Gisteren, op Allerheiligen, presenteerde Miguel Brugman zijn concept en cateringbedrijf Rouwkost in het kookboekenleslokaal de Sperwer, in de Amsterdamse Pijp. Met mooi eten en een Surinaamse dodendans. En zonder cake en filterkoffie.
Misschien moet je even omschakelen. Doodsbang zijn we in Nederland voor de dood. Terwijl ze in Mexico vrolijk op de graven van de overledenen dansen en de dood slechts als een overgang naar een volgende dimensie zien, is het hier beladen en een taboe. In Indonesië verkoopt men bakhso en ajam goreng op de begraafplaats, terwijl de geitjes er lustig tussen de graven grazen (houden zeker ook van rouwkost).
Natuurlijk, het is een kwestie van cultuur, en een andere benadering. En daarom is de dood in Nederland niet voor iedereen een makkelijk onderwerp dat je vanzelfsprekend accepteert als onderdeel van het leven. En komen eten en genieten niet als eerste bij je op als er sprake is van een sterfgeval. Laat staan koken.
Naar aanleiding van een sterfgeval in zijn nabijheid, bedacht freelance kok Miguel Brugman daarom om mensen te ondersteunen met eten tijdens die moeilijke en heftige tijd. Rouwkost kan bestaan uit voedzame soepen of juist lichte bouillons, maar ook Japanse sushi uit een mooie bento (een soort Japanse lunch-lakdoos) of een Indiase tiffin (dat stalen bakjes waarin het eten goed warm blijft, zodat iedereen kan eten wanneer hij daar zin in heeft). Na de uitvaart zorgde hij voor eten en drinken. Het rouwen werd zo een mooie mengeling van verdriet, opluchting en herinneringen, maar het leven werd ook gevierd door degenen die achterbleven. Dus, carpe diem sed memento mori (pluk de dag, maar gedenk ook te sterven)!