» Richard v. V: Graag zou ik voor mijn moeder ook een grillpan kopen. de ronneby bruk die te koop staat in bovengenoemde winkels is 59 euro i.p.v. 39 ! dit is nogal een verschil. heeft iemand een idee waar ik wel voor wat goedkoper een ronneby bruk grillpan kan kopen
alvast bedankt
Richard
Grillpan
» slijpsteen: Als de gemiddelde thuiskok eerst eens een goed elektrisch slijpertje koopt(wil geen reclame maken maar bv een cc 120).Een aanzetstaal is al moeilijk als je er geen gevoel voor hebt,laat staan een wetsteen!
Als u deze goed in de hand liggende messen niet in de vaatwasser stopt, ze af en toe door de slijper haalt, heeft u een prima mes.Natuurlijk is
Herman wat doe je nou?
» Ben: Erg grappig om deze verhalen te lezen. Wat een lompe hufter staat daar toch in die winkel, ik vind het verwonderlijk dat die tent nog bestaat. Zo had hij laatst een verkeerde bestelling gegeven aan 2 meiden die zij niet accepteerden en waarvoor zij ook niet gingen betalen. Dus besloot hij maar de deur van de winkel op slot te gooien (overige klante
Geen vriend van Italië
Wie het aangename (lekker eten met de mooiste vrouw van Nederland) met het noodzakelijke (haar stichting Return to Sender steunen) wil verenigen, doet er goed aan om op 30 november een barmhartig vorkje mee te prikken in Amsterdam. Een avond vol exclusieve optredens, een 8-gangendiner van Kitchen Deluxe en...Katja als disgenoot. Hierbij alle informatie:
Katja nodigt je uit voor een feestelijk diner om fondsen te werven voor haar stichting Return to Sender. Return to Sender zoekt bijzonder producten in de armste gebieden van de wereld om te verkopen in Nederland. De winst gaat terug naar de regio's van herkomst en wordt geïnvesteerd in educatieve projecten. Return to Sender! Naast een heerlijk diner met bijzondere gerechten uit de door haar bezochte landen zijn er optredens van Tania Kross, Wende Snijders, Ellen ten Damme, Pete Philly & Perquisite en Barry Hay. Tevens is er een veiling van unieke objecten waaronder de exclusieve mogelijkheid om je te laten fotograferen door niemand minder dan Erwin Olaf.
Datum: 30 november van 18.30 tot 0.30 uur
Locatie: in Amsterdam
Kosten per couvert: 750 euro en per tafel 7000 euro (10 personen)
Aanmelden via: info@returntosender.nl
Wie aan tafel gaat is hierbij tevens uitgenodigd om zijn of haar verslag van de avond te doen op Cheffen!
Ik had zo’n echte kookoma. Met gebraden kippen met krokant vel en sappig vlees, kruimige aardappelen met jus en gekookte andijvie. Vergeet ik nooit meer. Ook niet de felle keukenlamp waardoor je alles op je bord heel scherp kon zien. Daarna kwamen de puddingen op tafel, griesmeelpudding, amandelpudding met rode bessensaus. Of turfjes met bessensapsaus.
Allereerst bedankt voor alle spirituele, culinaire momenten die alle reageerders met het hooggeëerd Cheffen publiek deelden. Zoals beloofd ditmaal een mannelijke én een vrouwelijke winnaar van dé kookbijbel van Italië. De spiri-culi-italo-mijmeringen van de volgende liefhebbers worden beloond:
Sofia Wal met haar zoektocht naar zichzelf en uiteindelijke verlichting in een bootje te Saboudia. Nice Guy Eddi met zijn uitgebreide culinaire liefdesverklaring aan Italia.
Sofia en Eddi, willen jullie je adresgegevens mailen naar info@cheffen.nl?
Lees verder voor hun winnende verhalen...
