (Nederland, Amsterdam, of Zuid-Holland naar keuze). Reageer hier met jouw quote over de IENS restaurantgids. De origineelste drie meningen belonen wij met een publicatie op de achterkant van de 10-jarige lustrum IENS editie volgend jaar! Let wel: houd ’t kort en bondig.

Win je niks, kijk dan voor je favoriete culinaire stek op iens (of zet een gids op je Sinterklaaslijstje!).

Ze beloven stevige erecties, een verhoogd libido, meer en beter sperma en soms zelfs een grotere penis. Ze hebben pretentieuze namen als Libido Power, Erect Recover en Cum Better en gebruiken opdringerige pop-ups en spamacties om hun pillen bij argeloze internetters door de strot te duwen. Treurig maar waar: mannen met erectieproblemen worden eindeloos voor de gek gehouden door beunhazen die vanaf hun zolderkamer wat bijklussen met de verkoop van deze lariekoek in potjes. Want niet iedere man met erectieproblemen is bereid chemische middelen als Viagra te gebruiken, dus natuurlijke alternatieven zijn dan meer dan welkom. Dat Viagra werkt staat als een paal boven water, maar dat er bijwerkingen zijn is evengoed bekend. Hoopgevend is een onderzoek waaruit bleek dat rode uien wel eens het natuurlijke broertje van de blauwe pil zouden kunnen zijn.

Dit is echt een gruwelijk keukenspotje. Voor ongelukkenpreventie. Kijk en slik, en boen onmiddellijk de keukenvloer.

In Italië is de ui natuurlijk niet zomaar een ui. Er zijn vele uien. Zoals bijvoorbeeld de 'Cipolla di Tropea' http://www.tropea.org/language/the_red_onion.html geroemd om zijn extreem zoete smaak en delicate geur. Ze lusten 'm rauw. Maar er zijn meer paradeuitjes: deze exemplaren doen in fijnheid van smaak niet onder. Cipolla del Certaldo (uit Toscane: heeft z'n eigen Slowfood presidium), Cipolla Savonese (zoet), Cipolla rossa lunga di Firenze (mild zoet), Cipolla Amposta (veel smaak), Cipolla rossa di Milano (mild heet), Cipolla Ramata di Milano, Cipolla Piatta d'Italia (mild) Cipolla Rossa di Milano, Cipolla rossa di Aquaviva (Puglia, ook met eigen Slowfood presidium), Cipolle Agostano di Chioggia (wit, zoet, milde smaak) en dat zijn ze nog niet eens allemaal. Er is zelfs een Cipolla dorata di parma (een 'gouden' ui met topsmaak). Ook een simpele ui kent z'n culinaire verfijning.

Vanavond begint op Discovery Channel (om 21:00 uur) een nieuwe real-life soap: die Ludolfs. De Ludolfs zijn vier broers, een soort lieve Duitse Tokkies, die op een bijzondere wijze de autosloperij van hun ouders runnen. Liefhebbers van auto’s zullen hun ogen uitkijken, maar ook de masculinaire man komt zeker aan zijn trekken door de vele scènes die zich in de keuken afspelen. Peter Ludolf kookt elke dag op geheel eigen wijze een voedzame maaltijd voor zijn broers. Hij filosofeert daarbij volop over kwaliteit en smaak. “Vlees moet tamelijk vers zijn. Ook uit blik.” In het filmpje zie je hoe hij Zigeunergoulash maakt. Helaas ontbreekt de ondertiteling dus je Duits moet redelijk in Ordnung zijn om de kookles van Peter te volgen.
Echt briljante televisie!

Inmaken is niet meer van deze tijd. Of toch wel? http://www.foodfreak.de/index.php?/archives/905-International-Pickle-Day-The-Round-Up.html Azijn, zout, suiker of specerijen zijn niet meer echt nodig om producten langer houdbaar te maken. Maar de meeste conserveringstechnieken zijn een eigen culinair leven gaan leiden omdat ze lekker zijn. Wat moeten we zonder zure uitjes, zure bommen, zuurkool, gekonfijte sinaasappel, chutney’s, jams, gezouten vlees (zoals hammen) en gezouten vis. In dit inmaakmenu blijft de ui nog even, want een ingemaakt zuur uitje is lekker, zeker bij vettige zaken zoals lardo, pata negraham of bij gerookte makreel. Zelf ingemaakte zuurkool valt of staat met de kwaliteit van de (witte) kool die je gebruikt en hoe dun je hem snijdt heb ik me laten vertellen door een groenteboer die nog zelf de zuurkool inlegde. Die mildzure smaakvolle zuurkool die hij mij liet proeven, ben ik niet gauw vergeten. De moeite waard om zelf te proberen voor echte slowcookers; want 3 weken wachttijd. Dat is pas hardcore inmaken. Anders koop je voor dit menu gewoon een goede kwaliteit zuurkool in de winkel of beter nog bij een goede groenteboer. Nog een tip is trouwens geen witte kool maar savooiekool te gebruiken voor extra malse zuurkool. Als dessert fruit in suikerstroop, ook uitstekend te maken met dungesneden citrusfruit. Dat is dan weer een instant voltreffer op (zelfgekochte) chocoladetaarten.

