Rijden we verdorie weer verkeerd.
We moesten door het dorpje Cwmdu, was ons verteld, en vervolgens na een groene boerderij de tweede weg rechts.
Edoch, hoe we ook kijken: geen groene boerderij
Dan maar op goed geluk een weg naar rechts, verkeerd, terug en een andere rechts, en na een derde poging zijn we ineens terug op de routebeschrijving, en hobbelen we via een wankel bruggetje en alsmaar smaller asfalt een heuvel omhoog.
Die weg loopt dood bij de voordeur van Peter en Jemina Mitchell, en bij hen moeten we zijn.
Beiden studeerden sociologie in Oxford, maar kozen voor het plattelandsleven.
Biobioer wilden ze worden.
Als voorspel begonnen ze een klein biologisch bedrijf in Dorset.
Peter: “Gevogelte, eieren, geiten, eenden en kaas; dat soort dingen.”
Zo’n vijftien jaar geleden verhuisden ze voor het serieuze biowerk naar Wales. Toen nog een verlaten groene negorij met voldoende ruimte, frisse lucht en sappig gras om biologisch te groeien.
Hun oog viel op Cwmcochied, de vallei van de rode koehoorn. Een lege boerderij buiten Cwmdu, 11 kilometer van LLandeilo in de provincie Carmarthenshire. Gelegen op een heuvel met 63 are land en groots uitzicht over de Black Mountains en de melkstal van Wales zoals Carmarthenshire wordt genoemd.
In die melkstal zag je steeds minder streekeigen Welsh Black-koeien.
Boeren prefereerden Aberdeen Black Angus of andere continentale vleesrassen zoals Charolais en Limousin. Die hebben meer spieren, groeien sneller op maïs en andere granen, en geven daardoor meer vlees.
Welsh Black zijn minder bedrijfeconomisch-slimme koeien.
“Mensen vergeten evenwel een ding. Hun vlees is veel beter. Komt doordat het meer is gemarmerd en juist die gezonde intramusculaire vetten geven het extra smaak. Hoe meer gemarmerd, hoe smakelijker. En daar vragen consumenten in toenemende mate om: biologisch scharrelvlees met smaak. Daarbij: je bent boer in Wales en dan kies je toch voor geharde koeien die hier oorspronkelijk vandaan komen, en als geen ander met vier poten in dit weer en de heuvelachtige omgeving staan.”
25 van die geharde koeien heeft hij.
“Ze staan 280 dagen per jaar buiten. Ze zijn rustig, kalveren makkelijk en eten de hele dag gras: je hebt er eigenlijk geen omkijken naar. Behalve dat je ze om de zes weken moet verhuizen naar een andere wei, omdat ze in hun vraatzucht anders de hele grond kaal eten.”
Zijn Welsh Black bleken melkkoeien. Peter runt intussen een bedrijf dat kwaliteitsvlees van verschillende Welsh Black-bioboeren wekelijks naar de beste restaurants van Londen rijdt. In een witte truck met een gekleurde draak.
"Kom", gebaart Peter.
De laarzen gaan aan, Peter en zijn vrouw pakken wandelstokken en de twee border collies beginnen opgewonden te blaffen.
Tijd voor een wandeling over het enorme erf, en dat vergt soms flinke stukjes kuitenbuiten. Langs bospartijen, vijvers, akkers en weilanden waar de natuur zijn eigen gang mag gaan en zeldzame Llanwenog-schapen pastoralen.
“We hebben anderhalve kilometer heggen aangelegd en meer dan 600 bomen geplant. Voor insecten, wild en gevogelte. En die rode koehoorn zit er ook nog steeds."
Sommige weilanden zijn speelweiden voor brandnetels en distels. “Die struiken herbergen vlinders en insecten, en bieden daarmee ook vogels voedsel. Dit is niet alleen voor ons een paradijs."
Na een wandeling van drie uur gaan de laarzen uit en komen de glazen op tafel.
Jemina vertelt over haar atelier in een voormalige stal waar ze kunstig vazen boetseert, hun dochter gaat met een vriendin topless in het gras en Peter vertelt over zijn tijd op Oxford en zijn Aquarius-avonturen in Amsterdam, want o ja, natuurlijk is hij daar in de sixties geweest. Dat was een must, voor iedere student.
Hij woonde zelfs een tijdje in Amsterdam.
Tegenover Artis.
Geld verdiende hij als productiemedewerker in een melkfabriek in Noord.
"Elke dag met het pontje."
Zijn verdiensten gingen letterlijk op in rook.
“Ik werkte in ploegendiensten bij de fabriek. Soms moest ik om drie uur 's nachts op, en hoorde ik in het donker al die wilde beesten in de dierentuin, echt, dan dacht ik dat ik nog hallucineerde van de drugs.”
Hij was in 1964 ook bij het legendarische concert van de Stones in het statige Kurhaus dat al na drie a vier nummers werd gestaakt.
Het uitzinnige publiek brak de zaal af.
Fraai zijn de beelden van agenten die op het podium tussen Mick Jagger en Keith Richards zigzaggen en op het totaal doorgedraaide publiek inhakken.
Heeft hij allemaal gemist.
“Ik was knetterstoned. Zoals iedereen.”
We vertellen dat wij bijkans hallucinaties kregen van die groene boerderij uit zijn routebeschrijving.
“Had ik dat niet verteld, o sorry, die man heeft zijn huis vorige week rood geschilderd. Alleen de kozijnen zijn nog groen, geloof ik.”
In ons hoofd voelen we enkele Kurhaus-aanvechtingen.
Het uitzicht op zijn dochter kan die gevoelens maar net onderdrukken.
De Welsh Black-biefstuk in LLandeilo die avond smaakt erdoor nog meer dooraderd.