Het komt misschien een beetje rauw op je dak vallen, maar we wilden het toch maar even onder de aandacht brengen: Rouwkost. Eten voor in moeilijke tijden. Wie wordt niet er niet rouwig om, die plakken droge fabriekscake in het rouwcafé waardoor je noodgedwongen lauwe filterkoffie moet drinken om het door te spoelen. Juist daarom zorgt Rouwkost voor mooi eten tijdens een moeilijk moment.
Vijf dagen trekken we van het ene wijnhuis naar het andere. Met tussenstops om te lunchen en te slapen. Onder leiding van een even mooi als rondborstig meisje dat zich allengs ontpopt tot een stressrijk serpent. “Ik wil dat jullie nu komen, vite vite vite.” Flipperen met Sabrina.
Hoezee! Terug naar onze wortels. Het schijnt, we willen weer ouderwets Hollandse pot. Niet alleen omdat het de tijd van het jaar is en Neerlandse kost zulk heerlijk comfort food is (vreemd genoeg geen Nederlands woord), het schijnt alles te maken te hebben met de economische en politieke ontwikkelingen in de wereld. Het gejaagde leven, de groeiende milieuproblematiek en enge terroristische dreigingen maken dat we verlangen naar authenticiteit en veiligheid: terug naar vroeger, de (Oud-)Hollandsche keuken. Jaja, het is een trend, de Hollandse pot is cool, of beter, hot. Tegenwoordig mag je weer gezien worden met een bal gehakt in Hollandse restaurants als Dorrius, Moeders, Hollandaise en andere eethoesen. Bovendien maak je de blits met home-made boterkoek, griesmeelpudding en zuurkoolstamp.
Trend of niet, het zal me een lekkere worst wezen. Het is zes uur, etenstijd, tyd veur een weldadig hutspotje met jus!
Kijk voor meer reviews van Hollandse restaurants op www.iens.nl: selecteer de Hollandse keuken!
Het wordt uiteindelijk toch goedkoop genieten van wild zwijn deze winter. Nu minister Verburg de drukjacht eenmalig heeft toegestaan, verwachten de wildbeheerders van de Veluwe de hoeveelheid zwijnen terug te kunnen brengen van 6000 tot een aanvaardbaar niveau van 800. Dus zullen we de wildzwijn koteletjes regelmatig aantreffen op de menukaart van een restaurant met een beetje oog voor seizoen en boekhouding. Maar dit zal de echte man allemaal Schweinewurst wezen! Die wil zelf jagen: zittend, drijvend of drukkend... Maakt niet uit, als ie maar het gevoel heeft zelf z'n eten bij elkaar te schieten, vangen en sprokkelen. En vervolgens mag villen, ontbenen en bereiden. Dit kan nu! Helaas niet in ons landje, maar wel redelijk in de buurt. In de buurt van Londen heeft Mike Robinson z'n eigen pub: The Pot Kiln. Mike neemt je mee op jacht, leert je hoe je moet villen en bereidt vervolgens samen met jou een dier van het soort waarop je gejaagd hebt. Het zojuist geschoten wild wordt nog even weggehangen om te besterven. Dan mag je in z'n authentieke Britse pub in de countryside genieten van alles waar je de hele dag Man voor geweest bent...
In een gezin met drie opgroeiende kinderen is het soms lastig op zaterdag alle boodschappen in huis te halen. De oudste moet om negen uur in het zwembad liggen om te oefenen voor zijn A-diploma. De middelste moet op dat zelfde tijdstip in zijn judopak gehesen zijn om samen met zijn vriendjes te stoeien. En later op de dag moet er ook nog eentje naar logopedie. Dat vergt een strakke planning en veel afstemming.
Wat het simpeler maakt is dat we voor bijna alle boodschappen op de markt terecht kunnen. Er zijn meerder groentestallen, een goede kaasverkoper en om de hoek zit een biologische slager en een bakker. Wat helaas ontbreekt, is een goede visstal. Er is er wel een maar die verkoopt voornamelijk gemarineerde panga filet, wel 8 soorten, en gefrituurde vis. Het komt maar zelden voor dat er hele vissen te koop zijn.
