Vier dagen Côte du Rhône.
Met een wijnjournalist, een dagbladredactrice en begeleiders.
Een Megane rijdt ons van wijnhuis naar wijnhuis, van wijnhuis naar restaurant, van restaurant naar weer een ander wijnhuis, en naar opnieuw een restaurant.
Aan tafel en in kelders ontmoeten we wijnmakers, en proeven we wijn.
Veel wijn, en tussendoor slapen we.
De laatste dag wacht het hoogtepunt: het wijnhuis E. Guigal van Château d’Ampuis in Ampuis, de geboortestad van de Côte Rôtie.
Al dagen spreekt de wijnjournalist over Guigal, en dan met name over hun Brune et Blonde en La Mouline. Die twee wil hij zeker proeven: “Voor minder ben ik dit hele klere eind niet gereisd.”
In de hal van Guigal wachten we op Philippe Guigal, zoon van de wijnmaker die ook weer een zoon van een wijnmaker is. Aldus vader-op-zonend wist het huis binnen drie generaties uit te groeien tot een van de meest prestigieuze uit de Rhône-vallei.
Ah, daar hebben we Philippe.
Een knappe man. Eind twintig, begin dertig.
De dagbladredactrice krijgt bijkans een kleurtje als zij hem ziet.
Haar bonjour klinkt als bzjoer.
Philippe schudt handen en bonjourt keurig terug.
Even later leidt hij ons door de kelders.
Een ervan is 350 jaar jong en daarmee de alleroudste van de Rhône-streek.
Hij ruikt naar beschimmelde regenjassen.
Komt door de fungiteelt aan het plafond, verduidelijkt Philippe.
De cladosporium cellarae.
Door die cladosporium is de kelder de favoriet van het huis: “Hij is technisch perfect. Dankzij de luchtvochtigheid van 95 procent en de temperatuur. Twaalf graden in de winter, eentje hoger in de zomer.”
De dagbladjournaliste vindt het allemaal prachtig. Zij luistert, knikt en lacht, en laat er nog net geen hoeraatjes bij.
Dan gaan we via een tunnel onder de drukke Route National door.
Daar aan de overkant wachten nog meer kelders. Cladosporium cellarae-vrij en aardbevingproof vanwege het vracht- en treinverkeer dat langs de vaten voorbij dendert.
“Wat is het een mooie man”, verzucht de dagbladredactrice als Philippe zich met een keldermedewerker onderhoudt, “en heel charmant ook.”
Het wijnhuis doet haar broeierig ontwaken.
Tijdens de voorgaande bezoeken had zij weinig gesproken.
Zij proefde en walste in valse stilte, luisterend naar onze gesprekken. En die woorden schreef zij keurig over.
Van zulke wijnschrijvers zie je steeds meer meisjes.
Een Chardonnay en een Cabernet kunnen ze vaak amper onderscheiden, en ze flemen met knappe Fransozen die mooie wijnen maken.
Wij verbazen ons intussen over het wijnhuis waar traditie en moderne fratsen hand in hand gaan.
Guigal heeft een eigen tonnellerie, maar evenzo robots die flessen vullen en verpakken.
Beer, heet een wijnbottelmachine.
Perrier, heet een ander.
En dat vindt de wijnjournalist grappig.
Dan wacht de proeverij.
Philippe zet bijna alle topstukken van Guigal op tafel. Waaronder een Côte Rôtie Brune et Blonde 2004 en La Mouline 2001, die de wijnjournalist doet ontsteken in gebrabbel over fluweel en romig, zuurtjes en zwart fruit, orgasmes van aardse aroma's, koffie, mokka en fruit met een heel verleidelijk zwart pepertje achterin.
"Wat een spanning, wat een fraaie structuur met veel materie en diepe extractie. Briljante houtintegratie ook.”
En zo staan we ieder op onze eigen manier te walsen, te proeven en te spugen, en af en toe slikken we een slokje door. Want hoe vaak zullen je mond en keel hierna nog de kans krijgen om de verrukkingen van een Condrieu La Doriane 2006, St. Jospeph Vignes de l’Hospice 2005 of Côte Rôtie La Turque 2000 te savoureren.
De peperdure flessen bezorgen de dagbladredactrice alsmaar rodere wangen en maken alsmaar gekkere TMF-vragen in haar los.
“Heb je broers?”, vraagt ze aan Philippe.
“Nee, die heb ik allemaal afgemaakt”, antwoordt hij. “No shares!”
De dagbladredactrice begint bakvissig te giechelen.
“Nee serieus", zegt Philippe. "Ik ben enig kind zoals mijn vader enig kind was. Small years geven de beste opbrengsten.”
Nog meer gebakvis.
“En jij”, probeert zij, “wil jij...”.
En dan grijpen we in.
“Philippe, welke wijn ga je schenken tijdens de bruiloft over enkele weken?”, vraag ik. “Toen ik gisteravond met mijn collega in Ampuis nog een afzakkertje nam, vertelde een mevrouw dat je ging trouwen.”
Het gezicht van de dagbladredactrice schiet onmiddellijk in de bleek.
De wijnjournalist doet er nog een schepje bovenop: “Worden het voor jou ook small years of heb je liever een kelder vol kinderen.”
De dagbladredactrice hoest een paar keer en excuseert zich.
Zij moet ineens naar het toilet.
Wij vragen om nog een shot Côte Rôtie La Mouline.
Dat heeft hij, van een oudere jaargang.
Tijdens de lunch drinkt de dagbladredactrice in somberte. Trek in eten heeft zij niet.
De weg naar het vliegveld staart zij kilometers aaneen uit het raam.
Dan gaat de telefoon.
Het is Philippe.
Voor de dagbladredactrice.
Blozend in verbouwereerdheid pakt zij het mobieltje aan, zegt yes en oui, en oh en I’m sorry, yes en yes en merci, en geeft de telefoon weer terug.
"Ik was mijn gsm en aantekeningenboekje op het toilet vergeten", schaapt zij. “Philippe stuurt die op met een fles La Praline of zoiets.”
De wijnjournalist veert op. Een La Mouline?
“Het is een mooie man”, zeg ik. “Een charmante man ook.”
“Ja”, verzucht de dagbladredactrice, “een mooie man, een hele mooie man.”
“Wat een materie", mijmert de wijnjournalist.
"Mijn god, wat een spanning.”

[kader]
Enkele wijnen uit ‘de onderkant’ van het assortiment van E. Guigal zijn onder meer te krijgen bij Gall&Gall. Probeer de Côte du Rhône. Een blend van de allerbeste druiven uit de villages Liriac, Vacqueyras en Gigondas. Zeer appetijtelijk. Prijs: 10,49.