Hoe zou het daar met het vlees gesteld zijn...
Zoals je niet zult zijn ontgaan, is het de Week van de Smaak. Toevallig vielen me gisteren twee publicaties op in de media die daar indirect mee te maken hebben.
In het Parool stond een stuk over dat kinderen in Frankrijk eetles krijgen. Ze blijven er standaard over en in de eerste groepen krijgen ze vlak voor de lunch een voedingslesje over wat ze gaan eten. Hoe appels groeien, hoe brie rijpt, welke schelpdieren er zijn, waar welk vlees vandaan komt. Ze leren groenten- en kruidensoorten herkennen. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar ik vind het een goede zaak! Zoals gesteld: eten en drinken maakt daar veel meer een onderdeel uit van hun cultuur, dat is hier (nog) niet zo.
’s Avonds zag ik toevallig Netwerk, waarin een documentaire over extreme zwaarlijvigheid (morbide obesitas): mensen die zo’n overgewicht hebben dat ze vaak niet meer geholpen kunnen worden, praktisch gezien dan. Met open mond bekeek ik de documentaire.
Ik zag hoe mensen van 180, 220 kilo niet meer van de tandarts in de stoel mogen liggen omdat deze dan afbreekt. Bij de huisarts is de omvang van de bloeddrukmeter niet groot genoeg, echo’s en röntgenfoto’s kunnen niet meer worden genomen omdat de golven/straling de organen gewoonweg niet meer kunnen bereiken. Ziekenhuisbedden zakken door. Ambulances blijken te smal. Nu moeten mensen vaak met hoogwerkers (!) en door een heel team van brandweermannen uit hun huizen worden geëvacueerd. Daarom hebben ze speciale kleine verhuiswagens bespoten als ambulance, volledig ingericht maar alles XXXL.
Steunen naast invalidentoiletten breken af als ze in een normale gipswand zijn verankerd.
Een specialist vertelde dat er momenteel 150.000 mensen zijn met zo’n overgewicht. En dat tot nu toe niemand, ook niet de overheid, er voldoende bij stil staat dat verwacht wordt dat dit aantal over 10 jaar opgelopen is tot 500.000! Op de vraag van de reporter of het niet beter is om bij deze mensen in een eerder stadium strenger in te grijpen in hun eetpatroon en levenshouding, om te voorkomen dat het zover komt, was het antwoord van de specialist: wij artsen zijn er altijd voor geweest om zieke mensen te helpen, met wat voor oorzaak dan ook. Of je nu per ongeluk een been breekt bij het skiën, of dat je jezelf volledig doorrookt, veralcoholiseert of volpropt. En hun taak is niet om belerend te zijn naar mensen. Pfff, moeilijk vraagstuk, de gezondheidszorg heeft er echt een serieus probleem bij! Wat vinden jullie...?
Bovenstaande bewijst maar eens te meer ons standpunt in de slagerij: geen kwantiteit, maar kwaliteit als voedsel, vers. Met aandacht eten, proeven, en niet snel tussendoor gedachteloos opschrokken. Je stukje vlees of vis hoeft niet oversized te zijn, en als het maar niet doorspekt is met groeihormonen en opgepompt met water. Bij deze.
Zie ook op internet: Uitzendinggemist.nl (zoeken op Omroep: EO, Netwerk, 25 september)
En het eerder geschreven artikel van Miss Health.