Ik zit op mijn fietsje en baan mij een weg door pijpenstelend Amsterdam. Om Boliviaanse hooglandindianen te redden. Althans, niet dat ik vanavond onderdak ga bieden aan een groepje van die gezellige panfluiters. Nee, ik ga mijn geweten zuiveren met behulp van hetgeen ik graag doe. Wijnen proeven. En qua gewentenszuivering, wijnen die een goed doel dienen. Je ziet het vaker. Je koopt een pak Ethiopische koffie of een fles Zuid-Afrikaanse wijn waarvan meer dan de gebruikelijke paar stuivers van de opbrengst terugvloeit naar de arme boeren die het product maken. Fair trade noemen ze dat.
Wil je weten hoe het afloopt met Mr. Global en Sabrina? Of misschien begeer je een echte foto van haar? Stuur dan een reactie met je e-mail. Geen zorgen, dat adres verschijnt enkel in de mailbox van Mr. Global. Dan krijg je het vervolg van 'Het fruit springt eruit' deel 3, 4 en 5 in je computer thuis. Mits bij voldoende verzoekjes.
Hierbij nog even een korte nabrander op het Holland thema. Het is namelijk binnenkort feest in de Pieterskerk in Leiden. Daar zal het jaarlijkse Whisky Festival worden gehouden. Nu wil het geval dat korenwijn (een soort über-jenever) nogal eens wordt aangeprezen als de Nederlandse whisky. Toegegeven, het beslag van Korenwijn bestaat net als bij Single Malt Whisky inderdaad enkel uit gerstemout. En ja, een mooie oude jenever of korenwijn heeft dikwijls een zoetige moutgeur in de neus. Zelfs de manier van distilleren kans gelijkenissen vertonen, namelijk soms ook via de ketel...
Ooit was ik even jagersvrouw. Lorenzo, mijn voormalige fidanzato fiorentino heeft een vader die er op los jaagt: in Portugal, Spanje en thuishonk Toscane. Als nuchtere olandesina had ik uiteraard mijn bedenkingen bij dit alles. Decadent vond ik het. Onnodig. Rijkeluisvermaak.
Ricotta is officieel helemaal geen kaas, maar ik ga er toch iets over schrijven want het is een bijprodukt van het kaasmaken.
Ricotta betekent eigenlijk letterlijk 'opnieuw gekookt' en dat slaat dan op de wei, het vocht dat vrijkomt als de vaste stoffen uit de melk bij de stremming samenklonteren tot wrongel. De wrongel wordt bewerkt tot kaas en de wei wordt vaak weer gevoerd aan de geiten of de kalfjes. Wei is gezond voor dieren en ze vinden het nog lekker ook, weet ik van geitenkaasmaakster Annet. Dit soort dingen vang ik zaterdagochtend op, om 07.00 met de boeren aan de koffietafel van de biomarkt naast andere interessante zaken zoals wat te doen bij blauwtong, uierrot en luie bokken in het dekseizoen, maar dat ter zijde...
In dit geval wordt de wei 'opnieuw gekookt' tot 85 °C waardoor de overgebleven eiwitten samenklonteren tot een zachte wrongel die men een poosje laat uitlekken. Ricotta die je buiten Italië tegenkomt is meestal ricotta dolce, 'zoete ricotta'. Hier wordt vaak volle melk aan toegevoegd voor een extra romige smaak. Geschikt voor toetjes, bij het ontbijt of de lunch. In Italië vind je ook ricotta salata, een zoutere, stevigere variant die erg geschikt is om me te koken; in de ravioli of cannelloni, bijvoorbeeld. Ricotta kan van koe, schapen- of geitenwei gemaakt worden.
