We kijken dan ook lijdzaam toe als er tegenover ons weer een pul bier op tafel verschijnt. Totdat een gedrongen Italiaan - type “I make you an offer you can’t refuse” - zich met een jonge platinablonde schone naast ons settelt. De man, die ik eerder inschat dat hij ons een lijntje wit gaat aanbieden, vraagt in gebrekkig Engels of ik samen met hem wijn wil bestellen. We kunnen dan meer verschillende flessen proberen. Vanaf dat moment gaat hij als een guerrillastrijder door de wijnkaart. Hij blijkt veel van Italiaanse wijn te weten en leeft zich helemaal uit, meer dan dat zelfs en plaatst de mooiste wijnen voor ons op tafel.

Voor het eerst van mijn leven - ik was amper twintig - ontdek ik de culinaire inzetbaarheid van Italiaanse wijnen. Friszure Prosecco bubbels uit het noordelijk gelegen Veneto voor bij de sushi, stevige Barolo’s uit Piedmonte bij wagyu-rund en het rode bonen dessert komt met een uiterst verrassende dessertwijn van Elba. Onze Al Pacino tijgert bijna over tafel om mij uitleg te geven, van diepe zuchten en veel handgebaren tot enthousiaste kreten. Grote indruk laten deze wijnen op ons achter. Ik raak volledig in vervoering, maar denk ook aan de lange periode van sparen die straks de Japanse kassa in floept.

Na een toiletbezoek zie ik dat beide plekken naast ons leeg zijn. Onze vriendelijke disgenoten zijn vertrokken en hebben de volledige wijnrekening betaald. Ik heb hem nooit meer teruggezien, maar elke keer als ik een fles Italiaanse wijn opentrek, zie ik weer zijn enthousiaste handgebaren en die vonkel in z’n ogen weerspiegelen in mijn wijn.

Cuno van 't Hoff

Dit artikel is eerder dit jaar verschenen in Delicous