Membrillo is een stevige geleiachtige pasta die een beetje op turks fruit lijkt en werkelijk mierzoet is. Het glazuur springt van je tanden maar door de structuur en de heerlijke nasmaak blijf je er van snoepen. Het recept voor Membrillo is al een keer verschenen op Cheffen (zoek op kweepeer), gemakkelijk te maken en met een zeer bevredigend resultaat. Deze goudbruine perenkaas staat bij ons in Kef onder een mooie stolp te glanzen en belandt regelmatig aan het eind van een kaasplateau naast een sterke blauwe kaas. Denk bijvoorbeeld aan cabrales, persille de malsieux of roquefort. Maar ook een harde schapenkaas past heel goed.

Blauwe kaas en zoetigheid is natuurlijk een klassieke combinatie. Het frisse zoet van verse vijgen of druiven op je kaasplank maakt je mond schoon en geeft je smaakpapillen de gelegenheid om eventje bij te komen van de heftige zilte kazen. Fruitig, zoete dessertwijn geeft meer een omlijsting en begeleid sterke en vette smaken juist door de tegenstelling tussen zoet en zout.

Maar er zijn grenzen: een blue stilton met een fles port erboven op: moord!
Arme, arme stilton! (Anderen zullen zeggen arme port maar ik voel natuurlijk meer compassie met de kaas.) De (ver)dronken stilton is ontstaan in de pub waar die lompe Britten probeerden hun kaas te conserveren en te zorgen dat'ie niet uitdroogde als'ie niet snel genoeg werd verorberd. Met zo'n fles port wordt de stilton zompig van binnen en zijn korst wordt hard en uitgedroogd. Veel beter een mooi stuk stilton, van Colston Basset bijvoorbeeld, op kamertemperatuur en daarnaast een fijn glaasje port. Krijgt iemand al Kerstkriebels....