» Richard v. V: Graag zou ik voor mijn moeder ook een grillpan kopen. de ronneby bruk die te koop staat in bovengenoemde winkels is 59 euro i.p.v. 39 ! dit is nogal een verschil. heeft iemand een idee waar ik wel voor wat goedkoper een ronneby bruk grillpan kan kopen
alvast bedankt
Richard
Grillpan
» slijpsteen: Als de gemiddelde thuiskok eerst eens een goed elektrisch slijpertje koopt(wil geen reclame maken maar bv een cc 120).Een aanzetstaal is al moeilijk als je er geen gevoel voor hebt,laat staan een wetsteen!
Als u deze goed in de hand liggende messen niet in de vaatwasser stopt, ze af en toe door de slijper haalt, heeft u een prima mes.Natuurlijk is
Herman wat doe je nou?
» Ben: Erg grappig om deze verhalen te lezen. Wat een lompe hufter staat daar toch in die winkel, ik vind het verwonderlijk dat die tent nog bestaat. Zo had hij laatst een verkeerde bestelling gegeven aan 2 meiden die zij niet accepteerden en waarvoor zij ook niet gingen betalen. Dus besloot hij maar de deur van de winkel op slot te gooien (overige klante
Geen vriend van Italië
Nadat afgelopen juni een aantal cheffen tot sabreur is geridderd, gaat er geen borrel of vrijgezellenfeest voorbij of de kurken en flessenkoppen vliegen door kajuit, cafe of huiskamer. Iedereen vindt het fantastisch om te doen en onder leiding van onze pro's is het een koud kunstje. Officieel sabreer je met zwaard, maar dat is nou eenmaal niet altijd binnen handbereik op de camping of in de voetbalkantine. Een stevig koksmes voldoet ook prima. Wel de achterkant gebruiken, dan krijg je geen bramen in je mes. (Bekijk voor een audiovisuele instructie ons cheffen filmje over sabrerenhttp://www.cheffen.nl/cheffen_tv/)
...en daar sta je dan als kok op het moment dat je je diner wilt bereiden. Met vijf ontkurkte flessen champagne. Om te zorgen dat iedereen tijdens het diner ook nog zin heeft in champagne, gris ik de flessen van tafel en gebruik ik ze bij de bereiding van het diner. Tijd om de kookwijn te vervangen voor champagne! En dat kan heel goed en geeft veel gerechten een bijzondere touch. Bijvoorbeeld de kokkels die zo veelvuldig te rapen zijn in Vlieland. Afblussen met champagne geeft een heerlijke smaak. Maar en er zijn meer mogelijkheden...
En echt net voor het sluiten van de transfermarkt heeft cheffen een ambachtelijke kaasvrouw binnen weten te halen. De geruchten gingen al, maar ook andere weblogs zaten op 't vinketouw. Cheffen is een Miss Cheese rijker en stelt zich bij deze zelf voor. Ook kunnen we meteen genieten van een smakelijk kaasverhaal.
Marike van der Werff,
Arnhem 1980
VWO in Groningen, Kokschool in Utrecht. Na 2 jaar in restaurants was ik het gebeul tot laat in de avond zat. Hiervoor was ik niet in de wieg gelegd. Praten over eten en over smaak was wat ik het meest miste, dat doe ik nu dagelijks met klanten naar hartelust.
In 2004 begon ik voor mezelf en zocht een keuken voor mijn catering en marktkraam met vegetarische delicatessen op de Noordermarkt, (Biomarkt op zaterdag)
Zo kwam ik boven bij Abraham Kef, de Franse Kaasmakers terecht. Deze oudste Franse kaaszaak van Amsterdam was op sterven na dood. Binnen de 8 maanden vanaf sluiting heb ik besloten om Kef weer uit de grond te trekken en heb ik me volledig in de Franse kaas gestort. Inmiddels zijn we ruim 2 jaar verder, staat de zaak weer op z'n poten en is de fijnproeverssfeer is terug in de kelder. Kaas is een ongelooflijk breed en interessant onderwerp met een culinair, historisch maar ook zeker een culturele achtergrond. Heerlijk om dagelijks met zo'n karakterproduct bezig te zijn, ik leer elke dag meer, krijg goede respons van de klanten en raak over kaas nooit meer uitgepraat...
Afgelopen week heb ik onze oudste zoon verleid. Daar kan je vreemde associaties bij hebben maar in dit kader hoeft dat helemaal niet want het gebeurde tijdens het avondeten aan de keukentafel.
