Santa Maria is een nieuw restaurant in Barcelona, in de wijk Born. Niet te hip, al helemaal niet duur en oh zo lekker. Je zou er zo voorbij lopen als je het niet zou weten en wij fietsten er dan ook keihard langs. Vriend Manuel fluit ons terug, hier is het! Je kunt er niet reserveren, dus je moet er op de bonnefooi naar toe en hopen dat ze je leuk genoeg vinden om binnen te laten…Helaas is er een wachttijd van minimaal een uur en we moeten nog naar een jazzconcert, dus gaan we naar een schattige Cubaan met tafellinnen en pastelkleurige muurtjes. We eten er cassave met knoflook, varkensgebraad en zwarte bonen. Ook lekker.

De gedachte aan Santa Maria laat ons echter niet meer los en de volgende avond besluiten we er weer heen te gaan. Manuel blijft thuis, maar adviseert ons vroeg te gaan. Om kwart over negen ’s avonds worden we wakker. Een uur later staan we met een glimlach en charmeoffensief in de aanslag voor Santa Maria. Kan niet misgaan denken we.
“Lo siento, no hay sitio”. Geen plek. “Over een uur dan?”, proberen we. “Misschien, misschien. Heb je een telefoon?”, vraagt Adriano uit Uruguay. “Bel over een half uur”. “Maar heb je dan een tafeltje, gegarandeerd?” Nee, schudden zijn donkere krullen en haaksnor resoluut.

We gaan iets drinken in Mix, een straat verderop. Een Cava en een Strawberry Daiquiri later, bellen we weer met Adriano, maar de Uruguyaan is meedogenloos: het zit er gewoon niet in vandaag. We besluiten er toch nog eens langs te lopen. Achter de glazen pui zien we dat het nog steeds bomvol zit. Adriano en zijn dansende krullen komen weer achter de bar vandaan. Kijkt hij grimmig? “No estés enfadado” roepen we snel. “Niet boos worden, we weten wat je gezegd hebt. Maar we waren hier gisteren ook en vandaag is onze laatste avond en we zijn Ginger en Spice uit Nederland, en…”

Hij grijpt Ginger met zijn getatoeëerde armen bij haar jasje en zegt: “Ok dan. Maar de keuken sluit om twaalf uur en als je dan nog niet gegeten hebt, heb je pech gehad”. We knikken en blijven bescheiden achter een paal staan. De getatoeëerde arm schuift ons twee glazen bier uit een wijnglas toe. Wij grijnzen en genieten.

De keuken is als een soort huisje in het restaurant. Er zit een groot raam in waar we de koks bezig kunnen zien. Een jonge kleine vrouw met een korte Spaanse pony en een rode bril op maakt à la minute vierkante sushi met een houten mal. Af en toe neemt ze een slokje bier uit haar wijnglas. Na een half uur krijgen we wijn. We vragen om wit en we krijgen een vinho verde, een Alvarinho Monçao. Kurkdroge jonge witte wijn met een licht prikkeltje. We bestellen de halve kaart want het kost geen drol: escabeche van mosselen met een pikante dressing en gefrituurde maïs, vierkante sushi met een psychedelisch patroon van viseitjes.

De eendenlever heeft een veeg uit de pan gekregen: dichtgeschroeid en geserveerd met een warme vijg. We bestellen er nog een. We eten ansjovis met een puree van aubergine en currydressing, zeeslakken met een zijdezachte karamelachtige citroenolie, maki van krab en chips met five spices. We eten Dracula als dessert, een mousse van coca cola die je hele hoofd doet tintelen. We beleven zojuist het culinaire equivalent van een orgastische ervaring, als Adriano, die inmiddels verliefd op ons is geworden, vraagt of we meegaan naar de Flamingobar. ¡Santa Maria, que sì!

Santa Maria zit aan de Comerç 17. Je kunt er ook lekker roken, alleen niet reserveren.