Al eerder schreef ik over Texturas. Als je er zelf mee aan de slag wilt, kun je een basispakket bij de groothandel aanschaffen. De HANOS, Kweker en ISPC verkopen de complete Texturas lijn van El Bulli. De Belgische firma Cnudde heeft inmiddels eveneens een vergelijkbare lijn producten op de markt gebracht. Schaf dan meteen een hypernauwkeurige weegschaal aan en een thermometer. Als het goed is zitten in de Texturas bussen maatlepels en een lepel met gaatjes. De Texturas zijn overigens erg duur, terwijl de stoffen die in een pot zitten over het algemeen al eeuwenoude stoffen zijn, die in de voedingsmiddelenindustrie al tientallen jaren worden gebruikt. De meeste zijn te koop bij drogist, apotheek of natuurwinkel. Dan moet je wel een beetje experimenteren, want ze werken net even anders dan de Texturas.
Er zijn nog weinig kookboeken met recepten met Texturas op de markt. Enkel van Ferran Adria zelf, chef van El Bulli, en enkele andere Spaanse grootheden. Mocht je van plan zijn deze aan te schaffen, wil ik adviseren dit niet te doen! Je kunt je geld beter uitgeven aan kaviaar en truffel. De boeken zijn namelijk, net als de producten, schreeuwend duur en er staan nauwelijks recepten in. Alleen maar filosofie en achtergrond. Typische gevalletje koffietafel.
Voordeel van het feit dat de Texturas nog in de geheimzinnige sfeer zitten is dat je zeer veel indruk kunt maken. In het menu van deze week 3 recepten met Texturas. Nodig veel vrienden uit, want dit doe je niet wekelijks. Vandaar ook de recepten dit keer voor 10 personen.
Voor een gezin met kinderen is de kop weer van het feestdagenseizoen af. In de kast staat een behoorlijk forse schaal met snoepgoed dat de kinderen gisteravond met Sint Maarten bijeen gezongen hebben. Incidenteel werd er nog wel eens een mandarijntje of een doosje rozijnen aangeboden maar het merendeel van de gulle gevers trakteerden het kroost toch op mini repen en lollies. Met deze kick-off is tevens het seizoen van de (verlang)lijstjes van start gegaan.
Mister Fish is weer terug van weggeweest........ De laatste tijd zijn er van mijn kant niet erg veel nieuwe posts geweest. Mister Fish was te druk met het aflopen van allerlei verplichtingen (waar ik een groot gedeelte van de overige cheffen tegen het lijf liep). Overigens waren het allemaal verplichtingen die niet vervelend waren. Iedere bijeenkomst stond bol van de culinaire verrassingen en uiteraard een bijpassend alcoholische versnapering.
Nog een paar weken en de feestdagen staan weer voor de deur. Persoonlijk vind ik dat een gezellige tijd waarin de familiebanden weer flink worden aangetrokken (overigens ben je er na de feestdagen ook weer helemaal klaar mee). Vele van ons zullen in de één of andere vorm een stukje zalm eten de aankomende weken. Zalm is al jaren het populairste product. Dat komt natuurlijk door de verschillende vormen waarin dit product wordt aangeboden. In gerookte vorm is het dan de meest geconsumeerde.
Slechte omgangsvormen van bediend personeel zijn een constante bron van ergernissen voor veel horecabezoekers.
Vorige week werd de uitslag bekend gemaakt van het Nationale Gastvrijheidsonderzoek. Het onderzoek werd georganiseerd door Tempo Team.
Het onderzoek stond onder leiding van Maarten Poels en er werden in totaal 533 gasten ondervraagd. Miss Family stelde met behulp van jullie inbreng een ergernissen top tien samen en ook uit dit onderzoek kwam er 1 uitrollen die ik jullie niet wil onthouden.(Bron: de Telegraaf)
De etiquette van mens tot mens blijkt geregeld niet aan de verwachtingen te doen. ‘Het bord wordt van tafel gegrist amper nadat je de laatste hap op hebt en je krijgt het gevoel dat je zo snel mogelijk weg moet.” Dat stelt Maarten Poels branchemanager Horeca en Catering van Tempo Team naar aanleiding van het Nationale Gastvrijheidsonderzoek. Vroeger had je statige obers, die beleeft en keurig bedienden. Zoals in brasserie Flo aan de Cour Des Petites Ecuries in Parijs waar ik tien dagen geleden een plezierige avond had na een concert van Charles Aznavour. Wat een verschil in vakmanschap met het Amsterdamse zusje aan de Amstelstraat. Toch doet de Nederlandse horeca- en cateringbranche het niet slecht met gemiddeld een zeven voor gastvrijheid. “Maar ze onderscheiden zich niet, veel horecagelegenheden zitten in het grijze gebied.”