En echt net voor het sluiten van de transfermarkt heeft cheffen een ambachtelijke kaasvrouw binnen weten te halen. De geruchten gingen al, maar ook andere weblogs zaten op 't vinketouw. Cheffen is een Miss Cheese rijker en stelt zich bij deze zelf voor. Ook kunnen we meteen genieten van een smakelijk kaasverhaal.
Marike van der Werff,
Arnhem 1980
VWO in Groningen, Kokschool in Utrecht. Na 2 jaar in restaurants was ik het gebeul tot laat in de avond zat. Hiervoor was ik niet in de wieg gelegd. Praten over eten en over smaak was wat ik het meest miste, dat doe ik nu dagelijks met klanten naar hartelust.
In 2004 begon ik voor mezelf en zocht een keuken voor mijn catering en marktkraam met vegetarische delicatessen op de Noordermarkt, (Biomarkt op zaterdag)
Zo kwam ik boven bij Abraham Kef, de Franse Kaasmakers terecht. Deze oudste Franse kaaszaak van Amsterdam was op sterven na dood. Binnen de 8 maanden vanaf sluiting heb ik besloten om Kef weer uit de grond te trekken en heb ik me volledig in de Franse kaas gestort. Inmiddels zijn we ruim 2 jaar verder, staat de zaak weer op z'n poten en is de fijnproeverssfeer is terug in de kelder. Kaas is een ongelooflijk breed en interessant onderwerp met een culinair, historisch maar ook zeker een culturele achtergrond. Heerlijk om dagelijks met zo'n karakterproduct bezig te zijn, ik leer elke dag meer, krijg goede respons van de klanten en raak over kaas nooit meer uitgepraat...
Onlangs verscheen er een leuk klein boekje. Over champagne! Feestelijk onderwerp... Het is een lesboek over proeven, over leren, over het unieke klimaat en de bodem, over het proces van champagne maken. Maar bovenal nodigt het uit om te genieten van champagne. Op elk feestelijk moment!
Wie gezond wil leven, leeft ook vaak wat ongezelliger. Daarom ben ik altijd gretig op zoek naar excuses om ongezond gedrag te rechtvaardigen, liefst excuses die wetenschappelijk onderbouwd zijn. Zitten er misschien antioxidanten in tompoezen, polyfenolen in een caipirinha of heilzame dampen in sigarettenrook? Meestal kun je lang zoeken, maar een excuus om net als 007 wat vaker champagne te drinken lees je hier.
Zaterdagmiddag vier uur, Mareuil-sur-Aÿ een klein dorpje middenin de Champagnestreek, net even ten oosten van Epernay. Het is bloedheet, heel Frankrijk is op vakantie en ik sta in een grote desolate hal te wachten.
Ik ben uitgenodigd door Charles Philipponnat, president van het gelijknamige champagnehuis. Het chateau is uitgestorven, monsieur “Le President” bewaakt in zijn eentje het fort. Vanaf een hoge brede trap komt Charles aangelopen, een kleine gedrongen man met een vrolijke uitstraling wil me hard lachend de hand schudden.
Mijn champagne "king for a day" boodschappenlijstje is erg lang en erg gevarieerd. Helaas vertegenwoordigt de lijst een waarde die betrekkelijk onbereikbaar is. Mooi om van te blijven dromen dus.
Een wijn van het meer bescheiden "Prince for a day" lijstje is wat beter bereikbaar en één daarvan kan uitstekend bij de kokkels in het menu van deze week. Nu eens niet de grote bekende merken, waarmee de supermarkten en slijterijketens ons graag doodknuppelen, maar onbekender en, voor een dergelijke topkwaliteit, zeer goed betaalbaar (lees: value for money).