De uitslag op de poll over wat te doen met onze volvette kinderen:

1. Eerder bekend dus bemind laten raken met 'gezonde smaken'. 46%
2. Frisdrankautomaten, snoep en frituur uit scholen verbannen. 30%
3. Virtueel speeltuig het huis uit en kinders de straat op of het bos in. 17%
4. Blijven koesteren en vertellen dat schoonheid onder de speklaag zit. 4%
5. Voor alle maaltijden de troep van de dag laten vomeren. 3%

Na het mierzoete, calorierijke slagveld van Sinterklaas, is het binnenkort tijd voor het echte werk: ons aller kerstdiner. Luxe hartigheid in plaats van suikerbommen zoals marsepein, taai-taai en borstplaat. Dé tijd voor masculinaire creativiteit en bloeddorstigheid. Want buiten de vegetarische lobby is kerst toch wel een beetje 'ons' offerfeest. We horen dan ook graag van je met welk dood dier jij de feeststemming verhoogt!

Net als inmaken behoort konfijten tot de categorie van het conserveren. Doorgaans wordt bij konfijten gedacht aan het garen van vlees in eenden- of ganzenvet, waarbij confit de canard misschien wel de meest bekende vorm is.

Echter sla er een Van Dale op na en dan vind je: kon•fij•ten (ov.ww.), in suiker inleggen. Een zeer simpele methode die je uitstekend op een regenachtige middag met je kinderen kunt uitproberen. Het eindresultaat is heerlijk fruitig snoepgoed dat op school uitgedeeld kan worden bij een verjaardag van het grut.

Elzasser wijnboer Trimbach ziet liever ook geen hout in zijn wijnen...

Niets lekkerders kan ik bedenken. Die volromige aardappelpuree. Zalvende zuurkool die uren heeft opgestaan met een flink glas witte wijn er doorheen. Smeltend op je tong.

En daar knal je een briljant glas pinot gris of riesling naast. Noem me ouderwets, maar hier komt geen nieuwe-wereld-wijn-geleuter bij, hierbij drink ik onvervalste oude-wereld-wijn. Frans of Duits. En graag zonder hout, zodat het friszure fruit het glas uitspringt, zonder dat het wordt weggedrukt door plakkerige boter- of vanilletonen. Frisheid, mineralen, lekkere zuren en veel fruit. Dat heb je nodig bij een goede zuurkool.

Het plastic van een strak gesealde komkommer afpeuteren. Voorverpakte ham uit de verpakking krijgen. Zonder knoeien een cupje koffiemelk openen. Bejaarden hebben het er vaak maar wat moeilijk mee. Maar nu blijkt uit onderzoek van Consument en Veiligheid dat ook mannen nogal onhandig met verpakkingen zijn. Van de 11.000 ongelukken door verpakkingen per jaar, is maarliefst 66% man. De meest verpakkingsslachtoffers krijgen te maken met bloedige snijwonden (een blikje tonijn is berucht), verstuikingen en zelfs botbreuken. Een oorzaak voor dit geklungel geeft het bericht verder niet. Dus mannen, wat doen jullie in godsnaam met die verpakkingen? Is het ongeduld? Zijn het jullie grotere handen of heeft het misschien te maken met een gebrek aan fijne motoriek? Voorbeelden van mannelijke onhandigheden en (vergezochte) verklaringen voor dit fenomeen graag ter lering ende vermaeck in de reacties.

Dit zijn woelige tijden in de slagerswereld. Vandaar dat het voor wat mij betreft vrij rustig is op Cheffen. Al weken lang storten we ons voor 200% op alle lekkernijen die de bourgondisch ingestelde lekkerbekken voor de feestdagen bij ons willen bestellen. Voor ons persoonlijk alweer voor de achtste kerst in de Utrechtsestraat raken we een klein beetje gewend aan alle voorbereidingen en de planning, waar we eind september al mee beginnen.