Die wondere wereld van Texturas kan wel wat nadere uitleg gebruiken. En die vind je op de site van Koppert Cress die deze producten in Nederland distribueren. Ieder product en de bijzondere werking wordt uitgelegd: http://www.koppertcress.com/index.php?PageID=1728
Daarnaast begrijpt Koppert Cress dat dat nog niet genoeg is, en biedt ze interessante workshops aan: welkom in de wereld van Texturas: http://www.koppertcress.com/index.php?PageID=1747
Laatst kwam ik een grappig lijstje tegen: 10 drankjes die een man nooit zou mogen bestellen, samengesteld door een Amerikaanse bartender. Blijkbaar mag je als stoere man echt niet gezien worden met een Cosmopolitan, een drankje met versiersels zoals parapluutjes en al zeker niet met een drankje dat je met een rietje drinkt. “It is nearly impossible to look macho when using one”, luidt de verklaring. Hoewel ik ook niet echt warm word van een man die zijn ranja met een rietje drinkt, is het in feite natuurlijk van de zotte dat je als man bepaalde drankjes niet zou kunnen drinken om imagotechnische redenen. Toch gebeurt het. Vraag dat maar aan de bedenkers van Coca Cola zero. Het speciaal voor mannen geïntroduceerde broertje van Cola Light doet het niet echt goed bij de Nederlandse man. En bestelt een machoman een cranberrysapje als z’n vrienden erbij zijn?
Misschien wist je het niet... misschien was je het hele weekend druk met andere culinaire activiteiten.. misschien durfde je niet... misschien beschouwde je trouwe viervoetige vrind je toegangsbewijs als Pedigree-snack... mischien vond je de overblijfselen van het kaartje terug in de broek die net uit de wasmachine kwam... Of misschien had je net als ondergetekende een heel jaar toegeleefd naar de datum en werd je als donder bij heldere hemel uitgeschakeld door zoiets gniepigs als de griep. Kortom, voor al diegenen die afgelopen weekend niet aanwezig waren bij het whiskyfestival 2007 in Leiden: er is hoop! Er zijn talloze manieren om je tijdens deze donkere maanden te laven aan de enige echte drank voor mannen. Klik hier voor een overzicht van proeverijen, bijeenkomsten, cursussen en wat dies meer zij op nosing and tasting gebied voor de komende maanden.
Slainthe!
PS: als iemand wel bij het whiskyfestival is geweest; deel je ervaringen!!
In de residentie van de Nieuw-Zeelandse ambassadeur wachtte een keur aan kiwi-smaken. Mr. Global rook aan een Savoloy-worstje en spoelde alles snel weg met Muddy Water.
Ambassadeur Rachel Fry van Nieuw-Zeeland, geflankeerd door enkele van haar jongens, EnjoyNZ-initiatiefnemers Andrew Morten en Jarrod Englefield.
Sinterklaas op cheffen: win een eerlijke chocoladeletter
Vandaag arriveerde de eerste hulpsint
De groene Sint, een oprechte kindervrind
Hij werd dit jaar niet onthaald door blije kindergezichten,
maar door een leger journalisten die over zijn komst berichtten.
Deze groene Sint kwam namelijk met een noviteit
Een chocoladeletter rammend lekker en van de beste kwaliteit
Maar wel gemaakt van eerlijke cacaobonen
Door Tony Chocolonely die boeren in ontwikkelingslanden eerlijk wil belonen.