Jaren geleden ging ik als kok werken bij een nieuw te starten tent: Altmann restaurant en bar aan de Amsteldijk in Amsterdam. De in Amsterdam volslagen onbekende chef Scot zou de scepter gaan zwaaien in de keuken. Scot kwam uit Australie, maar had de voorafgaande jaren in Schotland gewerkt. Daar gaf hij chocolade workshops op scholen. Al snel bleek z'n expertise inderdaad met name op chocoladegebied te liggen. Absoluut iets om trots op te zijn, aangezien chocolade en ingewikkeld ingredient is. "Chocolate is a delicate thing', predikte Scottie-boy. Maar iemand die een glimmende bonbon kan maken kan nog geen keuken leiden. En ook dat bleek snel. Terwijl Katja, Beau en Patje binnen aan de champagne zaten, was de chaos in de keuken compleet. Vloekend met Schots accent was onze robuuste nicht volledig de kluts kwijt. De bonnenprinter bleef maar ratelen en wij probeerden dan maar zonder Scot gerechten richting de pas te krijgen. Helaas leerde Scot weinig van zo'n rampzalige avond. De volgende dag sloot hij zich volledig af in de patisserie en bereidde daar onder begeleiding van Schotse rap (en whisky) een pistachenotentaart met witte chocolade-vulling, chocolade souffles en diverse mousses. Tegen 5-en begon ie in te zien dat de mise-en-place niet af kwam en vluchtte de zaak uit. "Om thuis nog even iets te regelen," vertrouwde hij ons toe. Met rood doorlopen ogen keerde hij dan tegen 6-en terug. Dat zou weer weinig steun bieden, wisten we. Scot heeft 't uiteindelijk 2 maanden volgehouden en vertrok toen weer naar z'n geboorteland. Altmann stelde souschef Mo aan als chef en de tent begon te lopen. Het enige wat Scot achterliet was een goddelijk recept voor een Schotse chocolademousse...
Elk tweede weekend in september stelt kasteel Hex in België zijn deuren open voor bezoekers, om de prachtige moestuin te bezoeken en om alvast zaden of gereedschap aan te schaffen voor het nieuwe seizoen.
Tegen de tijd dat je als ouders veel tijd kwijt bent met het letten op je kleintjes kan dat gepaard gaan met de noodzaak om op de kleintjes te gaan letten. Terug van vakantie leek het mij een goed plan wat zuiniger met ons voedsel(budget) om te gaan want het was me een doorn in het oog dat ik wekelijks toch het nodige eten weg moest gooien. Daarnaast leidt dit vaak tot hele smakelijke en creatieve oplossingen. Een ander prettig bijeffect is dat het een zegening kan zijn voor de portemonnee.
Kunt u mij de weg naar Welcome vertellen meneer..?
Hoe representatief zijn Mystery Guests?
In mei van dit jaar gaf Job Cohen de kick off voor het Welcome project van de gemeente Amsterdam dat wordt ondersteund door AmsterdamTopstad. Doel is om ruim 6000 dienstverleners in en rondom het centrum van Amsterdam in de eerste projectperiode van een jaar bewuster en vaardiger te maken op het gebied van gastvrijheid. Ieder bedrijf kan kiezen op wat voor manier het mee wil doen; van branchegebonden expertmeetings en workshops tot maatwerktrainingen, van directieniveau tot het personeel op de werkvloer. Boodschap is altijd: wees gastvrij, je werk wordt er leuker van en het levert je meer op. Mr Host van Hostmanship.nl heeft de uitvoerders van dit project in de slotfase van de aanbesteding geadviseerd. Hostmanship is enthousiast over het initiatief en ‘verwelkomt’ het project maar zet wel zijn vraagtekens bij het volgende:
De nu bruinende en vallende blaadjes doen ons een beetje aan de naderende herfst denken. De tijd van wild is alweer aangebroken... Het wildseizoen start met het aanbod van de eerste augustus-eendjes. Maar als je een echte liefhebber bent van wild, dan kun je de komende maanden eens een keer Schotse ´grouse´ op het menu zetten. Deze vogel heeft de meest uitgesproken wildsmaak van het wilde gevogelte. Ze wegen gemiddeld zo’n 4 ons en meestal wordt het beestje in zijn geheel gebraden.
De cijfers gaan dankzij allerlei preventiemaatregelen langzaam naar beneden, maar nog steeds is het aantal mensen met hart- en vaatziekten in Schotland alarmerend hoog. Glasgow wordt zelfs ook wel “Heart attack capital” genoemd. Je ziet het al een beetje aan het weekmenu van deze week dat vooral bestaat uit whisky, room en chocolade. Maar er is nog een oorzaak. Net als Nederlanders zijn Schotten gek op frituren. Zo’n beetje alles verdwijnt gepaneerd of niet in het frituurvet. Wat te denken van een gefrituurde pizza bijvoorbeeld? Het bekendst en meest opzienbarend is echter de gefrituurde Mars. Lang werd gedacht –zelfs door veel Schotten- dat de gefrituurde Mars net zo’n mythe was als het monster van Loch Ness. Het tegendeel is waar: de deep fried Mars is levensecht. En je eet ‘m met ketchup. Lees, bekijk het filmpje en huiver.