Brrrr, het wordt echt koud buiten. Tijd dus om een exotische vrucht nader te belichten. De ananas, symbool van gastvrijheid. De ananas is een bekende exotische vrucht. Toch laten veel mensen deze vrucht liggen vanwege de bewerkelijkheid. We kopen ze in blik. Jammer hoor, want de smaak van verse ananas is niet te evenaren. En, is het nou echt zoveel werk om die ananas van z'n jasje te ontdoen? Lees snel verder, stap op de fiets naar je groenteman en haal zo'n heerlijke ananas, je kan nog een prijs winnen ook.

Vrouwen vechten hun vetes uit in de modder, maar mannen maken elkaar liever in de keuken in. Terecht, inmaken gebeurt immers nog altijd in de keuken. Kijk maar naar Iron Chef. Ooit dit hilarische kookprogramma gezien? Gerenommeerde chefs uit het land van de rijzende zon trekken in kimono-buis en met groentenhakbijl ten strijde. Met Japans gevoel voor absurdisme zie je bloedserieuze koks de keukenring betreden, hun reepjes oog vol culinaire piëteit, gericht op de paprika die ze plichtmatig omhoog houden, terwijl slagen op een gong en opkomende rook de spanning op voeren… de Iron Chefs gaan los! Sushi battles, moorddadige gevechten met reuzekreeften, en vileine truffelcompetities volgen. Het moet toch elke masculinaire man aanspreken. Nieuwsgierig gemaakt? Klik hier voor een introductie van Iron Chef.

Foto: Inter-Rhône

Op straat klampten mensen mij amechtig aan. Familie stond digitaal te stampvoeten. En mijn 06 kreeg bijkans hoofdpijn van alle verlangberichtjes. Dus ja, deel drie en vier over Sabrina, ze komen. Tussen Kerst en Nieuwjaar. Tot dan in verband met journalistieke drukte geen Mr. Global. Wellicht tijd om deel 1 en 2 nog eens terug te lezen. Met deze foto erbij, want dit is ze, Sabrina. En inderdaad, dat is haar dolfijntje.

Smaak nemen, smaak geven!

Marineren is van oorsprong een conserveringstechniek. Oeroud en functioneel in de tijden zonder SMEG en Bosch koelkasten. Naast het praktisxche aspect, het verlengen van de houdbaarheid, wordt het aangewend ter vermindering van extreme geur en smaak van bijvoorbeeld wild en voegt het ook juist smaken en geuren toe. Vandaar dat het marineren nog steeds een geliefde techniek is in vele keukens. In de mediterrane landen worden veel groenten en vis, zoals paprika's, citroenen, uien, sardines en makreel gemarineerd. In Zweden marineert men gans. In India worden talloze ingredienten gemarineerd in gestremde melk of yoghurt met specerijen. In Japan en Peru marineert (en gaart) men rauwe vis in onder ander citroen- of limoensap (sashimi en ceviche). Deze week een vrij eenvoudig menu, met zelfs een potje bij het hoofdgerecht. Wel een potje wat niet misstaat in de kast van de echte culi's: Patak's.

De doorsnee viswinkel in het Amsterdamse is eigenlijk dodelijk saai. De kans er een hele vis aan te treffen is al niet groot en als die er dan toch is dan is het doorgaans tong of iets dergelijks. Voor een uitdagender aanbod ga ik naar een van de grotere markten in de stad. En tegenwoordig tref je in de Westelijke tuinsteden ook een verrassend gevarieerd aanbod aan bij allochtone viswinkels. Dat zal voor andere buurten ook wel gelden denk ik.

Het is rustig op de tuin.....
Het tuingereedschap is weer geslepen en in de olie gezet en alles is omgespit.
We lopen wat rond de kolen en winterprei, drinken koffie in ons nieuw gebouwde tuinhuis en zoeken in de catalogus zaden uit voor het nieuwe jaar.