Consumenten dragen met de aankoop van deze eerlijke chocoladeletter direct bij aan een beter leven van cacaoboeren en -boerinnen in ontwikkelingslanden. De boeren krijgen een eerlijke prijs voor hun cacao en worden niet uitgebuit.
Initiatiefnemer Oxfam Novib deelt vijf van deze letters uit aan Cheffen die het afgelopen jaar braaf zijn geweest. Laat in een ludiek rijmpje van minimaal vier regels weten waarom jij de eerlijke chocoladeletter een goed idee vindt. Aangezien mijn eigen rijmelarij van het niveau lik m'n vestje is, ligt de lat laag. Uiteraard is deze actie bedoeld om aandacht te krijgen voor dit goede initiatief. Ik wil iedereen dan ook vragen om vooral veel letters te kopen.
De letter is een initiatief van Tony's Chocolonely en Oxfam Novib. Je kunt 'm online bestellen via www.groenesint.nl, én tot 5 december o.a. te koop bij Jumbo, Deen, Bliek Bakkers, Fair Trade shops en de Wereldwinkels. Kijk voor een complete lijst met verkoopadressen op www.groenesint.nl.
Take my breath away
Deze week happen we naar lucht; in een soufflé. De Franse uitvinding uit de 18e eeuw en betekent letterlijk ‘adem’. En aangezien je adem inhouden nooit langer duurt dan een moment is dat ook exact de tijd dat een soufflé wil wachten . De quote ‘you must wait for your soufflé but your soufflé never waits for you’ is absoluut meer dan waar. Direct uit de oven opgediend met wachtende gasten is hoe een soufflé behandeld wil worden. Maar ze heeft nog meer noten op haar zang. Als je ze ter harte neemt, zal ze je belonen met het luchtigste resultaat dat ‘smelt’ op je tong. Soufflés kun je met alles maken; groente, fruit, kaas, vis, als voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht. Maar stick to the rules.
Het dessert van het weekmenu van vorige week is een Oudhollandse lekkernij in een en nieuw jasje. Het nieuwe jasje bestaat uit de kaviaarbolletjes. Dit is niet echt aan mij besteed. Ik hou meer van het eerlijke koken dan van het moleculaire geknetter.
Wat zijn poffertjes nu precies? Het lijken kleine pannenkoekjes maar zijn heel anders, ook in de bereiding. Het verschil wat ingrediënten betreft is dat er bij poffertjes gist en boekweitmeel toegevoegd wordt. Bovendien worden ze gebakken in een speciale poffertjespan. Dit is een ronde gietijzeren plaat met handvatten, met daarin ronde uithollingen; tegenwoordig zijn ook gietaluminium en anti-aanbaklaag exemplaren te krijgen. In restaurants worden zeer grote platen gebruikt om grote aantallen poffertjes snel te kunnen bereiden. De poffertjesbakkers in restaurants zijn zeer vaardig in het snel omdraaien van de bijna gare poffertjes.
De Goedheiligman is weer in het land. En dat geeft mij weer inspiratie om een vervolg te geven aan de lijstjes manie waaraan ik ten prooi ben gevallen. In de voorgaande editie ging het om de inhoud van de voorraadkast. En daar kwamen aardig wat reacties op. Dit keer ben ik erg benieuwd naar de keuken inventaris van de masculinaire alleskunner.
Het was weer tijd voor de vendange tardive. De wereld op z'n kop. Je laat je druiven zo lang mogelijk hangen, zo lang dat ze beginnen te verschrompelen, te krimpen en soms zelfs een beetje te schimmelen (al eerder schreef ik hier over pourriture noble). En pas dan pluk je ze. Resultaat? Het overtollige vocht in een druif verdampt en alleen de meest zoete, bijna jammige, substantie blijft over. Als je de druif openknijpt druipt de ultrazoete jam over je vingers.
