De ogen van Mister Health beginnen te glimmen als hij eindelijk de grote tent op het Oktoberfest binnenloopt. Ik zie hem denken: "Ik ben in de mannenhemel". Grote pullen bier, sappige haantjes van de grill en vooral heel veel mooie dames die hun borsten met moeite in hun krappe Dirndls kunnen houden. Maar heren, een plekje in de mannenhemel krijg je niet zomaar. Ik ben al vaak op het Oktoberfest geweest, en nog nooit was het zo moeilijk om een van de feesttenten binnen te komen. De berichten dat de bieromzet dit jaar een nieuw record heeft gehaald doen vermoeden dat het steeds leuker wordt op de Wies'n in München. Dat geldt echter alleen voor de portomonnees van de organisatie. Voor de bezoekers wordt het er echt niet leuker op.
"Gehen Sie weg, Sie kommen hier nicht rein" snauwt de bewaker. Het is bij elke tent hetzelfde liedje: zonder reservering geen kans. We zwerven wat rond over de grote Wies'n en elke minuut wordt onze hoop op een literpul kleiner. "Vorsicht, vorsicht, vorsicht" klinkt het achter ons en we zien hoe een comazuiper op een brancard wordt afgevoerd. Je zou er bijna jaloers op worden. Hij heeft immers wél bier gehad. Ik voel me steeds lulliger in mijn roze Dirndl waarvoor ik nog speciaal de binnenstad in ben gegaan. We drinken twee glaasjes prosecco tussen de kermisattracties terwijl we de drommen mensen gadeslaan. Iedereen is op zoek naar de heilige graal: een literpul.
Optimistischer door de prosecco besluiten we nog een laatste keer te proberen om de -vind ik- leukste tent binnen te komen: de Schottenhammel. In de rij worden we bijna doodgedrukt. Met lede ogen zien we aan hoe een hostess van een evenementenbureau een grote horde "vips" naar binnen loodst. De Italiaan naast ons in de rij vloekt: "bastardi". Hij staat al een uur vooraan in de rij, maar wordt structureel genegeerd door het stuk chagrijn aan de deur.
Terwijl het gedrang weer erger wordt, draai ik theatraal wanhopig met mijn ogen en maak ik oogcontact met een van de dames die de literpullen rondsjouwen. Tot onze grote blijdschap beveelt zij de bewaking dat wij de hemel in mogen. Ze brengt ons naar een van de houten tafels en wij bedanken onze reddende engel tot tien keer toe. De 'Mass' met Spatenbrau verdwijnt rap in onze uitgedroogde kelen en ik denk met enige gene aan de Italiaan die waarschijnlijk tot in de pruimentijd vooraan in de rij staat en "bastardi" roept.
En dat is nu precies het jammere aan het oktoberfest van dit jaar: zonder geluk, zonder te flirten (in mijn geval met een lesbische dame), zonder de sympathie van de Türsteher of zonder reservering kom je de tenten niet meer in. En dat terwijl het Oktoberfest altijd een echt volksfeest was. We horen zelfs een verhaal dat sommige tenten vrouwen zouden weigeren omdat ze voor te weinig omzet zorgen.
Eenmaal in de tent is al het leed snel vergeten en blijkt er niets veranderd te zijn. We maken snel nieuwe vrienden en hossen mee op "Viva Bavaria!". Maar toch riekt het meer dan ooit naar commercie op het bierfeest. Beetje jammer.
