Sofia:

Na een roerige periode in mijn leven ben ik vorig jaar in mijn eentje naar Saboudia, aan de kust tussen Rome en Napels, gegaan. Ben, na een goddelijke maaltijd, met vooraf Fettuccine met oesters, garnalen en rucola en vervolgens Linguine alle acciughe, in een bootje, dat op het strand lag, gaan liggen. Een heerlijk fles Chianti had ik meegenomen, deze opgengemaakt, en beschenen door duizenden sterren ging ik nadenken over mijn leven. Beneveld door wijn, het decor en mijn gedachten, vervolgens in het bootje in slaap gevallen. 's Ochtends vroeg wakker geworden en wat ik toen zag, adembenemend! De beleving van die plek, de watermassa, het klotsen ervan tegen de boot, de laag over het water scherende vogels, de zilte lucht en dan die opkomende zon, ik vergeet het nooit meer. Ik wist weer wat belangrijk was.

Nice Guy Eddi:

Jaren geleden toog ik als studentje nog met mijn toenmalige vriendinnetje naar Sicilië. Met het openbaar vervoer zijn we in een maand tijd het hele eiland rondgereisd. Iets wat ik trouwens iedereen ten stelligste zou afraden. Tenzij je romantiek ziet in urenlang wachten op afgebladderde stationnetjes op de trein uit Messina richting Palermo. Of na uren wachten bij een afgelegen fermata, constateert dat die bus vandaag echt niet meer komt zodat er niets anders opzit dan lopend de thuisreis te aanvaarden onderweg liftend en daarbij natuurlijk gebruik makend van de charmes van genoemd vriendinnetje. Afijn. Halverwege onze trip belandden we in het kleine plaatsje Sferracavallo, nabij Palermo. Sfeervol vissershaventje, in de avonduren druk bezocht door de inwoners uit de nabijgelegen drukke stad voor een ontspannen passegiata. Aan het haventje ontdekten we een restaurantje met op de vierde verdieping een mooi dakterras en dito uitzicht. Daar wilden we een keer eten, puur vanwege die fraaie ligging. Goed. We gaan ernaar toe. Er is een tafeltje bij de balustrade met uitzicht over het haventje, rood in de ondergaande zon. Wij nemen plaats. Dan krijgen we de vraag of we pizza willen of vis. Niet begrijpend kijken we elkaar aan maar kiezen natuurlijk voor vis. In de verwachting dat daarna de menukaart gebracht wordt. Die blijft uit. Wel verschijnen water en een fles witte wijn op tafel. We kletsen wat, nippen aan de wijn en observeren de lange tafel naast ons waar een grote Italiaanse familie op hun bestelling wacht. Dan worden twee dampende schotels pasta op onze tafel gezet. We snappen nu de menukeuze: 'vis' betekent een dagmenu. Meer keus is er niet. Prima. We laten ons beide pasta's smaken maar zijn bekend met de Italiaanse eerste- en tweede gang en houden ruimte over voor die laatste. Maar na een tijdje worden weer twee pastagerechten naar onze tafel gebracht. Nadat deze gerechten eerst zijn uitgeserveerd aan de tafels naast ons, valt ons op. Dus houden we de familie nauwlettend in de gaten, zo weten we wat er nog gaat komen. In de loop van de avond komen zo een stuk of acht pastagerechten langs, waaronder natuurlijk de pasta nera, een schaal met schelpdieren met onder meer een zee-egel, daarna verschillende soorten vissen, kortom zo ongeveer alles wat de Middellandse zee rond Palermo bevat. Halverwege de avond komt de eigenaar even bij ons staan of we het naar onze zin hebben, ziet de lege wijnfles en brengt meteen een nieuwe. En wij? Wij eten tot we echt niet meer kunnen. Knabbelen voor de beleefdheid nog aan een stukje watermeloen, drinken een espresso en waggelen gelukzalig terug naar onze camping.

Sindsdien maakt het me niet uit waar op de wereld ik heenga, als ik maar minstens eenmaal per jaar in Italië ben.