Een 'licht-gemarineerde' Mister Kitchen 1 geeft zich in het oer-Hollandse restaurant Dorrius gewillig over aan een groepje vrijgezelle Ierse dames

Het zijn vreemde dagen. Zo rond de kerst. Ze zijn niet leeg, maar ook niet vol. Dat doet gekke dingen met de mens. De een is dezer dagen uitsluitend nog bezig met marineren en de ander láát zich het liefst marineren. Zo kreeg Mister Beverage vorige week het oneerbare verzoek van Cheffen-tegenhangster Vrouwonline om haar lezeressen tijdens de kerst te besprenkelen. Met goede wijn weliswaar, maar toch. Het zijn vreemde dagen. En vaak gemarineerd ook.

Daarom zonder omhaal door naar het weekmenu. Marineren.

Marineren doe je vaak met wijn. Vanwege de zuren en de mooie aroma's die (een hoop) wijnen bevatten. De zuren zorgen ervoor dat vlees malser wordt. De aroma's, dat is duidelijk, die zorgen ervoor dat het gerecht meer smaak krijgt. Om die reden zou ik altijd kiezen voor de zogenaamde monocépages, wijnen die van één druivensoort zijn gemaakt en waarbij het fruit een belangrijke rol speelt. Denk hierbij voor de witten aan bijvoorbeeld riesling, sauvignon blanc, chenin blanc en viogner. En voor de roden zijn wijnen als beaujolais, pinot noir, sauvignon blanc en sangiovese zeer geschikt. Belangrijk: jonge wijnen met veel fruit en mooie zuren.

Maar de belangrijkste tip is nog steeds: gebruik nooit een wijn in je eten die je zelf niet zou drinken.

Marina Marina de mix

Wittekool. Hete bliksem. Chef-kok. Het nationaal dictee dat dit jaar werd geschreven door wijlen Jan Wolkers bevatte opvallend veel masculinaire termen. Graag voeg ik daar nog een mooi dicteewoord aan toe: heterocyclische aminen. Dit zijn niet zulke beste stoffen die ontstaan bij verhitting van bepaald voedsel. Eiwitten gaan bij verhitting een reactie aan met suikers, creatine of nitraat en vervolgens ontstaan deze hoogstwaarschijnlijk kankerverwekkende stoffen. Vooral gegrild of gebarbecued rood vlees is een beruchte bron van heterocyclische aminen. Wat heeft dat met het weekmenu “marineren” te maken? Welnu, het marineren van vlees vermindert de vorming van heterocyclische aminen. En dan gaat het niet om een goedkope kant-en-klare, maar om een zelfgemaakte marinade met knoflook, citroen en ui. De beschermende werking van een Teriyakimarinade is volgens onderzoekers ook erg groot. Dus mocht je nog op zoek zijn naar wat goede (maar ook lekkere) voornemens voor 2008, zet marineren dan op je lijstje.

Om ook de kinders in culinaire kerstsferen te brengen, maakt Mister Kitchen aankomende zondag verse hazelnootpasta en geurig 'bladmuziekbrood' zoals Kinneke J. dat graag verorberde. Semi live in VPRO's Villa Live. Tevens wordt er getest of kinderchampagne te sabreren valt. Kijk dus met of zonder kroost zondag a.s. om 10.00 op Ned. 3.

Onlangs werd door een Amerikaanse belegger 54 duizend ee’tjes neergelegd voor een 60 jaar oude whisky. De Macallan in kwestie werd nog vóór WOII gedistilleerd en pas in 1986 gebotteld. De Macallan is een gerenommeerde whisky die door de onlangs heengegane whiskykenner Michael Jackson werd omschreven als de Rolls Royce onder de whisky’s. Nu is ruim een halve ton voor een Rolls een schijntje, maar voor een whisky….

Ons pretland heeft weer een nieuwe term: kerststress. Geen hongersnood, oorlog of natuurramp baart ons zorgen, maar de overtreffende keukentrap.
Je hoeft geen krant open te slaan, geen weblog te openen, of het gaat over Kerststress. Dat gaat dan met name over de keuken, want het moet allemaal beter, mooier, ganzenleverder.

Het zwarte goud!

Geliefd onder de Russische tsaren. Hoe meer kaviaar op tafel, hoe meer macht en aanzien. Kaviaar is de gezouten en gerijpte kuit van verschillende soorten steur. De steur is een zeevis, maar trekt in de paaitijd stroomopwaarts de grote rivieren van Rusland en Azie in. In de Kaspische werd veel steur met rijpe eitjes gevangen, maar door overmatige jacht van stropers is de steur steeds beperkter aanwezig. De kuit die na de vangst uit de buikholte van de wijfjesvis wordt genomen wordt eerst gewassen en door zeven op maat gesorteerd, om vervolgens in een pekelbad gelegd te worden. Na het uitlekken wordt de kaviaar in blik gedaan. Kaviaar is een erg kwetsbaar product en wordt altijd gekoeld opgediend, maar nooit ijskoud.

