Klootzakken, vind hij ons.
Telefonisch heeft Mark Swiston al een paar keer gezegd dat het hem aan tijd ontbreekt om ons te ontvangen, voor een reportage over Penclawdd Shellfish Processing waarvan hij eigenaar is.
Hij moet naar een bruiloft van zijn neef en is enkele dagen op pad voor belangrijke afspraken. Dus sorry jongens, een andere keer.
Maar die andere keer bestaat voor ons niet.
We zijn die en die datum in Wales en echt Mark, je hebt zo’n bijzondere fabriek, immers, waar ter wereld vind je verder nog vissers die met hark en zeef in het slijk naar kokkels vissen.
Het blijft evenwel nee, vertelt zijn secretaresse en die maakt tegelijk een fijn uitglijdertje. Het ontglipt haar namelijk dat Penclawdd Shellfish Processing een Nederlandse eigenaar heeft, en na nog twee telefoontjes wil ze eindelijk wel zeggen hoe die heet.
Via Holland Shellfish in Yerseke is een afspraak met Mark snel geregeld.
Dus daar staan we op een maandagochtend. Fotograaf Rob en ik. In een keet met een 45plus-dame in een wit truitje, zwarte broek en Varilux-bril die ons voorziet van sterke thee en blikjes kokkels, en ja, Mark komt over enkele ogenblikken.
Mark komt inderdaad, nog enkele ogenblikken later.
Hij oogt als een Liverpool-hooligan na afloop van het Heizel-drama. Zijn hoofd is rood opgezwollen van de drank, zijn blik staat op beuken.
“Leuk huwelijksfeest van je neef gehad”, gezellig ik.
“Och”, rochelt Mark, “een stuk of dertig biertjes, ik heb het niet zo bijgehouden.”
Maar kom, haast hij, we moeten opschieten als we nog foto’s willen schieten. Aan de overkant van de Inlet staan een aantal medewerkers van hem al een uur naar kokkels te vissen.
Ik plof voorin naast hem in de Landrover. Pak mijn aantekeningenboekje en probeer met mijn pen zijn kortaffe Welsh te volgen en zijn alles vernietigende alcoholwalm te ontwijken.
Rob zit achterin en vraagt of Mark misschien een kauwgumpje wil.
Dat verzoek loopt goed af.
Na een half uurtje 4x4’t Mark de Landrover over de bodem van de Burry Inlet.
Bij een drietal vissers houdt hij stil, midden in het slik.
“Daar staan ze, ik zou zeggen, stap uit en stel de jongens gerust enkele vragen, en fotografeer wat je wilt.”
Mark kijkt ons afwachtend aan.
Rond zijn lippen speelt een geamuseerde grijns.
We weten waarom.
Hij draagt laarzen, de vissers dragen laarzen, iedereen in de Burry Inlet draagt laarzen, maar wij niet, en natuurlijk heeft hij die niet aan ons meegegeven.
Hij kan ons terugpakken.
Rob en ik besluiten daarom tot geen kick.
Quasi-nonchalant open ik de voordeur en stap naar buiten.
Ik hoor een slurp en sta vastgezogen in het slijk.
Mijn sneakers zijn tot over de wreef in de donkergrijze drab verdwenen.
Ik hoor dat Rob ook een slurp tegemoet springt.
Hij wijst naar mijn voeten.
“Leuke grap, die Mark heeft humor”, vindt Rob.
En dat vind ik ook, terwijl de Burry Inlet zich nog meer aan mijn Puma’s vastzuigt.
Mark draait zich naar ons om.
“Kom op jongens, de boys hier staan klaar voor jullie.”
Rob gebaart en klotst op zijn bergschoenen vooruit door de plassen.
Ik doe net alsof ik driftig aantekeningen maak, en kom echt geen kant uit.
Drie kwartier later rijden we terug naar de Penclawdd Shellfish Processing-fabriek.
Mark kijkt geïmponeerd naar mijn zwaar bemodderde schoenen en broekspijpen.
Ik bekijk geïmponeerd de tatoeages op zijn onderarmen en de letters op zijn vingers. Samen vormen die een vrouwennaam.
Mark praat intussen met iets meer komma’s en bijzinnen, en ook zijn Welsh klinkt ineens minder Welsh.
“Kan ik meer voor jullie doen?”