Ik ben net terug uit Schotland. In fourwheeldrive's door de heuvels rijden, dwars door de zwarte Angus Aberdeen tussen de bloeiende heide en sappig gras heen. Nu weer een utopie, want heel 'vlees' Schotland zit sinds net weer dicht door MKZ. Maar ik ontdekte dat het echte Schotse comfortfood me heel wel bevalt. Haggis, steak pie, dat soort werk. In Melrose, net buiten Edinburgh – waar je iedere moment Miss Marple verwacht – proef ik Haggis. De slager in kwestie, Andrew Miller is fervent Haggismaker. De dikke bolletjes in darm of een soort plastic mogen dan voor ons niet aantrekkelijk lijken. Het smaakt me heel goed, om eerlijk te zijn. Haggis is een mengsel van ingewanden zoals long, niertjes en lever, met havermout en een specerijenmengsel met zoals een mengsel van nootmuskaat, kardemon, kaneel en witte peper, een half uur gegaard in water. Echt comfortfood passend bij een echt Schots (én Hollands?!) klimaat. Geserveerd met puree van aardappel en pastinaak. En hij gaat verder met zijn Haggispassie: hij maakt ze met hert en zwarte bessen of met wild zwijn en appel. Op de farmers markt in Edinburgh ontmoet ik piemaker Ian Grainger, de mad pie man. Hij stopt ieder dier in deegkorst: wild boar & pheasant pie of de Grunt Gobble and Zoom Coo Pie met wild zwijn, kalkoen, haas en duif of een simpelere pheasant pie of partrigde pie. Uiteindelijk ga ik naar huis met een Quack and Oink pie: eend en varkensschouder gekookt in rode wijn, brandy, met pruimen. Hij smaakt in één woord geweldig. Er blijken zelfs reviews over deze pie te bestaan: http://www.north-countrylass.co.uk/News/default.aspx?id=2.
Uiteindelijke moet ik nog heel veel meer pies proeven: mutton & leek pie, pork & appel pie, port & stilton pie, steak ale & stilton pie en natuurlijk de royal steak pie, schotlands trots de Angus Aberdeen steak met rode wijn en brandy.
Ook die pies van Simple Simon schijnen heel goed (perfect!) te zijn. En via internet te bestellen. Een overzeese bestelling zullen ze vast niet vaak krijgen. Maar het is de moeite waard te proberen. http://www.simplesimonspies.co.uk/index.html
Neem een snel zeiljacht, vijf (jonge)mannen, een hunkering naar avontuur en de bloedstollende Schotse westkust. Zo zat Mister Kitchen 2 met vier zeilvrienden die er nodig eens uitmoesten in hetzelfde schuitje voor een rondje Mull. Aangezien er zeven dagen geen haven zou worden aangedaan, moest er voor evenzoveel dagen ontbijt, lunch en diner worden ingeslagen in een gigantische Tesco. En whisky uiteraard; single malt that is (de 'zilte' Jura blijkt uiteindelijk favoriet). De stuitende schoonheid van Atlantische noordkust van Schotland is eigenlijk met geen toetsenbord te beschrijven...
Het is oogsttijd aan deze kant van de aardbol. Dat wil zeggen, in Frankrijk is het geweld losgebarsten, zo mochten we vorige week in de Rhône Vallei constateren. Aan de ene kant zichtbaar nerveuze boeren, wars van publiciteit die je nog nét niet weigeren te ontvangen op hun bedrijf. En aan de andere kant superrelaxede druivenbaasjes, die zich nergens zorgen om maken en het liefst tot vroeg in de avond een besprenkelde lunch met je delen.
´n schaar met een extra beugeltje.
De garnalen-gamba schaar. Knip de voor- en achterzijde van de gamba er af.
Door de speciale vorm van deze schaar kan je onder schil van van de gamba komen en deze door knippen. De extra, dun en scherpe, beugel prikt door de gamba zodat die, als de schil nu gemakkelijk verwijderd wordt, blijft zitten.
Dus vanaf nu kan lekker gamba´s eten zonder je vingers te verbranden. Géén vette handen meer.
“Hij is mooi hè”, zegt de dagbladredactrice.
“Zeker”, knikt de wijnjournalist, terwijl hij zich nog eens in het glas met Côte Rôtie La Mouline Premier Cru verdiept. “In zijn neus heeft hij overrijpe en gedroogde pruimen, zwarte bessen, bramen, licht gebrand hout en romigheid. De eerste aanzet in de mond is..."