Van deze jam, maken ze wijn. Zoete wijn. Althans zo doen ze dat onder andere in de Elzas, zo mochten wij vorige week met eigen ogen aanschouwen en uiteraard proeven. Mevrouw Beverage, inmiddels een graag geziene gast in dit noordoostelijke deel van Frankrijk, en ik waren te gast bij Seppi. Seppi Landmann, een wijnboer, die uitsluitend boert voor zijn eigen lol. En dat zie je aan Sep, Sep is rond en goedlachs. Seppi heeft dan ook niet drie of vier bijzonder goede wijnen. Nee, Seppi maakt zeker twintig wijnen. Allemaal wijnen met een eigen bijzonder karakter, een speciale pluktechniek, of een bijzondere herinnering. Zolang Seppi er maar lol aan beleeft en z'n klanten het lekker vinden.
De Miss Blossom van de NL70 wordt ze al genoemd. Een dronken fan had 't zelfs over "de Elizabeth David van de lage landen." Hoffelijke Hagenezen vergelijken haar liever met Delia Smith. Janneke Vreugdenhil is inmiddels een begrip onder de foodies in Nederland. Ze schrijft voor NL70, NRC en nrc next, ontwikkelt recepten voor vele opdrachtgevers en heeft meerdere boektitels op haar naam. Opvallend hierbij is de diversiteit in thema's. Van een luchtig boek als "Hoge hakken in de keuken" tot twee medische kookboeken: "Vechten met gerechten tegen candida" en "Vechten met gerechten tegen hoofdpijn en migraine".
Janneke's nieuwste boek etenenzo is een verzameling van haar beste recepten en mooiste verhalen uit nrc next. Geen zware kost, wel puur en praktisch. Het meest in het oog springend is de vormgeving van het boek. Zo'n boek heb je nog niet eerder gezien!
Om dit boek te winnen zetten we de good old limerick in. Wie bedenkt de geestigste, ontroerendste of liefste limerick met de auteur en/of titel van het boek verwerkt in de rijm. De drie beste dichters ontvangen een exemplaar van eten enzo.
Weet je niet meer wat een limerick is? Hij gaat als volgt:
Een dorstige slijter uit Snake
Dronk wijn, elke dag van de wake,
De zondag excluis
Want dan zat hij thuis
En kreeg hij slechts koffie en cake.
(ook alvast een goeie warming up voor Sinterklaas)
Drie weken geleden heb ik de hand weten te leggen op een doos goudgele kweeperen uit Zuid-Frankrijk. Deze vruchten zijn rauw niet te eten, echt keihard. Mijn Marokaanse buurman denkt daar anders over, hij eet ze wel rauw als ze rijp zijn maar bij voorkeur gestoofd met mals lamsvlees. Goed, toch het lekkerst als je er iets van maakt dus: kweegelei, kweemoes of membrillo!
Kan zowel na het eten als gedurende het diner. De licht bittere notige aardse smaak van een bakkie leut gaat heel goed samen met andere aardse herfstsmaken als pompoen, paddestoelen en wild. En natuurlijk blijft koffie met room een ongeëvenaarde klassieker. Koffie in de pan: laat je deze week op Cheffen inspireren door deze recepten. Eindig met een espresso naar Italiaans gebruik.
Zoals de titel al misschien doet vermoeden is dit geen belerend stuk doorspekt met etiketten of traditioneel geneuzel. Dit is een bijdrage met tips over hoe je de rijke wereld van whisky kunt verkennen vanuit je eigen huiskamer...
Vandaag de voorlopig laatste ronde in de lijstjes koorts. Na met jullie de inhoud van de voorraadkast en de keuken te hebben bepaald is het dit keer de beurt aan de culinaire boekenkast van de masculinaire lezer. Waarschijnlijk is dit de meest subjectieve opsomming want de meeste culi’s zijn op dit onderwerp besmet met het hebberigheids virus en werkt alleen de omvang van de keuken of boekenplank als remmende factor.
