Met af en toe een haal van een kater, overgehouden aan de fantastische trouwerij van de broer van Miss Ginger met zijn aller L, begaven wij ons bedeesd naar de opening van het nieuwe restaurant en geesteskind van Ron Blaauw: Sophia.
De outfit van de trouwerij beantwoordde perfect aan deze gelegenheid en de nepwimpers van de huwelijksceremonie zaten er na een korte nacht nog aan: een kort toilet volstond. Na vierentwintig uur samenzijn ontbrak ons wel wat gespreksstof. Bubbelglazend stonden we om ons heen te kijken, op zoek naar bekenden. We waren dan ook aangenaam verrast om Mister en Miss Beverage te treffen en trokken Miss Guapita, een vriendinnetje van ons dat om de hoek woont, meteen tussen de struiken door om gevieren te proosten met champagne.

“Bij Sophia draait alles om eten”, zei Ron Blaauw in een interview. Weinig van gemerkt. Elke keer als er hapjes langskwamen visten wij achter het net: hongerig en met trillende bovenlip kijken we naar crêpes met confit die langskomen. We zien hoe Oud Zuid geniet van tompouces van ganzenlever en paling met een knapperig gekarameliseerd laagje, hoe ze soepjes lurken van bospaddenstoelen en porcini. We kijken hoe plateaus vol met stukjes kabeljauw met sesamdressing en sinaasappelschuim in monden van onroerend goed-handelaren verdwijnen. Als de oesters langskomen gooit Miss Beverage net een glas rode wijn over Mister Beverage (die twee schijnen het nooit droog te houden), terwijl Miss Spice en Miss Guapita worden opgehouden door een Indo met Italiaans alibi. Ondertussen vloeit de champagne wel rijkelijk, daarover niets te klagen. De sommelier herkent Miss Spice nog uit Chang I en zorgt er voor dat onze glazen nooit leger dan halfvol zijn.

Anderhalve liter champagne later (welk huis ook weer, Bev?) hebben we nog steeds niet gegeten en de gastheer hebben we evenmin gesproken.
Ons doel wordt tweeledig: lamskoteletjes verorberen en Ron Blaauw aanschieten. De lamskoteletjes lijken het meest toegankelijk, aangezien die lauwwarm en roze liggen te lonken op grote schalen in het uitgeefgedeelte van de weidse open keuken. Als twee hongerige spreeuwen rennen we op de aanblik van het malse vlees af en staan oog in oog met de voltallige keukenbrigade. Onnozel glimlachen we en hopen er daar mee vanaf te komen. Chefkok Edo Kamping berispt ons dat we in de weg staan en met de staart tussen de benen en geen lamskotelet achter de kiezen druipen we af richting champagne.
Eindelijk kunnen we Ron Blaauw gaan begroeten. Waar we het over gehad hebben, weten we niet meer. Ongetwijfeld had het met eten te maken. En dat riepen we dus ook om het hardst. Blaauw was zo aardig voor ons een tafel te reserveren bij brasserie Keyzer, alwaar we opwarmden met een bisque, gevolgd door een fris plateautje fruits de mer. Hoe het eten bij restaurant Sophia is weten we dus (nog) niet, aangezien het aan ons voorbij ging. Een late night souper bij Keyzer (tegenover het concertgebouw) is in ieder geval aan te raden!