“Uuuh sorry," onderbreekt de dagbladredactrice, "ik bedoel niet de rode wijn, maar hem, Philippe, de maker.”
Wij waren van de week ernstig verhinderd. Trouwe lezers zullen wel gemerkt hebben dat we vaker een beetje achter lopen. Een week om precies te zijn. De champagne die vorige week de hoofdpersoon was op het Cheffenmenu, liet ons schitteren. Schitteren van afwezigheid op Cheffen. We schitterden er des te meer om tijdens de opening van het nieuwe restaurant van Ron Blaauw in Amsterdam: Sophia.
Rechterhand van Heston Blumenthal dat word je niet zomaar. François Geurds heeft er op jonge leeftijd een staat van dienst opzitten waar je u tegen zegt. Kookte bij Parkheuvel onder Cees Helder, liep stages bij Wyli Dufresne en Thomas Keller in New York (en dan heb ik ze nog lang niet allemaal gehad). Voordat hij de afgelopen jaren onder Heston werkte in diens fameuze restaurant The Fat Duck, even buiten Londen. Voor de ambitieuze François werd het inmiddels hoog tijd om z’n eigen restaurant te beginnen. En als je hem spreekt, is het duidelijk waarom. Zijn passie en smaakgevoel laten hem geen minuut in de steek. Hij wil maar 1 ding, en dat is koken op het hoogste niveau (meneer Michelin heeft hem al opgemerkt). Deze week is hij de gastchef op Cheffen. Met een bijzonder en mooi menu, dat natuurlijk enige tijd en aandacht vereist. Voor wie dat niet wil, of zijn eigen creaties wil meten aan ‘the real thing’ reize af naar Asten, Brabant. Puur, Koningsplein 6, Asten, tel. 0493 - 688340 http://www.puurasten.nl/
Cheffen presenteert deze maand nog een gast: “Whisky Jr” a.k.a. Martijn van der Weijden (1977). Whisky Jr. zal de komende weken schrijven over een mannelijk, en tot nu toe, onderbelicht thema: whisky! Geniet en Reageer!
In het dagelijks leven werk ik als consultant en doe dat sinds kort voor eigen rekening. Verder hou ik van lekker eten, drinken en koken. Ik kijk dan ook regelmatig en met genoegen op de cheffen-site voor nieuwtjes, tips en inspiratie. Bovendien voel ik me wat minder ‘freaky’ tussen de hobby- en vakidioten op cheffen. Zo kan ik 's avonds in m'n bed al filosoferen over mijn ontbijt, vaak niet geheel zonder de nodige voorpret. Een ding miste ik echter op de site, een passie van mij. Want wat is er nou masculinairder dan whisky? Het is niet alleen een heel nobele drank, gehuld in mysterie en met een hoog stoere-mannen-gehalte. Het is ook nog eens een product dat zeer veel met eten te maken heeft. Voor, tijdens, na en zelfs in het eten komt het levenswater meer dan tot zijn recht. Hierbij mijn bijdrage, omdat er meer is tussen hemel en aarde…de Angel’s Share.
….dan een verre vriend. Dat geldt helemaal als je buren Belgische roots hebben en zodoende regelmatig naar het zuiden afzakken om dan terug te komen met ettelijke kilo’s spotgoedkope asperges. Daar is het nu natuurlijk helemaal de tijd niet voor. Maar aangezien onze buren een grote hazelaar in de tuin hebben staan werden wij onlangs wel verrast met een flinke mand hazelnoten. Het merendeel van de hazelnoten gaan naar een slager in Oud-Zuid die daar een heerlijke paté van maakt maar wij kregen het volgende recept meegeleverd.
Toch nog even inhaken op de Champagne van laatst: het Champage-kaasje bij uitstek is namelijk de Chaource. Chaource houdt zich met zijn licht rinse smaak en romige structuur als een van de weinige kazen echt staande naast de bubbels van de Champagne. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld ook voor de Parmigiano Reggianno, maar dat is dan weer een totaal andere kaas.
Dat Chaource in de verte familie is van de Brie zie je natuurlijk meteen aan het witte schimmelkorstje. Hij dankt zijn naam aan het slaperige plaatsje Chaource in de Champagne tegen de grens van de Bourgogne.