Wat een heerlijke tijd de herfst!
Prei,rode kool,boerenkool en natuurlijk veel pompoen staan volop in de tuin en het is enorm fijn om daar de lekkerste recepten bij te bedenken.
Ik denk dat ik dat een van de leukste dingen vind wanneer ik op de tuin ben, al zwoegend bij het spitten bedenken wat ik ga doen met dat veld pompoenen naast me. En wat we buiten de kaart om bij Gartine kunnen aanbieden!
Ja, ja, dit is de tijd waarin we horen over trots (zijn) op Nederland. De tijd waarin de ontsteltenis groot is over “gemene” buitenlandse overnames van “onze” bedrijven. Termen als ‘uitverkoop’ en ‘verkwanseling’ vallen als rijpe appelen in opiniemakende media. Al lettergreepinslikkend wordt zenuwachtig de VOC-mentaliteit gepredikt. Ach, waar zijn die goeie ouwe jaren van de Gouden Eeuw toch gebleven? Valt er werkelijk niets meer in te polderen? Zullen we dan nooit meer massaal de grachten in springen na een behaald kampioenschap? Moeten we het dan werkelijk slechts nog hebben van drie kwelende glitterdikkerds in een hossende Arena? Hoe heeft het toch allemaal zo ver kunnen komen…?
Ik laat de koffie even aan me voorbijgaan....
Het is even stil geweest aan mijn front, maar achter de schermen zitten we meer dan volop in het hectische kerstgewoel. Elk jaar gaat dat begin oktober van start met een algehele opsluiting van enkele dagen ‘op de hei’, waarbij we de hoofdlijnen uitzetten voor onze jaarlijks terugkerende kerstbrochure. Natuurlijk staat niemand’s hoofd naar weldadige kerstdiners op ’t moment dat blondbaardige Sinterklaas te paard over onze daken galoppeert en men de resten van peper- en kruidnoten en banketstaven nog in z’n kiezen heeft zitten. Vandaar dat wij direct de dag na 5 december de brochure pas lanceren, waarin we onze klanten en geïnteresseerde eetfreaks smaakvolle gerechten voordragen om de donkere koude kerstdagen mee warm te blijven. Terwijl onze brochure na stevige voorbereidingsweken op dit moment bij de drukker daadwerkelijk wordt geboren, hebben we afgelopen zondag een leuke introductie ervan gehad.
“Mensen die op hun werk jarenlang veel koffie drinken, kunnen daarmee de kans op een hartinfarct vergroten.” Zo luidde de eerste zin van een nieuwsbericht van de Consumentenbond aan het begin van deze maand. Vele kranten en nieuwssites namen het bericht zonder blikken of blozen over, want dit was natuurlijk groot nieuws. Heel werkend Nederland werd immers dagelijks een klein beetje verder doodgemaakt door de slechte cholesterolverhogende koffie van zijn baas. Toch is het bericht geen zuivere koffie.
Ik liep voor een boodschap over de Amsterdamse Kinkerstraat toen mijn oog viel op een etalage met daarop de tekst Turks Fruit. Het overlijden van Jan Wolkers schoot door mijn hoofd en ik bedacht me dat ik eigenlijk deze ‘Turkse Delicatesse’ nooit echt een kans had gegeven. Het beeld van een ernstig zieke Olga (Monique van de Ven) in een ziekenhuisbed die als laatste avondmaal haar mond vol propt met het zoete goed, gaf me de aanzet om het nu toch maar eens te proberen. (Waar je al niet door getriggerd raakt…)
Het werd een warme ontmoeting met de trotse eigenaar van deze winkel en ik maakte een afspraak met hem om voor Cheffen.nl een stukje te schrijven.
Wat gebeurt er met een mannenhart - of moeten we het lager zoeken- als hij Nigella Lawson een vinger ziet steken in haar net gemaakte crème anglaise, om die vervolgens langzaam en met zichtbaar genot schoon te likken?
