Het is herfst in Wassenaar.
De bladeren liggen in alle mogelijke indian-summer kleuren verspreid tussen de bomen in de lommerrijke lanen, en kleuren tevens het gazon van de residentie van de Nieuw-Zeelandse ambassadeur, mevrouw Rachel Fry.
Zij zelf staat ons in de hal van haar Wassenaarse buiten op te wachten in een zwart t-shirt, zwarte rok en donkergroen jasje met zwart.
Doe maar gewoon, dan doe je in Nieuw-Zeeland gek genoeg.
Naast haar zorgen twee kokette jongens in lamswol roze en donkerblauw voor enige coleur locale.
Ze hebben een tafel met rijen lege champagneflutjes uitgezet, en ja, die moeten maar eens worden gevuld, vinden ook de jongens die terstond de kurken van enkele flessen Cuvéé Nr. 1 laten ploffen.
We zijn precies op tijd binnen.
Met een glaasje bubbeltjes chardonnay bekijken we het interieur van de Nieuw-Zeelandse residentie die speciaal voor deze dag een nieuwe look heeft gekregen. Kriskras over de benedenverdieping ontwaren we kinderbuggy’s, wintersportkleding, kampeerspullen en huidverzorgingsproducten.
In de woonkamer veren we over hoogpolig wit tapijt, in de bibliotheek bestuderen we ingelijste landschapjes en op de hapjestafel in de eetkamer vinden we op schoteltjes Lime & Piri Piri chutney, een salsa van Geroosterde Tomaat en Karengo, en een dipje van Gekarameliseerde Ui en Kawakawa.
Voor de inwendige mens zijn er verder flessen met Taakawa-bier, avocado-olie, Matakana Bell Pepper Dressing en Hokey Pokey Chocalate Sauce plus flesjes waarop Kaitaia Fire, Waha Wera en Hot AS! staan.
In Nieuw-Zeeland houden ze van pit.
Over de hapjestafel waakt Monique Koorn.
Zij heeft aan de hoofdstedelijke Kinkerstraat een foodwinkel gespecialiseerd in producten uit Nieuw-Zeeland waar zij jarenlang heeft gewoond.
Kiwisauce heet haar winkel, en haar kinderen heten Silke, Romkje en Rangi.
Op de barbeque heeft zij Savoloy-worstjes gelegd, en die ogen niet echt overtuigend.
“In Nieuw-Zeeland moeten die worstjes ook vies zijn”, verduidelijkt Monique, “anders is het niet Nieuw-Zeelands.”
We besluiten het vleesspiesje en de ontdooide mossel ook maar te laten liggen, en staren een beetje verveeld over de Italiaanse tuin die is ingenomen door tenten en ander kampeergereedschap van de firma Macpac.
De Nederlandse Macpac-vertegenwoordiger maakt een uitnodigend gebaar naar buiten waar het spontaan begint te druilen. Tegelijk worden we naar de woonkamer geroepen waar mevrouw Fry iedereen welkom heet in het Nederlands, Nieuw-Zeelands en Maori waarna we gewillig naar een videoscherm staren.
We zien stranden, brandingen, bergen, zeiljachten en dolfijnen voorbij komen, met dezelfde buggy’s, wintersportkleding en tenten, en een reisbureau gespecialiseerd in vakanties langs b&b’s en kleine hotels in het land van de kiwi. En dat allemaal onder de noemer EnjoyNZ waaronder Nieuw-Zeeland zich wereldwijd wil gaan presenteren. Samen met FoodNZ, TravelNZ, ClothingNZ, LifestyleNZ enzovoortsNZ.
Ach kijk, daar zijn ook de meisjes van Elle Eten, we herkennen even later de bijklussende huisvrouw van Metro en geshokerde Residence-redacteur, en er lopen nog wat van dat soort blaadjes rond. En zie, in de video komt evenzo Monique van de Kinkerstraat voorbij toen ze nog beduidend meer blosjes op haar wangen had.
Ook de jongens van de champagne hebben een tafeltje uitgestald.
Ze hebben een importbedrijf van Nieuw-Zeelandse wijn.
We ontwaren etiketten met Roy’s Hill, Fiddler Green, Spy Valley en Muddy Water.
Jarrod Englefield heet een van de twee importeurs. Hij was ooit aanvoerder van het nationale jeugd cricketteam van Nieuw-Zeeland, en wicket vandaag in het eerste van Rood & Wit uit Haarlem.
Wat gaan we proberen, vraagt hij.
We beginnen bescheiden met een frisse Sauvignon Blanc die naar vers stuivende hooi ruikt, genieten van Pinot Noir die naar Pinot Noir ruikt en een Cabernet Sauvignon die gewoon lekker ruikt.
Over wijn moet je niet moeilijk doen, die moet je gewoon drinken.
In de eetkamer zien we de Elle Eten-meisjes happen in Savoloy-worstjes en een ontdooide mossel achterover slikken, en ze kijken er verheerlijkt bij.
We nemen nog een slokje Muddy Water en besluiten dat het de hoogste tijd is om te gaan.
Dus bedanken we de ambassadeur voor haar gastvrijheid en verdwijnen we tevreden tussen de donkere bomen die alsmaar diepere schaduwen over de invallende schemering van Wassenaar werpen.
Buggy’s, wijn, Savoloy-worstjes, bergbeklimkleding, wij weten wel waar we de volgende keer op vakantie gaan.

[kader]
In memoriam Gert-Jan Dröge (1943-2007)