Dit is nu eens zo'n kaas die niet vanuit het midden uitloopt op het moment dat hij rijp is maar het rijpingsproces gaat van buiten naar binnen. Daardoor is hij alleen net onder de korst zacht en loperig, terwijl zijn hartje wit en zelfs een beetje krijtachtig blijft. Dit heeft dan weer te maken met de langzame manier waarop de melk gestremd wordt met melkzuur (i.p.v. stremsel van dierlijke aard). Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat de rauwmelkse variant het allermooist is, en dan vooral van mei tot en met oktober omdat dan de melk van koeien komt die buiten grazen van mals, geurig zomergras. Dat proef je absoluut bij zo'n fris kaasje.
Dus als er nog iets moois te vieren valt deze nazomer, begin dan de avond met een mooie rijpe Chaource en een glas bubbels, ik denk bijvoorbeeld aan een Champagne Rosé.
Er moet mij eigenlijk iets van het hart. In een winkel viel mijn oog toevallig op het welbekende ‘Ik kies bewust’-logo op verpakte voedingsmiddelen. Ik ging er nader op letten en zag het logo voorbij komen op producten als bijvoorbeeld cup-a-soup en ´verse´ soepen in de meest exotische smaakcombinaties. De ingrediëntenlijst raadplegend gingen mijn wenkbrauwen omhoog. Conserveringsmiddel, kleurstof, ‘aroma’ en een overmaat aan suiker en zout ten gunste van de houdbaarheid. Nieuwsgierig keek ik toch eens op internet, waar ik een lijst aantrof met de producten die aangemeld zijn en door de ballotagecommissie zijn goedgekeurd om het Ik kies bewust-logo te mogen dragen.
Tomoji Tanabe is momenteel de oudste man ter wereld. In een interview dat hij onlangs gaf bij zijn 112e verjaardag, verklapte hij zijn geheim: niet roken, niet drinken en dagelijks heel veel melk. Wat bij de een voor buikpijn zorgt, zorgt bij anderen dus voor een heel lang leven. De hoogbejaarde Japanner ziet er immers nog erg goed uit voor zijn leeftijd (hoewel hij op deze foto ook pas 111 is). De Nederlandse Hendrikje van Andel-Schipper (inmiddels overleden) schreef haar hoge leeftijd (115 jaar en 2 maanden) toe aan veel fietsen en elke dag een verse jus d'orange en een haring. En een advocaatje met slagroom op zon- en feestdagen.
Wat moet je eten om gezond oud te worden? Door een Frans onderzoek zijn we weer een klein beetje dichter bij de ontrafeling van dit mysterie.
Wat is een masculinair weblog zonder een pokermenu? Met de komst van gastchef Mr Whisky op Cheffen, leek er geen geschikter moment om het menu van het spel der macho’s en nacho’s te introduceren: Texas Holdem, het pokermenu! Neem alvast een whisky voor wat ‘testosteron the rocks’ en bereid je voor op een mannenavond pur sang.
Ik ben groot geworden met stevig ongesneden bakkersbrood belegd met roomboter en pindakaas of overjarige kaas. Voor dergelijk brood moet je tegenwoordig een stevig end omfietsen. Brood bestaat uit steeds meer "vers afgebakken" lucht en water. Als je goed zoekt, vind je wel mooie adresjes, maar vaak zijn dit elitaire bakkerettes waar je koffers met geld mee moet brengen.
Aan dat alles is nu naar Frans voorbeeld een eind gekomen. In Frankrijk oogst men eind augustus de allerbeste tarwe. Een geselecteerd deel van deze oogst wordt supervers verwerkt in een brood, dat dankzij maisbolletjes en een vleugje hop, een geheel eigen smaak en geur kent: zo ontstaat Oer-Primeur...
Go thai in no-time!
Bij een bezoek aan Thailand doen veel mensen pogingen de Thaise Keuken in de vingers te krijgen. Overal zijn authentieke kookworkshops waar je de enige echte currypasta’s leert maken en alle onbekende ingrediënten leert kennen. Of die recepten ooit thuis in je eigen keuken een plek krijgen? Ja als vergeelde velletjes tussen het kookboek van de Aziatische keuken, met nog een vage spoor van kleverige curryresten. Verder blijft de opgedane kennis achter tussen vakantieherinningen, olifanten en tempels. En haal je weer als vanouds een kant-en- klare mix voor Thaise curry.....of toch niet? Deze week de echt verse Thaise keuken in no-time.