Om de populatie van de steur weer een beetje op normale proportie te laten komen, is ‘t verstandig te kiezen voor de uitstekende Caviar d’Aquitaine. Deze Franse kaviaar komt van gekweekte steur en smaakt licht zoutig en subtiel naar noten. Hij is bovendien een stuk betaalbaarder dan de Beluga, Sevruga of Asetra. Daarnaast kun je natuurlijk kiezen voor kuit van zalmforel of lompvis. Ook lekker en decoratief.

Ondanks de mooie en lekkere menusuggesties die je op deze site aangereikt krijgt blijkt dat ruim anderhalf miljoen Nederlanders besloten hebben om deze kerst uit eten te gaan.
Dat blijkt uit onderzoek van het bedrijfschap Horeca en Catering in samenwerking met onderzoeksbureau Foodstep. Op de vraag ‘ Bent u dit jaar van plan om tijdens de kerstdagen in de horeca in Nederland te gaan eten? ‘, antwoorden dertien procent van de 751 ondervraagden tussen de 16-64 jaar bevestigend. Van de ondervraagden heeft 5.9 procent al een restaurant gereserveerd voor de feestdagen. Het gebeurt volgens de onderzoekers steeds vaker dat de ‘gast’ op het laatste moment reserveert. Veel mensen zouden voor een combinatie van dineren en logeren in een hotel kiezen. Net als de restaurants zijn de hotels volgens de organisatie nog niet volgeboekt.

Met deze feitjes wil ik jullie een gezellig kerstfeest toewensen en wil jullie tevens herinneren aan de foto verkiezing, -wijs de kerstkrans de deur en hang een ananas op- Het artikel kan je vinden op de site. De origineelste inzending verdient een prijs.
http://www.cheffen.nl/2007/12/wijs_de_kerstkrans_de_deur_dit.php

Gastvrije groet, Mr Host

foto: Cuno van 't Hoff

Vijf dagen trekken we van het ene wijnhuis naar het andere. Met tussenstops om te lunchen en te slapen. Onder leiding van een even mooi als rondborstig meisje dat zich allengs ontpopt tot een stressrijk serpent. “Ik wil dat jullie nu komen, vite vite vite.” Flipperen met Sabrina.

Op jacht naar lekkers!

"Mannen!, in 't nieuwe jaar gaan we 't allemaal anders doen! Ook op culinair vlak. We gaan geen 3 euro meer betalen voor een biologische bleekselderij of 2 euro voor 3 sprietjes bieslook. We gaan helemaal niet meer betalen! "Proletarisch winkelen dan?" Nee, verre van. We gaan weer op jacht. De natuur in. Een met de elementen strijden om onze honger te stillen. Met blote handen en een flinke dosis lef. We gaan op zoek naar eten voor het gezin. "Mannen, reclaim je verantwoordelijkheid en de keuken! Remancipeer!" Sprokkel, jaag en verzamel en, last but not least, bereid het eten! Denk erom: de natuur kent zoiets als seizoenen, dus weet wat je wanneer zoekt. Dit menu is er niet voor deze week, maar als inspiratie om in 2008 zelf (een deel van) je ingredienten te vinden. Wilde rucola groeit bijvoorbeeld op ongelooflijk veel plekken, zelfs in de stad tussen het beton. In Amsterdam kwam ik het tegen achter het
Centraal Station. Daar maak je een heerlijke frittata als voorgerecht mee. Verder in het menu een lasagne van dovenetel en een dessert met appels en walnoten die je zelf kunt plukken of rapen. De gerechten zijn geinspireerd op recepten uit
Lekker Landschap van Michiel Bussink. Dit zijn allemaal vegetarische gerechten, maar er valt natuurlijk ook genoeg vissigs te veroveren. Kokkels en oesters op het wad, strandkrabbetjes, mossels en garnalen. Daarover in het voorjaar meer.

foto: Cuno van 't Hoff

Vijf dagen trekken we van het ene wijnhuis naar het andere. Met tussenstops om te lunchen en te slapen. Onder leiding van een even mooi als rondborstig meisje dat zich allengs ontpopt tot een stressrijk serpent. “Ik wil dat jullie nu komen, vite vite vite.” Flipperen met Sabrina.