Hij kijkt ons aftastend aan.
Want waar kent hij ons toch van.
Dus knikken wij maar alvast naar hem, en zeggen we dat we in zijn osteria in Pelagio de everzwijnworstje met kaaskoekjes, ravioli met ricotta en zest, en de huisspecialiteit van zijn Osteria della Sciòa, penne met sla, speck en pepers, erg lekker vonden.
Dan gaat er een lichtje bij hem branden, en krult hij zijn snor naar Mrs. Global.
Zijn vrouw schudt voor mij nog eens haar namaakblonde haren in model, terwijl wij nog even wachten voordat de deur -reserveren kan er niet- van Osteria del Cibreo in Florence opengaat.
Want ja, hoe is het toch mogelijk. Dat je in de rij staat voor een restaurant in Florence met de eigenaar van een eethuis uit Pelago, toch een aardig paar kilometers een andere kant op, waar je een dag eerder hebt gegeten.
We zien het de restaurateur denken: 'Jullie kennen je adresjes wel'.
Dus knikt hij nog een keer goedkeurend onze kant op, voordat hij de wijnkaart bestudeert en zijn vrouw haar kapsle nog een keer modelleert.
We hadden Cibreo gevonden in Osteria d'Italia. Een restaurantgids met 1700 goedgekeurde adressen van Slow Food. Daarin werd de osteria beschreven als een instituut. Met op blikwerpafstand een gelijknamig koffiehuis en restaurant.
Meer hoef je Mr. en Mrs. Global niet te prikkelen.
Cibreo was voor ons ook de enige reden naar Florence te gaan.
Wat moet je anders in die toeristenstad.
Al die rijen monumenten en renaissancistische gebouwen die je Stendhal-kriebels schijnen te bezorgen, we hadden ze allemaal al eens tijdens onze backpacker-studentenvakanties gezien en erbij onze schouders opgehaald.
Florence, nee, laat maar.
Een groot openbaar museum. Met groepen Japanners, Spanjaarden, Amerikanen en Russen die blind geoordopt achter hun camera en een vlaggetje aanlopen; niet vreemd dat alsmaar meer Florentijnen de omringende heuvels invluchten.
Verstoppen voor die groeiende museumhorden kun je je in de straatjes van één van de laatste authentieke buurten van de stad, rond de Sant’ Ambrogio-markt.
Ook een aanrader: Oltrarno, aan de overkant van de Ponte Vecchio.
Daar, rechts van de brug, waan je je in een Florentijnse versie van de Jordaan.
Maar dan moesten we eerst die ellendige brug over en dat lukte ons niet.
We liepen hopeloos vast op het kruispunt Uffizi en Ponte Vecchio, en bleven daarom cirkelen rond de Sant' Ambrogio en dat voelde prima.
Eerst een broodje pens bij een mobiele triperia, fruit snoepen op de markt en dan een glaasje wijn plus crostini’s met artisjokkenpuree of lever bij Al Antico Vinaio, en dan is het Cibreo-tijd.
Aan pasta’s doet het eethuis niet.
Wel aan typisch Toscaanse gerechten als broodsoep en Pappa al Pomodoro.
Mrs. Global bevredigt zichzelf met een goddelijke champignonsoep, gevolgd door Baccalà Mantecato, stokvispuree. Ik stort me op een grootse carpaccio van tonijn en de beroemde gevulde hoenderhals met thuisgeklutste mayonaise.
Allemaal goed, allemaal fijn, en het is omdat Joeki Global verbaal eten in het bord gooit, want anders hadden we zeker de kaastaart met sinasappelconfiture geprobeerd.
In plaats daarvan rijden we de kinderwagen naar buiten en wordt het een tiramisu-ijsje verderop.
Vindt Joeki ook lekker, vooral het hoorntje.
De gids leidde ons naar meer smaakvolle plekken. Waaronder Osteria Da Paolino in Manciano in de Maremma, een deel van Toscane dat nog niet is uitgekocht door Britten en rijke Milanezen.
Wat een aardige mensen daar ook.
Het hele personeel van Da Paolino stond nieuwgierig om de hoek te kijken hoe Joeki -daar wel- tevreden smikkelend vanaf mijn schoot genoot van trofie met courgette en worstjes, en Mrs. Global bijkans een vinger op at bij de Tortelli Maremmani.
In de kelder lagen 90 regionale wijnen tegen fijne prijzen, en daarom besloten we nog een keertje terug te komen. Tot groot plezier van alle meisjes van het personeel dat Joeki alle plekjes van Da Paolino toonde.
Enkele dagen later hoorde ik in Manciano 'Joeki, Joeki' galmen over straat.
Op een balcon schuin boven de Coop zwaaide een rondborstige Italiaanse in wie ik onmiddellijk Maria van Da Paolino herkende.
Even later zat ik bij haar boven binnen.
Haar huisgenote ontfermde zich over Joeki, terwijl Maria zenuwachtig aan de gordijnen trok.
De osteria-gids gaat dan ook zeker weer een volgende keer naar Italië mee.
Al was het enkel om diepere contacten met locale serveersters te waarborgen.