Deze week is het zover....... Een landelijk initiatief....... Week van de Smaak! Week van de Smaak is een nationaal evenement met honderden grote en kleine lokale activiteiten waarin “smaak” centraal staat, en waarin ambachtelijke streekproducten, seizoensproducten en biologische voeding de hoofdrol spelen. Misschien nu wel een goed initiatief waarbij de consument op een eerlijke manier aan goede producten kunnen komen.
Een ook hier regelmatig terugkerend onderwerp is brood. Afgelopen zaterdag schreef MK1 nog een artikel over de Oer-Primeur en zelf uitte ik hier mijn ongenoegen over de soms abominabele kwaliteit van brood bij bakkers en in supermarkten. Gelukkig lijkt het er op dat zich een kentering voordoet.
In Amsterdam Zuid is sinds een aantal maanden weer een nieuwe ster aan het bakkers firmament gerezen! Bij Le Fournil de Sébastien wordt het brood gebakken waar je bij staat. Een aardige gewaarwording, want als je in de winkel staat kijk je door een glazenwand rechtstreeks de bakkerij in waar de bakkers hun werk doen. Leuk om je kinderen te laten zien hoe een bakker zijn deeg staat te kneden, en tevens een welkome afleiding bij het wachten. Want zoals bij de meeste goede bakkers is ook hier een rij tot op straat eerder regel dan uitzondering.
Whisky en vernieuwend? Ja, het kan! In een tijd waarin de kreet ‘innovatie’ net zo vaak wordt misbruikt als ‘kies bewust’ op etenswaarverpakkingen, wil ik het hebben over smaak als kompas voor vernieuwing. Er is namelijk één persoon uit de whiskywereld wiens producten net zo omstreden zijn als de schroefdop bij wijn: John Glaser van Compass Box...
Mister Fish zei het al: het is Week van de Smaak. Al weken geleden was ikzelf bezig met deze week. Ik heb namelijk, samen met een leuk smaak-team, het geschenk voor de Week van de Smaak gemaakt. Het is een heel leuk boekje geworden met de titel Alle 13 maanden smaak.
Het boekje staat vol met eetweetjes, leuke interviews met smaakmakende personen, nuttige data en lekkere recepten. Het is per maand ingedeeld en geeft extra informatie over het product dat in die maand speciale aandacht verdient. Per maand staat er een Nederlandse provincie centraal, die haar bijzondere streekproduct presenteert. En, heel handig, voor en achter in het boekje vind je een seizoenskalender waar je precies in kunt opzoeken wanneer welk product 'in het seizoen' is.
In de Week van de Smaak (24-30 september) is het boekje op verschillende (biologische) plekken verkrijgbaar. Klik hier voor meer info.
Met dit bijzondere gereedschapje is het heel gemakkelijk om van wortels, rettich, rammanas en andere lange groenten hele dunne versiersels te maken.
De Japanse kok zou er jaloers op kunnen zijn!
Het geharde stalen mesje zorgt ervoor dat deze "Deco schaaf" van Westmark moeiteloos snijdt.
Te gebruiken als decoratie bij een vlees- of visschotel of bij een salade. Het is zelfs mogelijk om een soort torentje, zoals een ijstorentje, te maken die met vruchten en ijs gevuld kan worden. Een heel speciaal dessert.
Voor het geld hoef je het niet te laten. € 4,20
Zoals je niet zult zijn ontgaan, is het de Week van de Smaak. Toevallig vielen me gisteren twee publicaties op in de media die daar indirect mee te maken hebben.
In het Parool stond een stuk over dat kinderen in Frankrijk eetles krijgen. Ze blijven er standaard over en in de eerste groepen krijgen ze vlak voor de lunch een voedingslesje over wat ze gaan eten. Hoe appels groeien, hoe brie rijpt, welke schelpdieren er zijn, waar welk vlees vandaan komt. Ze leren groenten- en kruidensoorten herkennen. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar ik vind het een goede zaak! Zoals gesteld: eten en drinken maakt daar veel meer een onderdeel uit van hun cultuur, dat is hier (nog) niet zo.
’s Avonds zag ik toevallig Netwerk, waarin een documentaire over extreme zwaarlijvigheid (morbide obesitas): mensen die zo’n overgewicht hebben dat ze vaak niet meer geholpen kunnen worden, praktisch gezien dan. Met open mond bekeek ik de documentaire.