We vertellen dat we nog wat rond rijden voor wat sfeerplaatjes. Wellicht aan het einde van de dag een biertje, en dan gaan we naar ons hotel verderop.
“Ga voor dat biertje naar de Royal Oak, in Penclawdd”, tipt Mark. "Dat is echt de meest authentieke kroeg uit de streek.”
Rond zes uur parkeert onze auto ons naast de Royal Oak.
Binnen zitten enkel mannen. Met bloemkooloren, littekens, kapotte lippen, beten in hun oren en blauwe ogen.
Ze kijken ons verwilderd aan en grommen Welse woorden.
Eén Creamflow, besluiten we, en dan als de sodemieter wegwezen.
Rob telt vijf stoelen met drie poten en ziet een lambrisering vol butsen en geplakte scheuren.
De Royal Oak lijkt eerder een kroeg om te knokken dan te drinken.
Dan zien we Mark binnenkomen.
Hij groet de bloemkooloren en andere gekwetsten, en loopt naar ons.
De kroeg wordt daar even stil van.
"Dat zijn jongens van kokkelfamilies die ermee moesten stoppen. En teamgenoten, hè boys.”
"Ymlaen Penclawdd, Ymlaen!", yellen enkele jongens.
Mark yelt terug en heft zijn getatoeërde armen omhoog.
Ik ontwaar vuurspuwende draken en rondborstige zeemeerminnen.
Rugby is een uitlaatklep voor Penclawd. Dat doen ze er al sinds 1880. De nationale rugbykampioen komt niet voor niks uit Llandelli, aan de overkant van de Burry Inlet.
“Fuckers”, zegt Mark, “ze halen al jaren onze beste spelers weg en nu ook nog eens onze kokkels.”
Er komt een tweede Worthington voor ons op de bar en Mark vertelt over Penclawdd. Ooit was Penclawdd een bloeiende haven. Honderden boten met tin, koper, messing en kool vertrokken er naar elders. Maar met de mijnsluitingen schimmelden haven en winkels weg. Alleen kokkels voelden zich nog senang rond Penclawdd, totdat enkele jaren geleden een gevreesde algenziekte toesloeg.
“Sindsdien vind je alleen aan de zuidelijk kant van de Burry Inlet nog schelpen. Bij Penclawdd zijn ze verdwenen. Veel vissers hebben zich daarom laten omscholen, de rest werkt bijna allemaal voor mij.”
“Maar kom”, zegt hij, ineens op andere toon. “Hebben jullie al gegeten?”
Hij geeft een feestje thuis. Vanwege een stuk land naast zijn huis dat hij heeft gekocht. Tegen een vriendenprijsje, knipoogt hij eraan toe.
“Stelt niks voor hoor dat feestje. Gewoon een varken aan het spit, wat bier, dat is het. Rijd maar achter mij aan.”
Dat doen we.
Niet zonder alle bloemkooloren uitdagend goedendag te wuiven.
Dat zorgt opnieuw voor gegnuif en gegrom.
De tuin van Mark telt zo’n vijftig gasten.
In een hoek verzamelen de mannen, in een andere hoek samenklonteren breedgeheupte vrouwen. Onder hun te korte strakke truitjes zien we wit vlees met ernstige putjes.
We krijgen droge kelen.
Mark arriveert net op tijd met enkele flesjes.
“Jullie zijn goede jongens, zegt hij. “Vonden mijn jongens ook.”
“Proost.”
“Proost”, echoën we.
“Wat gaan jullie de komende dagen nog meer doen.”
“Welsh black beef”, antwoordt Rob.
“Een coracle maker”, antwoord ik.
Mark neemt een slok.
“Geen kokkels meer?”
Nee, geen kokkels meer.
We klinken flesjes.
“Ymlaen Penclawdd, Ymlean”, yel ik.
“Ymlaen Penclawdd, Ymlean”, yelt Mark, waarbij hij met zijn enorme armen iets te hard op onze ruggen slaat.
“Jullie zijn goede Dutchies, echt goede jongens”, zegt hij met een tevreden glimlach. “Kom nog eens terug, maar neem dan wel laarzen mee.”
En weg loopt hij, de geur van het gebraad tegemoet.
Aan zijn tred kunnen we zien dat hij een binnenpretje heeft.