Ik beloof plechtig dat ik op geen enkele manier financieel beter word van wat ik nu ga schrijven. Ik ga namelijk nogmaals de Red Prince onder de aandacht brengen omdat ik het jammer vind dat deze appel niet de aandacht krijgt die hij verdient. Terwijl de winkelschappen en bladen vol staan met functional food, wordt dit supergezonde cadeautje van moeder natuur bijna volledig genegeerd. De Red Prince is echt een revolutionaire appel en ook veel interessanter voor consumenten dan yoghurt met vezels of frisdrank met vitamine C. Maar toch is hij nooit echt opgepikt door de media. “Ik heb zelf wel wat bladen benaderd”, zegt Erik Princen. “Maar ik kreeg vaak te horen dat het niet interessant genoeg was voor de doelgroep. Of misschien geloofden ze me gewoon niet.”
Wij worden vaak benaderd om jullie van van alles op de hoogte te stellen. Meestal doen wij dat niet omdat we liever eigen content creëren. Maar voor een oproep van onze favoriete documentairemaakster Heddy Honigmann maken wij graag een uitzondering:
In 2005 zond de Humanistische Omroep op Nederland 1 LIEFDE GAAT DOOR
DE MAAG uit: een serie korte documentaires van 25 minuten van
regisseuse Heddy Honigmann (zie de website voor info en online afleveringen bekijken)
Wegens het succes van de vorige serie, wordt er opnieuw een tiendelige
serie gemaakt, die in de komende 6 maanden zal worden opgenomen en in de
2e helft van 2008 zal worden uitgezonden.
“Ga jij hier maar staan en trek nog wat los gras uit de sloot om over onze beschutting te leggen”. Het is 6.30 op dinsdag 25 september. In de stromende regen probeer ik mij staande te houden in een sloot waarin ik steeds verder wegzak. Ik til zo stil mogelijk een been omhoog om mijn voet, omgeven door te grote laars, uit de modder te zuigen. Naast mij staat Henk. Hij is volledig gekleed op deze omstandigheden en geniet van de elementen. Henk vertelt dat we blij moeten zijn met het Hollandse herfstweer. Nu zullen de ganzen niet ver vliegen voor hun voedsel en boven het tarweveld naast de sloot gaan dalen. Dan is het wachten tot ze boven de sloot een bocht maken en kan de hagel gelost worden. Ondertussen staar ik naar de plastic lokganzen op het veld. Het is een surrealistische aanblik, zeker tegen een oranje-grijze hemel. De wilde ganzen die verderop in het natuurgebied de nacht doorbrengen draaien zich waarschijnlijk nog eens om, want ik heb er nog geen 1 gezien. Ik probeer Henk’s passie te doorgronden....
Voor mij staat een Japanse versie van Hans Klok. Gestoken in een smetteloos wit pak met in zijn rechterhand een gigantisch koksmes past hij de grote verdwijntruc toe op een tranche gerookte eendenborst, scalpeert hij vervolgens een rauwe gamba in vrije val om daarna een fabelachtig gerecht op de gloeiend hete bakplaat tevoorschijn te toveren
We bevinden ons in het walhalla van de Japanse Teppanyaki keuken, het Amsterdamse restaurant Sazanka. De keuken die zich typeert door zijn bijzondere bereidingswijze: alles wordt vers en voor je ogen bereid op een grote bakplaat waar alle gasten omheen zitten. Achter die plaat staat de kooktovenaar die met veel omhaal de mooiste kunstjes voor je uitvoert. In de regel wordt dit met grote hoeveelheden bier en zo nu en dan met de Japanse rijstwijn sake weggespoeld.
Als verstokt wijnliefhebber doet dit zeer, voornamelijk omdat zoveel wijnen fantastisch kunnen matchen met de mooie zachte smaken uit de verfijnde Japanse keuken.
Excusez le mot, pardon our french, etceterà etceterà. Het klinkt natuurlijk heel grof. Maar Thais eten, dat komt gewoon neer op kut uit een flesje. Ruik maar aan een flesje Thaise vissaus (Nam Pla). Het kan niet missen: de associatie van het reukvermogen liegt er niet om! Goed, misschien is het een beetje kort door de bocht om ervan uit te gaan dat de Thaise keuken neer komt op kut uit een flesje. Toch zitten we er niet ver naast. Nam Pla, beetje limoensap, koriander en sesamolie en menig westerling laat zich maar wat graag in de luren leggen.
Het kan een keer per jaar. Op 1 oktober. Waarschijnlijk krijg je een tuuttuuttoon. Maar wie heeft er niet een paar uurtjes bellen voor over. Voor een tafeltje bij el Bulli. Op de enige dag per jaar dat daar de telefoon voor reserveren open staat.
